United
Civilians for Peace
en het Israëlisch - Palestijns conflict
(laatste update 2-6-2008)
____________________________
United
Civilians for Peace
Bespreking
doorRatna
Pelle, Israël-Palestina Info
In oktober 2007, ruim een maand voor
de vredesconferentie in
Annapolis, bracht het CIDI een rapport uit over het
samenwerkingsverband United Civilians for
Peace. Dit rapport
telt ruim 50 pagina's en is hier te vinden
(in pdf).
Kern van het rapport is dat dit
samenwerkingsverband, geheel
gefinancierd door de ontwikkelingsorganisaties ICCO, Oxfam-Novib en
Cordaid,
helemaal niet uit is op vrede maar een eenzijdige campagne voor de
Palestijnen
voert. Het in 2001 opgerichte UCP is een initiatief van voornoemde
ontwikkelingsorganisaties en het IKV Pax Christi. Kerk in Actie is in
2007 uit
UCP gestapt vanwege hun te pro-Palestijnse opstelling. In het rapport
worden de
activiteiten van UCP, de activiteiten van de donororganisaties en
mensen
waarmee men samenwerkt vergeleken met de doelstellingen en activiteiten
van de
Nederlandse regering en de EU wat betreft het
Israëlisch-Palestijns conflict.
Men concludeert dat UCP deze op geen enkele manier ondersteunt en zelfs
tegenwerkt en een polariserende rol speelt. Men vraagt zich af of de
overheid
een organisatie wel moet subsidiëren die tegen het eigen
beleid ingaat en een
hetze tegen een VN lidstaat en bondgenoot van Nederland voert.
Daarnaast presenteert het rapport ook
alternatieven, en
beschrijft verschillende organisaties die werken aan samenwerking
tussen Israëli's
en Palestijnen, aan vredeseducatie en dialoog. (Zie ook op onze website
het
overzicht: Initiatieven
voor vrede en verzoening.)
De schrijvers hebben voor dit
onderzoek niet alleen allerlei
literatuur en websites gelezen, maar ook met experts en
vredesactivisten aan
beide kanten gesproken alsook met leden van UCP en ICCO. Een van de
schrijvers
heeft een eigen blog (Dutchblog
Israel) en is een uitgesproken tegenstander van de
nederzettingen en criticus
van het
Israëlische beleid in de bezette gebieden.
Helaas heeft dit rapport maar beperkt
aandacht gekregen in
de media, maar er zijn wel (opnieuw) kamervragen gesteld over de
subsidiering
van UCP.
Hieronder volgt een samenvatting van
het 45 pagina's tellende
CIDI rapport. Daarnaast geef ik mijn eigen visie op onder andere de
veelvuldig
herhaalde oproep van UCP tot sancties tegen Israël en UCP's
visie op het
conflict, en leg ik uit waarom deze en andere zaken waar UCP voor staat
een
rechtvaardige oplossing van het Israëlisch-Palestijns conflict
in de weg staan.
1. Wat is
United Civilians for Peace?
UCP is een samenwerkingsverband van
verschillende
ontwikkelings- en vredesorganisaties, te weten, ICCO, Cordaid en
Oxfam-Novib
als mede-financiers en verder IKV Pax Christi als deelnemer. Kerk in
Actie is
begin 2007 uit UCP gestapt uit onvrede over het eenzijdige beleid. UCP
is geen
zelfstandige rechtspersoon en wordt geheel gefinancierd door de drie
ontwikkelingsorganisaties. Men houdt kantoor in het pand van ICCO en
het e-mail
adres valt eveneens onder ICCO, die tot voor kort de voorzitter leverde
(deze
rouleert), Jack van Ham. De nieuwe voorzitter is Jan Gruiters van IKV
Pax
Christi Ondanks deze nauwe banden presenteert men zich als volledig
onafhankelijke
organisatie.
Er gaat per jaar 450.000 à
500.000 Euro in de organisatie
om, dat wordt besteed aan vijf tot zes voltijdbanen, een professionele
website,
en verschillende activiteiten waarvan zogenaamde
'oriëntatiereizen' naar Israël
en de Palestijnse gebieden voor verschillende doelgroepen (politici,
jongeren,
journalisten) een belangrijk deel uit maken. Het geld wordt verder
besteed aan
dure advertenties tegen Israël in landelijke dagbladen,
opinie-onderzoeken
onder de Nederlandse bevolking, glossy brochures, manifestaties met
buitenlandse gasten zoals de antizionistische en zeer omstreden
historicus Ilan
Pappe en een rondreis door Nederland met een replica-muur.
2. Activiteiten UCP
UCP kwam eind 2001 voor het eerst in
het nieuws. Men had
zogenaamde burgerwaarnemers naar de bezette gebieden en Jeruzalem
gestuurd, die
daar bij Palestijnse demonstraties en rellen en confrontaties met het
Israëlische
leger aanwezig waren. Een van die waarnemers bepleitte bij terugkomst
– evenals
toenmalig ICCO directeur H. Bruning, dat Nederland zijn
associatieverdrag met Israël
opschort. Een paar maanden later riep UCP op tot economische en
politieke
sancties en opschorting van het associatieverdrag, een oproep die men
daarna
nog veelvuldig heeft herhaald.
In juni 2002 vergeleek Sander
Agterhuis, één van de
burgerwaarnemers van de organisatie, in het Amsterdams Stadsblad het
optreden
van het Israëlische leger in Jenin met de methoden die de
nazi's gebruikten om
de getto's uit te kammen. Hij distantieerde zich later onder druk van
Joodse organisaties
van deze uitspraak.
a.
Oriëntatiereizen
UCP heeft verschillende reizen naar
Israël georganiseerd,
onder andere een reis onder leiding van oud-premier Dries van Agt, die
kort na
de Israëlische terugtrekking uit de Gazastrook in de zomer van
2005 plaatsvond.
Het doel was officieel "om uit eerste hand die feiten waar te nemen en
te
beoordelen, die een bedreiging (blijven) vormen voor het vooruitzicht
op een
rechtvaardige vrede en die niet daadkrachtig worden aangepakt door de
internationale gemeenschap". De delegatie wilde "deze feiten onder de
aandacht brengen van de internationale media en de politieke
vertegenwoordigers
en functionarissen in de landen waaruit zij komen". Er werden uiteraard
alleen gevolgen aan Palestijnse kant van de Israëlische
bezetting onderzocht,
en voor allerlei andere feiten, zoals het extremistische en
antisemitische gedachtegoed
van Hamas, de ophitsing in Palestijnse media, de aanslagen, hoe aan de
Palestijnen geschonken kassen in Gaza werden geplunderd en vernield, en
het
Palestijnse wanbestuur had men geen aandacht.
Van Agt 'eenzijdig' noemen is een
understatement. Hij is op
een ware kruistocht tegen Israël, toont veelvuldig begrip voor
Palestijns
geweld, vindt dat alle Palestijnse vluchtelingen moeten kunnen
terugkeren naar Israël
en vindt Israël als Joodse staat racistisch. Nooit heb ik hem
op een woord van
vrede en verzoening kunnen betrappen, horen pleiten voor dialoog of
zelfs het
begrip 'tweestatenoplossing' horen gebruiken. Van Agt noemde op de
vijfde
Palestijns-Europese conferentie op 5 mei 2007 de Westerse eisen aan
Hamas
(afzweren van geweld, erkenning van de staat Israël en van
Palestijnse
akkoorden met die staat) meer dan onredelijk, en op een bijeenkomt in
Nijmegen
noemde hij de boycot van Hamas door de EU 'a bloody shame'. Bij
dezelfde
gelegenheid in mei keurde hij – gehuld in een Palestijnse
sjaal waarop "Jeruzalem
is van ons" stond geschreven – Palestijns geweld tegen
Israëli's expliciet
goed: "...gewapend verzet [is] lang niet altijd terrorisme, maar niks
anders dan vrijheidsstrijd". Ook vergeleek hij de Israëlische
bezetting
met die van de nazi's, door over 8x5 jaar bezetting te spreken.
Later heeft hij dit genuanceerd en
gezegd dat hij alleen de
lengte, niet de aard van de bezettingen vergeleek, en
zelfmoordaanslagen
'verfoeilijk' vindt, maar hij sprak daarbij eveneens zijn verwondering
uit over
het feit dat de Palestijnen pas in de jaren '90 met deze aanslagen
begonnen, 25
jaar na de bezetting. Alsof de Palestijnen niet al decennia lang
allerhande
geweld gebruikten, van vliegtuigkapingen tot het gijzelen van de
Israëlische
Olympische ploeg in München en het doodschieten van alle
kinderen in een bus op
weg naar school in Noord-Israël en vele andere bomaanslagen,
schietincidenten
en gijzelingen.
In 2002 was UCP van plan een reis
olv. Gretta Duisenberg te
organiseren, maar die werd, zogenaamd om politieke redenen, uitgesteld,
waarna Duisenberg
begin 2003 op eigen houtje ging met Anja Meulenbelt en een Palestijnse
arts.
Later dat jaar vertrok alsnog de vrouwendelegatie onder leiding van
Tineke
Lodders naar het gebied.
Op UCP reizen is Toine van Teeffelen,
oud-voorzitter van het
Nederlands Palestina Komitee, die in Bethlehem woont, een vast
contactadres.
Hij houdt voor UCP een weblog bij en is redacteur van het blad van het
Palestina Komite (Soemoed). Twee van de UCP-medewerkers die een
belangrijke rol
in de organisatie van de reizen hebben gespeeld zijn projectleidster
Ghada
Zeidan, die in 2001 vanuit Beit Jala – naast Bethlehem
– naar Nederland
emigreerde, en media-coördinator Lambrecht Wessels. Deze
laatste heeft zich in
opinieartikelen in Nederlandse kranten zeer eenzijdig uitgelaten en
onder
andere het recht van Iran op een atoomwapen verdedigd met een beroep op
de Israëlische
bezetting van Palestijns gebied.
In de reizen van UCP bezoekt men
weliswaar ook mensen aan Israëlische
kant, maar dit zijn ofwel linkse antizionisten ofwel rechtse
nationalisten. Mensen
uit het politieke midden, of vredesactivisten die ook opkomen voor
Israëls recht
op veiligheid, komen niet aan bod, waardoor de deelnemers een vertekend
beeld
krijgen. Na de reizen van UCP deden deelnemers dan ook steevast
negatieve
uitspraken over Israël, en werd dikwijls ook weer tot sancties
opgeroepen.
b. Andere
activiteiten
UCP liet onderzoek doen naar 'de
economische banden van
Nederlandse bedrijven met Israëlische ondernemingen die de
bezetting
ondersteunen'. Hierin werden onder andere de banden van Interwand
Eibergen B.V.
met het Israëlische ministerie van Defensie aangehaald. Het
bedrijf staat direct
onder de kop "Nederlandse diensten
die de Israëlische bezetting ondersteunen".
Niets is minder waar. Het contract
tussen Interwand en de Israëli's
betrof de levering, door het Nederlandse bedrijf, van glazen wanden
voor een nieuw
terminalgebouw bij de Erez grensovergang tussen Israël en de
"bezette
Gazastrook". De Gazastrook was al niet meer bezet door Israël,
niet toen
het contract werd afgesloten (herfst 2005) en evenmin toen het rapport
door
Profundo werd uitgegeven (september 2006). Bovendien betreft het een grensovergang, en heeft Israël
zoals
ieder ander land het volste recht haar grenzen te controleren op een
wijze die
het noodzakelijk acht voor haar veiligheid.
Naast dit onderzoek heeft UCP diverse
onderzoeken laten doen
naar de Nederlandse houding ten opzichte van het conflict, en het
draagvlak
onder de bevolking voor verschillende soorten sancties tegen
Israël.
In december 2006 organiseerde UCP
onder andere het Rap4justice
festival in de Melkweg te Amsterdam. Hierbij traden
verschillende rapgroepen
op,
waaronder de groep D.A.M. die in een van hun teksten Israël
met de nazi's
vergelijkt. In een andere tekst spreekt D.A.M. van de door
Israël verkrachte
Palestijnse ziel die vervolgens zelfmoordterroristen voortbrengt. In
een
interview in Spits verdedigde de zanger 'gewapend verzet' tegen
Israël.
Tijdens dit concert was ook een groep
jongeren van het CIJO
(CIDI jongeren) aanwezig, die tijdens de discussies het debat wilden
aangaan en
flyers uitdeelden waarin zij opriepen tot een twee-statenoplossing. Zij
werden
na klachten verwijderd, zogenaamd omdat het uitdelen van flyers tegen
het reglement
was.
In 2007 organiseerde UCP onder andere
een stedentour met een
replica-muur, waarop mensen leuzen tegen de bezetting konden schrijven.
c.
Activiteiten van
deelnemende organisaties
Naast
de activiteiten via UCP (zie voor een volledig
overzicht onder d.) werken de deelnemende organisaties ook mee aan
allerhande activiteiten
tegen Israël. Zo organiseerde de coalitie 'Stop
de Oorlog' in
Felix Meritis op
29 oktober 2006 een bijeenkomst die mede mogelijk werd gemaakt door
ICCO, Oxfam-Novib en GroenLinks.
Daar sprak
onder andere de controversiële Britse politicus George
Galloway ("Hezbollah
has never been a terrorist organization", "Hezbollah is right to
fight Zionist terror" zijn slechts twee van zijn problematische
uitspraken
die je vindt als je zijn naam samen met die van de door Iran gesteunde
terreurbeweging googelt). Een andere uitspraak van hem: "On the last
occasion
I was re-elected despite all the efforts made by the British
government, the
Zionist movement and the newspapers and news media which are controlled
by
Zionism" (Wikipedia).
Een andere spreker was de voorzitter
van de Arabisch
Europese Liga, Dyab
Abou Jahjah,
die berucht werd met zijn haatdragende retoriek tegen
Israël. Waarom de
komst van dit soort figuren naar Nederland met Nederlands belastinggeld
mogelijk gemaakt moest worden, vraagt men zich in het rapport af.
In
juni 2007 organiseerde een initiatiefgroep onder het
motto "40 Jaar bezetting" verschillende activiteiten, waaronder
manifestaties in Amsterdam en Den Haag en een bustour door het land.
Deze groep
werd geleid door ICCO, en bestond verder onder andere uit Novib-Oxfam
en Gretta
Duisenbergs 'Stop de Bezetting'. Men had een grote campagne met bekende
Nederlanders onder het motto "Ik ben ontzet", een advertentiecampagne
in de landelijke dagbladen, waarin de regering werd opgeroepen zich
actiever
voor 'vrede' (lees: meer druk op Israël) en een einde aan de
bezetting in te
zetten en 'alle partijen' in het conflict te betrekken, met andere
woorden, zij
werd opgeroepen met Hamas te praten. Ook in deze actie geen enkele
aandacht
voor de andere kant, de oorzaken van de bezetting, het feit dat waar
Israël
zich heeft teruggetrokken dit juist tot meer geweld heeft geleid. Men
vond dat Israël
zich eenzijdig tot de Groene Lijn, de vroegere wapenstilstandsgrens met
Jordanië,
moet terugtrekken, en alle nederzettingen en de 'muur' afbreken. Dit
betekent
dat Israël zich ook uit het oude Joodse kwartier in Jeruzalem
moet terugtrekken
en de Klaagmuur en de Joodse begraafplaats moet opgeven, uiteraard
zonder enige
toegevingen van de andere kant.
Het
ICCO voert al jarenlang campagne tegen producten die
mogelijk uit de bezette gebieden komen, en heeft voor elkaar gekregen
dat
leverancier UDEA geen producten uit Israël meer levert. Men is
bezig met een
soortgelijke actie richting de HEMA.
De Belgische en Britse
zusterorganisaties van Oxfam-Novib
zijn nog radikaler dan de Nederlandse tak, en voeren geregeld
boycotacties
tegen Israël.
d. Lijst van UCP
activiteiten
Deze
lijst bevat de belangrijkste
landelijke activiteiten waarvan United Civilians for Peace de enige of
belangrijkste organisator was.
|
eind 2001 – 2002
|
Burgerwaarnemers zijn namens UCP
aanwezig in de Palestijnse gebieden
|
|
april 2002
|
Handtekeningenactie voor sancties
tegen Israel
|
|
maart 2003
|
Foto-expositie "Drie maanden in
Gaza" in de Centrale Bibliotheek in Dordrecht (voortijdig
beëindigd door de bibliotheek vanwege " te eenzijdig beeld "
van het conflict)
|
|
juli 2003
|
UCP-reis voor vrouwen, o.l.v.
Tineke Lodders
|
|
december 2003
|
UCP-reis voor onderwijsdeskundigen
|
|
maart 2004
|
UCP-reis voor Nederlandse politici,
o.l.v. Bert Bakker
|
|
juli 2004 – juli 2005
|
"Schaduwreportage" over het
mensenrechtenbeleid van de Israëlische regering, uitgevoerd
door Euro-Mediterranean Human Rights Network, in opdracht van UCP en
het Nederlandse Juristen Comité
|
|
januari 2005
|
UCP-missie van acht waarnemers bij
de Palestijnse presidentsverkiezingen
|
|
juli 2005 – juli 2006
|
"Schaduwreportage" over het
mensenrechtenbeleid van de Israëlische regering, uitgevoerd
door Euro-Mediterranean Human Rights Network, in opdracht van UCP en
het Nederlandse Juristen Comité
|
|
augustus 2005
|
UCP-delegatie o.l.v. Dries van Agt
|
|
november 2005
|
UCP-reis voor leden van politieke
jongerenorganisaties
|
|
november – december 2005
|
Opiniepeiling, uitgevoerd door TNS
NIPO in opdracht van UCP, naar de mening van Nederlanders over het
Palestijns-Israelisch conflict
|
|
januari 2006
|
UCP-missie van zeven waarnemers bij
de Palestijnse parlementsverkiezingen
|
|
maart 2006
|
UCP-missie van drie waarnemers bij
de Israëlische parlementsverkiezingen
|
|
juli 2006 – juli 2007
|
"Stedentour" van een replica-muur
|
|
september 2006
|
UCP-reis voor christelijke
journalisten met Hamas-bezoek
|
|
september 2006
|
Onderzoeksrapport " Nederlandse
economische relaties die de Israëlische bezetting van
Palestijnse en/of Syrische gebieden ondersteunen ", uitgevoerd door
Profundo in opdracht van UCP
|
|
september 2006
|
Opiniepeiling, uitgevoerd door TNS
NIPO in opdracht van UCP, naar de mening van Nederlanders over het
Israelisch-Palestijnse conflict
|
|
december 2006
|
Opiniepeiling, uitgevoerd door TNS
NIPO in opdracht van UCP, naar de mening van Nederlanders over het
Palestijns-Israelisch conflict
|
|
10 december 2006
|
Rap4Justice festival in de Melkweg,
Amsterdam
|
|
december 2006 – april
2007
|
Spray4justice graffiti wedstrijd.
Hoofdprijs: " een reis met UCP en Ali B naar Palestina en Israel "
|
|
maart 2007
|
UCP-reis van Femke Halsema en
Mariko Peters, kamerleden voor GroenLinks
|
|
2 – 10 april 2007
|
"Ali B goes Palestine"
|
|
5 mei 2007
|
Vertoning van clip " over de muur
en de bezetting " tijdens de pauze van een concert van Roger Waters in
het Gelredome
|
|
mei-juni 2007
|
Acties onder de titel "40 jaar
bezetting", samen met Oxfam-Novib, ICCO, Gretta Duisenberg's Stop de
Bezetting en andere organisaties. Manifestaties in Den Haag en
Amsterdam, dubbeldekkerbus die met spandoek "Ik ben ontzet" door
Nederland reed om mensen voor slotmanifestatie uit te nodigen.
Initiatief van en dus waarschijnlijk ook gefinancierd door ICCO
|
3. Doelstelling
en werkwijze
Volgens
de website zet UCP zich in "voor een
rechtvaardige en duurzame oplossing van het
Palestijns-Israëlisch conflict.
[...] Door het organiseren van verschillende activiteiten (lobby,
media,
campagne) in Nederland en in de regio richt UCP zich op het
creëren van een
breed maatschappelijk draagvlak voor rechtvaardigheid opdat een
duurzame vrede
mogelijk is. Dit vereist niet alleen een evenwichtige berichtgeving
over het
conflict, maar ook een groter inzicht in de materie".
Onder
de 'frequently
asked questions' (FAQ) wordt de vraag of UCP pro-Palestijns
of
pro-Israëlisch is als volgt beantwoord: "...UCP is
pro-mensenrechten. Het
gaat hierbij om de bescherming van mensenrechten zonder een onderscheid
te
maken naar afkomst. UCP is van mening dat Israël het volste
recht heeft om haar
burgers te beschermen tegen geweld, maar dat dit niet ten koste mag
gaan van de
rechten van andere burgers. Als bezettende macht heeft Israël
bovendien
bepaalde verantwoordelijkheden ten aanzien van de bescherming van de
rechten
van de Palestijnse burgerbevolking in de bezette gebieden." Er staan
verschillende 'factsheets' op de
website, waarin de geschiedenis wordt vervalst en alleen aandacht is
voor Israëlische
(vermeende) wandaden.
In
de praktijk bekritiseert UCP dan ook vrijwel alleen
mensenrechtenschendingen door Israël, en heeft zij nauwelijks
aandacht voor
Palestijns geweld en mensenrechtenschendingen tegen
Israëlische burgers, of
mensenrechtenschendingen binnen de Palestijnse gebieden zoals die
bijvoorbeeld op
grote schaal voorkwamen tijdens de coup van Hamas in de Gazastrook. In
al haar
activiteiten staan Israëlische mensenrechtenschendingen en
geweld centraal, en
wordt de situatie vanuit een Palestijns standpunt gepresenteerd en
toegelicht.
Hoewel UCP zegt dat Israël
het recht heeft haar eigen
burgers te beschermen, heeft men er geen enkel oog voor dat het
verdraaid
moeilijk, zoniet onmogelijk is, dit te doen zonder de rechten van
Palestijnen
te schaden of in te perken. Door de vele veiligheidsmaatregelen zoals
de
'muur', checkpoints en legeroperaties worden veel aanslagen verijdeld,
explosieven of wapens onderschept en terroristische cellen ontmanteld.
Bovendien gebruiken Palestijnse strijders burgers soms bewust als
menselijk
schild. Ook dat wordt volkomen genegeerd.
De
hiervoor besproken activiteiten zijn allemaal volkomen
eenzijdig en gericht op het vergroten van de druk op Israël.
De stelling dat
men Israëls recht op veiligheid erkent,
is
dan ook niet meer dan mooipraterij. Officieel
veroordeelt men geweld van beide kanten, maar Palestijns geweld wordt
feitelijk
beschouwd als een begrijpelijke reactie op de Israëlische
bezetting.
UCP
zegt onder andere over haar doelstelling:
UCP richt haar
aandacht onder meer op de politiek, de media en het Nederlandse publiek
om een
breed maatschappelijk draagvlak te creëren.
Naast evenwichtige
berichtgeving over het conflict, vereist dit ook een groter
inzicht in de
materie. Door de activiteiten van onze afdelingen
Lobby, Media en
Campagne, wilt UCP de betrokkenheid van onze
doelgroepen vanuit
meerdere invalshoeken bevorderen. UCP beschikt over een uitgebreid
netwerk van
contactpersonen (sprekers en experts) in Nederland én in de
regio. Door deze
gedegen kennis en deskundigheid is
het Dienstencentrum van UCP
in staat om adequate informatie te verstrekken aan publiek, politici en
maatschappelijke organisaties over het Israëlisch-Palestijnse
conflict.
Er
is een speciale afdeling media:
Omdat UCP een
onevenwichtigheid opmerkt in de Nederlandse mediaberichtgeving ten
aanzien van
het Israëlisch-Palestijnse conflict, verstrekt de afdeling
Media (op verzoek)
betrouwbare informatie over de actualiteiten. Ook organiseert de
afdeling Media
verschillende missies naar de regio voor journalisten.
Op
meerdere plaatsen op de website biedt men deskundigen aan
om op een activiteit te komen spreken en eigen achtergrond materiaal om
mensen
'beter te informeren'.
a.
Lobby
UCP
richt zich op het beïnvloeden van de publieke opinie, de
media en de politiek, om een in haar ogen 'evenwichtiger standpunt' in
te
nemen. Dit uit zich in de praktijk in een eenzijdige hetze tegen
Israël, in het
geven van op zijn minst onvolledige maar vaak ook ronduit onjuiste
informatie,
in het continu oproepen tot opschorten van het associatieverdrag en
andere
sancties. UCP is een lobbyorganisatie in de ware zin van het woord en
geeft dit
zelf ook toe, want het woord 'lobby' komt op de website meer dan eens
voor bij
de beschrijving van de eigen activiteiten of missie. Hiermee verschilt
zij fundamenteel
van andere activiteiten van de drie medefinancieringsorganisaties, waar
de
hulpverlening centraal staat en voorlichting wordt gegeven over
concrete
projecten. Omdat UCP goed in de slappe was zit kan zij op verschillende
terreinen en niveaus actief zijn, en worden deze activiteiten allen
door een
professionele organisatie gesteund. Andere organisaties die
pro-Palestijnse
activiteiten willen organiseren profiteren hiervan en kunnen aansluiten
bij
UCP. Bovendien geeft het UCP op zijn beurt geld aan andere organisaties
en
activiteiten, zoals Duisenbergs 'Stop de Bezetting'.
Het feit dat men zich nooit van
uitspraken van Gretta
Duisenberg, Van Agt, en anderen heeft gedistantieerd spreekt boekdelen.
Duisenberg heeft onder andere voorgesteld om op 4 mei ook een minuut
stilte in
acht te nemen voor Palestijnse slachtoffers, ze heeft de kinderen en
kleinkinderen van Holocaust slachtoffers overgevoeligheid verweten, en
beschuldigt Joden ervan de Holocaust als excuus te gebruiken voor
Israëls
misdaden. Ze rept veelvuldig over de rijke, machtige Joodse lobby in de
VS en
vindt het onbegrijpelijk dat juist Joden in staat zijn anderen zo te
onderdrukken. Ze heeft letterlijk gezegd dat ze moet oppassen geen
antisemiet
te worden. Iedereen die ook maar enigszins in vrede is
geïnteresseerd zou zich
verre van zo iemand moeten houden.
b.
Complexiteit en tegengestelde
belangen
UCP
ageert eenzijdig tegen Israël en werkt polarisatie in de
hand. Zij zegt voor vrede te zijn maar roept nooit op tot verzoening
tussen
beide partijen, erkent nooit oprecht dat beide partijen veel leed is
aangedaan,
en dus zowel dader als slachtoffer zijn. UCP erkent ook niet de
complexiteit
van het conflict, de verschillende zaken die door elkaar spelen en die
het onmogelijk
maken één oorzaak of één
boosdoener aan te wijzen. UCP erkent eenvoudigweg niet
dat er ook een andere kant is in het conflict, dat Israël ook
legitieme claims
en angsten en grieven heeft. Men belijdt
hooguit in algemene termen dat Israël recht heeft op
veiligheid, maar legt nooit
uit wat het dan mag doen om zich tegen bijvoorbeeld zelfmoordterrorisme
te
beschermen.
Het devies lijkt altijd te zijn dat
als de bezetting wordt
opgeheven, en de Palestijnen een eigen staat hebben, alles vanzelf goed
zal
komen en de vrede spontaan uit zal breken. Men ontkent daarmee dat er
een
fundamentele tegenstelling in belangen is, en dat dit alleen kan worden
opgelost door ofwel een compromis ofwel doordat een van beiden de ander
definitief verslaat. Bij een compromis zal geen van beiden al zijn
(vermeende)
rechten kunnen binnenhalen, en zal er aan beide kanten onvrede blijven
die door
extremisten kan worden misbruikt om de vrede te doen mislukken.
Israëlische
veiligheidseisen zullen de Palestijnse soevereiniteit beperken, en
omgekeerd,
hoe meer Palestijnse soevereiniteit, hoe meer risico dit inhoudt voor
Israël. Het
feit dat er het afgelopen jaar maar 12 Israëli's door
Palestijns geweld
omkwamen is geen gevolg van een gematigder 'beleid' van Hamas &
co, want er
zijn genoeg aanslagen verijdeld en explosieven onderschept. De door UCP
verfoeide checkpoints en de afscheidingsbarrière en
Israëlische legeroperaties
zijn nadelig voor de Palestijnen, maar brengen Israël wel
degelijk veiligheid. Het
is dus een beetje hypocriet om te zeggen oog te hebben voor
Israëls veiligheid,
maar vervolgens alles wat ze doet hard te veroordelen.
Jack
van Ham en René Grotenhuis, Cordaid-directeur en
oud-voorzitter van UCP, verdedigden de stellingname van United
Civilians for
Peace in een opiniestuk in Trouw, onder de veelzeggende titel "Waarheid
in
conflict ligt niet in het midden". Ook hebben UCP leden op kritiek te
pro-Palestijns te zijn gereageerd met te wijzen op het hogere aantal
slachtoffers aan Palestijnse kant. Alsof de partij met de meeste
slachtoffers
per definitie ook moreel in haar gelijk staat.
Het is dus misleidend, om niet te
zeggen hypocriet, dat men
bij de FAQ's op de vraag pro-Israël dan wel pro-Palestijns te
zijn, die vraag
ontwijkt door te stellen pro-mensenrechten te zijn. De mensenrechten
van de één
gaan nou eenmaal vaak ten koste van die van de ander.
Op
de website van UCP staat onder de FAQ een kort 'ABC van
het Israëlisch-Palestijns conflict': het gaat over de 'muur',
de nederzettingen
en het besluit van het Internationaal Gerechtshof over de 'muur'. That's it. Geweld tegen
Israëli's en de
al bijna een eeuw durende strijd tussen beide partijen vindt men
blijkbaar niet
zo belangrijk.
UCP
geeft misleidende informatie door het conflict simpel
voor te stellen en alleen over de bezetting en Israëlische
wandaden te spreken,
en samen met haar expliciete doel tot beïnvloeding van media,
politiek en
publiek, maakt dit haar tot een propaganda organisatie voor de
Palestijnen.
Men zegt voor een
twee-statenoplossing te zijn maar gaat
nooit in op de vraag hoe die er dan precies uit moet zien. Wat te doen
met de Oude
Stad van Jeruzalem, mag Israël enkele grote
nederzettingenblokken houden,
moeten de vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen kunnen terugkeren
naar Israël?
Vooral dat laatste is interessant, want dit gaat niet samen met een
tweestatenoplossing, of het moeten twee Arabische staten zijn. En wat
te doen
als de Palestijnen zich niet aan afspraken houden, als blijkt dat het
gevonden
compromis niet tot vrede leidt, dat de terreurorganisaties niet vanzelf
verdwijnen als de Palestijnen een eigen staat hebben? Men ontwijkt alle
moeilijke vragen en komt steeds met dezelfde mantra van mensenrechten
en een
einde aan de bezetting.
De
idee dat het UCP meer om een hetze tegen Israël gaat dan
om het welzijn van de Palestijnen wordt versterkt door het feit dat men
slechts
aandacht heeft voor Palestijnse mensenrechten wanneer die door
Israël worden
geschonden. Het brute geweld waarmee Hamas de Gazastrook veroverde, de
penibele
positie van christenen en homo's in de Palestijnse gebieden en de
onderdrukking
van 'dissidenten' die zich tegen geweld en voor een compromis
uitspreken
schijnt niet belangrijk te zijn. Sinds Januari 2006, toen Hamas de
parlementsverkiezingen won, zijn meer dan 600 Palestijnen omgekomen
door
onderling geweld. Ook zijn er in 2007 meer dan driehonderd
Palestijnen
omgekomen in gevechten met het Libanese Leger, en
zijn tienduizenden het
vluchtelingenkamp Nahr-Al Bared ontvlucht, om na maanden terug te komen
in een
totaal verwoeste plaats. UCP en andere vredesorganisaties waren toen
opvallend
stil.
c. Sancties en boycot
De
veelvuldige oproep tot boycots van Israël (opschorten
associatieverdrag,
geen handel met bedrijven die zogenaamd de bezetting ondersteunen, geen
wapendoorvoer, diplomatieke sancties) zijn van alle activiteiten de
meest
direct tegen Israël gerichte. Hoewel voor een deel vooral
symbolisch, kunnen
zij, indien er gehoor aan wordt gegeven, grote gevolgen hebben.
In
de eerste plaats zal de relatie tussen Nederland en Israël
er drastisch door verslechteren, en zullen we niet langer worden gezien
als een
neutrale bemiddelende partij. Dit zal pogingen op diplomatiek niveau
zaken voor
elkaar te krijgen zeker schaden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de
projecten die
we in de Palestijnse gebieden steunen en het feit dat door toedoen van
Nederland de grenzen voor Palestijnse bloemen uit de Gazastrook zijn
opengegaan. De idee dat Israël eerder naar ons zal luisteren
als we de deur via
een boycot keihard dichtslaan is absurd. Israël zal zich door
ons de les niet
laten lezen en niet opeens de zeer vergaande en volkomen
irreële eisen van UCP inwilligen
(de afscheidingsbarrière afbreken, alle nederzettingen en
wijken in
Oost-Jeruzalem ontruimen, en ook het leger geheel terugtrekken uit de
Westelijke Jordaanoever). Zelfs als we in EU verband zouden opereren
zou Israël
geen eisen inwilligen die haar burgers ernstig in gevaar brengen, en
zal zij
niet eenzijdig 200.000 kolonisten en 200.000 Oost-Jeruzalemieten gaan
verplaatsen.
Mensen
die voor een boycot zijn maken vaak de vergelijking
met Zuid-Afrika. Het blanke regime heeft immers (mede) onder druk van
de internationale
boycot uiteindelijk toegestemd in een deling van de macht.
Israël is echter
geen blank kolonisten regime, al doen het UCP en mensen als Van Agt vaak erg hun best het zo
voor te stellen. Het
Joodse volk is net zozeer verbonden met het land als de Palestijnen,
zowel fysiek
als religieus, zij hebben er 1.000 jaar een soevereine staat gehad, en
na hun
verdrijving door de Romeinen zijn er altijd Joden blijven wonen.
Bovendien is
de legitimiteit van Israël verankerd in internationaal recht,
in de VN delingsresolutie,
het Britse mandaat en Israëls toetreding tot de VN.
Israël is een democratie
waar iedereen voor de wet gelijk is en van rassenscheiding geen sprake
is; Israëlische
Arabieren dienen in het leger, zitten in de Knesset, zijn rechter en
zelfs Israëlisch
ambassadeur. De helaas veel voorkomende discriminatie van
Israëlische Arabieren
heeft voornamelijk politieke oorzaken (zij worden wel als vijfde
colonne
beschouwd, en hun leiders sympathiseren openlijk met Israëls
vijanden). De
situatie in Gaza of de Westoever met Apartheid Zuid-Afrika vergelijken
is
absurd, want in een militaire bezetting is er nooit algemeen stemrecht.
Een
bezetting is doorgaans een tijdelijke situatie waarna vrede wordt
gesloten en
eventueel nieuwe grenzen getrokken.
Er
zijn nog veel meer redenen waarom boycots onjuist zijn,
bijvoorbeeld omdat daarmee de oorzaak van het conflict alleen bij
Israël wordt
gelegd, omdat je het de mensen die werkelijke toenadering zoeken tussen
Israël
en de Palestijnen alleen maar moeilijker maakt, omdat je de vele
Israëlische
vredesactivisten die zich inzetten voor een einde aan de bezetting van
je
vervreemdt, en het in Israël juist de rechts-nationalistische
sentimenten zal
versterken (dit gebeurde bijvoorbeeld ook na aanname van de infame
'zionisme is
racisme' resolutie in de VN in 1975).
Terwijl
zij niet zullen bijdragen aan een oplossing van het
conflict en toenadering tussen beide partijen, zijn boycots wel
schadelijk voor
Israël, en dat is waarom UCP er zo'n voorstander van is. Men
is dan ook niet
voor vrede maar tegen Israël.
(Voor
meer redenen om boycots af te wijzen, ook als je met
de Palestijnen sympathiseert en het liefst vandaag een einde aan de
bezetting
ziet, zie artikel Israël
boycot.)
d.
Internationaal
recht en Verenigde Naties
UCP
presenteert zich als organisatie die opkomt voor het
internationaal recht, en vindt dat beide partijen zich aan de relevante
VN
resoluties, de Geneefse Conventie etc. moeten houden. Men zegt meer kritiek op
Israël te hebben omdat zij
ook de grootste schender van de mensenrechten is in het conflict. De
realiteit
wijst anders uit.
De
eerste VN resolutie over het conflict is de
delingsresolutie
uit 1947;
die werd door de Joden aanvaard en door de Arabische staten en de
Arabische
Palestijnen verworpen. Veel mensen die de mensenrechtenkaart spelen
vinden dat
opeens heel begrijpelijk, want de VN mocht 'niet zomaar land van een
ander
weggeven'. Deze VN resolutie werd niet alleen verworpen, zij werd
direct
geschonden door een oorlog te beginnen tegen de Joden in Palestina met
als
doel, in de woorden van de moefti
van Jeruzalem, een van de belangrijkste Palestijnse leiders
'om dezelfde oplossing
van het
Jodenvraagstuk toe te passen als Hitler in Europa had gedaan'. De
moefti wist
waar hij het over had, want hij had Hitler geholpen door het rekruteren
van
moslims voor de SS in voormalig Joegoslavië.
De VN stelde vervolgens een
bemiddelaar aan, graaf Folke
Bernadotte, die een staakt-het-vuren bemiddelde in de zomer van 1948,
en met
een plan
kwam dat meer aan de Arabische wensen tegemoet kwam .
Dit werd door zowel de Arabieren als de Israëli's afgewezen
waarna de VN in
het najaar van 1948 resolutie
194 aannam, die opriep tot een einde aan de
gewelddadigheden,
internationalisering van Jeruzalem en de terugkeer naar Israël
van die
vluchtelingen die in vrede wilden leven. Deze resolutie wordt door de
Palestijnen, de Arabische wereld en hun sympathisanten aangehaald als
het
bewijs dat het zogenaamde 'recht op terugkeer' verankerd is in
internationaal
recht. Deze resolutie is echter geen internationaal recht maar deed
slechts
aanbevelingen. Bovendien is zij door zowel Israël als de
Arabische staten
afgewezen.
Er
is in de daaropvolgende jaren, en dit gaat door tot
vandaag de dag, een onophoudelijke stroom anti-Israël
resoluties aangenomen
door de Algemene Vergadering, die echter geen internationaal recht
vormen en
slechts de geloofwaardigheid
in Israël van de Verenigde Naties diep hebben
aangetast. Nog steeds wordt Palestijns terrorisme niet veroordeeld in
deze
resoluties,
omdat er een automatische meerderheid is van de islamitische landen en
derde
wereldlanden die voor iedere anti-Israël resolutie stemmen.
Ook werd Israëls
lidmaatschap van het Aziatische blok in de VN altijd geblokkeerd door
de
Arabische staten, en pas in 2000 is zij toegelaten tot het Westerse en
Andere Landen
blok, waardoor zij eindelijk een (bijna) volwaardige positie heeft in
de VN en
deel kan nemen aan de besprekingen van belangrijke VN lichamen.
Relevant
voor het conflict is met name Veiligheidsraad
resolutie
242 , kort na de Zesdaagse
Oorlog aangenomen, die oproept tot terugtrekking uit
bezette gebieden en het
erkennen van de grenzen en territoriale integriteit van alle landen in
de
regio. De Palestijnen en hun sympathisanten stellen vaak ten onrechte
dat deze
resolutie tot onmiddellijke en onvoorwaardelijke terugtrekking van
Israël uit
alle bezette gebieden oproept. De Amerikaanse onderhandelaars hebben
later
expliciet gesteld dat het woordje 'de' bewust was weggelaten omdat de
precieze
grenzen in een vredesverdrag moeten worden vastgesteld, en
Israëls grenzen ook
veilig moeten zijn.
Wat
betreft de 'onwettigheid
van de nederzettingen' verwijst
UCP naar de Vierde Geneefse Conventie, waar staat dat een land niet een
deel
van zijn eigen bevolking naar bezet gebied mag verplaatsen. Deze
conventie is
vlak na de Tweede Wereldoorlog opgesteld, en het gezaghebbende
commentaar van
het Rode Kruis op dit artikel bevestigt dat artikel 49
("Deportations, Transfers,
Evacuations") bedoeld was om de gedwongen verplaatsing van burgers te
voorkomen, en zo de lokale bevolking te beschermen tegen ontheming.
Israël heeft
haar burgers niet gedwongen verplaatst en het artikel legt geen
beperkingen op
aan de vrijwillige vestiging van personen. Het
is zeker niet zo, zoals veelal beweerd, dat internationaal
recht het Israël verbiedt om ook maar iets in de bezette
gebieden te doen. Dan
zou alle ontwikkeling daar al 40 jaar hebben stilgelegen.
4.
Organisaties en financiering
De
overheid geeft subsidie op verschillende gronden, en het
is zeker niet zo dat alleen organisaties die precies haar standpunt
uitdragen
voor subsidie in aanmerking komen. Criteria zijn dat er behoefte moet
zijn aan
een dergelijke organisatie, hij moet een zeker maatschappelijk nut
hebben en de
markt moet zelf niet adequaat in de behoefte kunnen voorzien. Uiteraard
verschillen de verschillende politieke partijen van mening over de
vraag
wanneer dat laatste het geval is, en hoe groot het maatschappelijk nut
is van
een bepaalde organisatie of project.
Wat
betreft UCP is er in de eerste plaats geen sprake van
maatschappelijk nut, want zij draagt niet bij aan meer bewustwording
over het
conflict, toenadering tussen beide partijen, creatieve oplossingen voor
het
conflict, of het Nederlandse beleid ten aanzien van het Midden-Oosten.
Bovendien voorziet de markt al ruimschoots in Israël-kritische
organisaties en
individuen, die geregeld de krantenkolommen vullen of op TV te zien
zijn om hun
visie op het conflict te geven, die naar de Palestijnse gebieden en
Israël
reizen en daar contacten leggen c.q. onderhouden, die plaatselijke
groeperingen
steunen etc. Het Israëlisch-Palestijns conflict staat meer in
de belangstelling
dan welk ander conflict ook. Iedere krant of omroep heeft zowat een
eigen
correspondent in het gebied, en er worden geregeld zogenaamde
achtergronddocumentaires uitgezonden, waarin ook weer meestal vooral
kritiek op
of misstanden door Israël centraal staan. Het zou dus meer
voor de hand liggen
dat de overheid organisaties die informatie geven over Tibet,
West-Sahara, Soedan
of over de Koerden zou subsidiëren, want daar is zelden een
achtergrondprogramma of een hele krantenpagina over te vinden.
Bovendien zou
het, als al tot subsidie inzake het Israëlisch-Palestijns
conflict wordt
besloten, voor de hand liggen organisaties te subsidiëren die
een ander geluid
laten horen dan dat nu dominant is, die op een waarlijk creatieve en
vernieuwende
manier te werk gaan, en die daarbij het Nederlandse overheidsbeleid
inzake het
conflict niet tegenwerken.
a. Kamervragen
Er
zijn meermaals kamervragen gesteld naar aanleiding van
activiteiten van UCP, zoals naar aanleiding van de reis naar
Israël van
Duisenberg en andere vrouwen, en het concert waar D.A.M. optrad. In
reactie op
kamervragen naar aanleiding van het eerste antwoordt toenmalig minister
van
ontwikkelingssamenwerking Agnes van Ardenne de kamer als
volgt (13 november 2002):
"Ik ben het met u
eens dat het onwenselijk is dat Nederlandse
medefinancieringsorganisaties
gelden van de Nederlandse overheid zouden aanwenden voor uitsluitend
eenzijdige
politieke activiteiten die bovendien weinig relevantie zouden hebben
voor de
doelstellingen van de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking. In de
subsidie-beschikkingen van de MFO's is hieromtrent een tweetal
artikelen
opgenomen. Eén artikel bepaalt dat de MFO's zich onthouden
van activiteiten die
tot doel hebben de onafhankelijkheid van een staat te ondermijnen of
een
wettige regering ten val te brengen met onwettige middelen. [...] In
een tweede
artikel wordt bepaald dat de MFO's bij activiteiten ten laste van de
subsidie
rekening houden met het beleid van de Minister. Indien grond bestaat
voor het
oordeel dat financiering niet verenigbaar is met het beleid van de
Minister,
treedt de MFO in overleg met de Minister."
Ondanks het
feit dat het eerste ontegenzeggelijk het geval
is, en de MFO's in dit geval bepaald geen rekening houden met het
beleid van de
minister, is het nog nooit van een dergelijk overleg gekomen. Op latere
kamervragen gaf de minister precies hetzelfde antwoord. Het rapport
over UCP
concludeert dan ook:
De raison d'être van
United Civilians for Peace is het voeren van een volkomen eenzijdige
politieke
campagne, een continue hetze tegen Israël. Die hetze kan en
mag niet met
Nederlandse en Europese subsidies gesteund worden. Na kamervragen over
het
rapfeest in De Melkweg schreven de ministers Bot en Van Ardenne-Van der
Hoeven
dat "het onwenselijk zou zijn dat Nederlandse
medefinancieringsorganisaties gelden van de Nederlandse overheid zouden
aanwenden voor uitsluitend eenzijdige politieke activiteiten die
bovendien
weinig relevantie zouden hebben voor de doelstellingen van de
Nederlandse
ontwikkelingsorganisaties".
Met de beste
wil van
de wereld konden wij er niet achterkomen hoe de puur politieke, uiterst
eenzijdige lobby-activiteiten van United Civilians for Peace relevantie
hebben
voor zelfs maar één doelstelling van de
Nederlandse ontwikkelingsorganisaties,
of van het beleid van de Nederlandse regering of van de Europese Unie.
Dat het
werk van UCP daarnaast vooral polariserend werkt en dus niet bepaald
een
constructieve bijdrage lijkt te kunnen leveren aan het vinden van een
rechtvaardige en vreedzame oplossing van het
Palestijns-Israëlisch conflict is
nog een reden waarom Den Haag en ook Brussel er goed aan zouden doen
hun (indirecte)
financiële steun aan United Civilians for Peace te
heroverwegen. Bovendien
zouden de in United Civilians for Peace samenwerkende
medefinancieringsorganisaties tekst en uitleg moeten geven over in
ieder geval
een deel van hun activiteiten met betrekking tot het
Palestijns-Israëlisch
conflict.
Naar aanleiding van het hier
besproken
CIDI-rapport zijn er opnieuw kamervragen gesteld door Van
Balen
(VVD). Het antwoord van minister Koenders van
Ontwikkelingssamenwerking, mede namens minister Verhagen van
Buitenlandse Zaken, op deze vragen 'over activiteiten en doelstellingen
en subsidiëring van het samenwerkingsverband United Civilians
for
Peace (UCP)':
Vraag 1: Hebt u kennisgenomen van de
CIDI-publicatie “United Civilians tegen
Israël” van 10
oktober jl. en het daarmee corresponderende artikel in de Telegraaf van
25 oktober jl.?
Antwoord: Ja.
Vraag 2: Deelt u de mening van het
Centrum
Informatie en Documentatie over Israël (CIDI) dat de
activiteiten
van UCP, die via de medefinancieringsorganisaties Novib, ICCO en
Cordaid indirect door de Nederlandse overheid worden gesubsidieerd,
direct indruisen tegen het Nederlandse beleid ten aanzien van het
Midden-Oosten-Vredesproces (MOVP) in het algemeen en de dialoog tussen
Israël en de Palestijnse Autoriteit (PA) in het bijzonder?
Vraag 3: Deelt u de mening dat het UCP
haar
jaarlijkse budget van € 500.000 misbruikt voor een eenzijdige
campagne tegen Israël, waarbij de schending van de
mensenrechten
door Palestijnse en Arabische instellingen en groepen en de negatieve
rol van Iran in de regio worden gebagatelliseerd ten opzichte van het
optreden van Israël?
Antwoord: De regering constateert dat de
rol
van UCP vooral gericht is op beleidsbeïnvloeding en lobbying.
De
organisatie deelt niet alle inzichten van de regering over het MOVP en
de Israëlisch-Palestijnse dialoog en draagt ook andere
meningen
uit dan die van de regering. Dit betekent echter niet dat van misbruik
van de middelen die aan UCP zijn toegekend, kan worden gesproken. Dat
is in eerste instantie ter beoordeling aan de rechtstreekse financiers
van UCP, zijnde de betrokken medefinancieringsorganisaties
(MFO’s) en IKV/Pax Christi. Het ministerie beoordeelt of deze
financiers zich houden aan de verplichtingen die hun bij de
subsidiebeschikking opgelegd zijn. In deze beschikking is een aantal
algemene regels vastgelegd waaraan hun activiteiten dienen te voldoen.
Zij dienen met name “rekening [te] houden met het beleid van
de
Minister” en “zich [te] onthouden van activiteiten
die tot
doel hebben de onafhankelijkheid van een staat te ondermijnen
[…]”. Naar onze mening handelen de betrokken
organisaties
bij de uitvoering van hun activiteiten vooralsnog niet in strijd met
deze verplichtingen. De verplichting om rekening te houden met het
beleid wil niet zeggen dat men het eens moet zijn met dat beleid; ook
is ons niets gebleken van actieve steun aan organisaties als Hamas, die
de staat Israël willen vernietigen. De regering zal er ook op
toezien dat dat niet het geval is.
Vraag 4: Bent u bereid deze werkwijze bij
het
UCP en bij de betrokken medefinancieringsorganisaties (mfo’s)
aan
de orde te stellen en aan te dringen op een evenwichtige benadering van
het Israëlisch-Palestijnse conflict en het MOVP?
Antwoord: Tussen het ministerie en de
betrokken
organisaties vindt regelmatig overleg plaats. In deze dialoog worden
onder meer hun publicaties besproken en wordt waar nodig gewezen op
feitelijke onjuistheden in hun analyses en/of aanpak. De ervaring is
dat deze organisaties vatbaar zijn voor argumenten en kritiek.
Vraag 5: Bent u bereid, indien uw
optreden
overeenkomstig het bovenstaande punt 4 niet tot resultaat leidt, de
subsidies aan de genoemde mfo’s (gedeeltelijk) te
heroverwegen?
Antwoord: Mocht het zo zijn dat de
MFO’s
en IKV/Pax Christi zich niet houden aan de bepalingen van de
subsidiebeschikking, dan zal het ministerie niet aarzelen maatregelen
te treffen. Dat zou ook tot de (gedeeltelijke) inhouding van
subsidiegelden kunnen leiden. Daartoe bestaat nu geen enkele aanleiding.
Het
is opvallend dat herhaalde kamervragen en het duidelijk
overtreden van de regels wat dit betreft nooit tot enige actie tegen de
MFO's
heeft geleid, zelfs niet een verhelderend gesprek. Zoals de media hier
geen
aandacht aan besteden, en liever Van Agt in de uitzending of op de
opiniepagina
hebben staan dan een serieuze discussie over de rol van de
ontwikkelingsorganisaties en het door hun gefinancierde UCP te voeren,
zo
negeert ook de regering de kritiek. Het wordt tijd dat hier verandering
in
komt.
b. Financiering van
UCP en medefinancieringsorganisaties
Zoals
eerder aangegeven wordt UCP geheel uit het budget van
Oxfam-Novib, ICCO en Cordaid betaald. Uiteraard pleit het CIDI er niet
voor de
subsidie aan die organisaties geheel stop te zetten, maar door de
zogenaamde
communicerende vaten is niet vast te stellen hoeveel ontwikkelingsgeld
daadwerkelijk naar UCP gaat, en ook als men zegt hiervoor slechts
donaties te
gebruiken is duidelijk dat men die ruimte heeft doordat men
overheidssubsidies
voor andere zaken kan inzetten. Het probleem is bovendien breder dan
UCP
alleen, want Oxfam-Novib en ICCO organiseren ook los van UCP
anti-Israël
activiteiten en Cordaid heeft de fel anti-Israëlische en
anti-joodse VN conferentie
in Durban tegen racisme in 2001 financieel gesteund. Het CIDI rapport
stelt
vast:
In geen van de online
te vinden jaarverslagen van de vijf deelnemende organisaties staat
precies
vermeld hoeveel geld zij in UCP steken, maar het staat vast dat United
Civilians for Peace financieel volledig van de vijf afhankelijk is. Al
die vijf
organisaties zouden hun werk zonder overheidssubsidies niet kunnen
doen, hun
begroting bestaat immers grotendeels uit zulke subsidies: ICCO 80%,
Cordaid
70%, Oxfam-Novib 57%, IKV 90%, Pax-Christi 47%. Ook al hebben alle in
UCP
deelnemende organisaties aanvullende inkomstenbronnen, volgens de wet
van de
communicerende vaten kan worden gesteld, dat ook UCP bij de gratie van
overheidssubsidies bestaat. Een organisatie die ruim in zijn
overheidsmiddelen
zit, kan immers gemakkelijker geld vrijmaken voor zijn politieke
hobbyisme, dan
eentje die voor zijn ontwikkelingswerkzaamheden alle centen bijeen moet
schrapen.
c. Organisatie
Het
rapport hekelt verder het feit dat men niet eerlijk is
over de nauwe verbondenheid tussen UCP en de deelnemende organisaties,
en het
doet voorkomen alsof UCP geheel autonoom is. Volgens het rapport wordt
de
schijn gewekt dat "United Civilians for Peace vooral als een
uitlaatklep
functioneert die die medewerkers de mogelijkheid biedt bepaalde
politieke uitspraken
te doen die ze zonder de "dekmantel" van UCP minder gauw zouden
kunnen ventileren", een indruk die volgens de auteurs werd versterkt
tijdens een persoonlijk gesprek met drie medewerkers van ICCO.
5.
Andere
conflicten
Het
rapport contrasteert de houding in het
Israëlisch-Palestijns conflict van de deelnemende
ontwikkelings- en
vredesorganisaties met het beleid inzake Darfoer. Op IKV na stelt men
zich
uitermate gereserveerd op waar het de veroordeling van de zware
mensenrechtenschendingen door de Soedanese regering betreft en de roep
om een
interventiemacht en sancties. Het rapport geeft voorbeelden van dit
opvallende verschil
in benadering van diverse medewerkers van de aan UCP deelnemende
organisaties.
De conclusie luidt dan ook:
Wat
voor Darfur geldt,
geldt voor diverse regio's in de wereld, gebieden en landen waar ICCO,
Cordaid,
Oxfam-Novib actief zijn. Zimbabwe, Rwanda, Tadzjikistan, Pakistan, en
China
zijn maar een paar van de landen waar de organisaties werken en al dan
niet
namens of in plaats van de Nederlandse overheid met plaatselijke
organisaties
samenwerken, en waar mensenrechten met voeten worden getreden. Toch
horen of
zien we van vertegenwoordigers van ICCO, Oxfam-Novib, of Cordaid zelden
of
nooit een roep om wat voor sancties of strafmaatregelen dan ook tegen
de
regeringen in Harare, Kigali, Doesjanbe, Islamabad of Bejing. Het is
veelzeggend dat ICCO, Cordaid, Oxfam-Novib, Pax Christi, en IKV
destijds
besloten om nu juist waar het Israël ( en de Palestijnen )
betreft een apart
samenwerkingsverband op te richten, en dat dat samenwerkingsverband
niet
gericht is op heuse hulpverlening - de daadwerkelijke hulpactiviteiten
van de
in UCP deelnemende organisaties in de Palestijnse gebieden en
Israël worden
uitsluitend door of via de afzonderlijke organisaties uitgevoerd - maar
op
propaganda- en lobby-activiteiten.
6.
Conclusie
UCP doet zich voor als mensenrechtenorganisatie maar heeft alleen oog
voor Israëlische mensenrechtenschendingen. Hoewel men zegt
'boven het conflict' te staan, werkt men samen met allerlei (pro)
Palestijnse organisaties. Zo heeft men verleden jaar nog 20.000 Euro
aan Gretta Duisenbergs 'Stop de Bezetting' overgemaakt. UCP is dan ook
in feite een anti-Israël lobby club waarvan het voornaamste
doel is om de druk op Israël te vergroten door een eenzijdig
en zwart-wit beeld van het conflict te schetsen. Men heeft
verschillende onderzoeken laten uitvoeren naar het draagvlak onder de
bevolking voor diverse 'drukmiddelen' (lees: sancties) tegen
Israël en men roept geregeld op tot opschorten van het
associatieverdrag.
Het heeft er de schijn van dat de ontwikkelingsorganisaties
die in UCP participeren haar gebruiken als 'uitlaatklep' om radikalere
dingen te kunnen doen dan onder de naam van hun eigen organisaties
mogelijk is. Men voelt wel aan dat oproepen tot boycots of sancties
gevoelig liggen bij een deel van de bevolking en niet helemaal in het
plaatje van ontwikkelingshulp passen. Omdat UCP geheel door
Oxfam-Novib, ICCO en Cordaid wordt gefinancierd, en zij voor het
merendeel van hun uitgaven worden gesubsidiëerd door de
overheid, wordt UCP dus indirect door de overheid
gesubsidiëerd. UCP is bovendien veel minder onafhankelijk dan
men het graag doet voorkomen, houdt kantoor op het ICCO en de
voorzitter wordt bij toerbeurt door een van de organisaties geleverd.
De ideeen en werkwijze van UCP staan haaks op het regeringsbeleid dat
gericht is op het stimuleren van onderhandelingen tussen beide partijen
en probeert om een onafhankelijke, bemiddelende rol te spelen. De
Nederlandse regering geniet bij beide partijen een zeker vertrouwen en
geloofwaardigheid.
Over UCP, haar activiteiten en de subsidie die zij (indirect) ontvangt
zijn meermaals kamervragen gesteld, de laatste keer naar aanleiding van
het rapport van het CIDI.
Er zijn andere organisaties die daadwerkelijk gericht zijn op het
bevorderen van samenwerking en vrede tussen Israël en de
Palestijnen, die een betere bestemming zouden zijn voor het Nederlandse
overheidsgeld dat nu naar UCP gaat.
UCP is onderdeel van een trend waarin er steeds meer aandacht en begrip
is voor het Palestijnse narratief, en onder het mom van vrede en
mensenrechten Israël wordt gedemoniseerd en als schurkenstaat
apart gezet.
©
Dit artikel is copyright Israël-Palestina Informatie, afgezien
van onderdelen waarvoor andere bronnen worden vermeld. Voor
overname
gelieve kontakt met ons op te nemen via het e-mail adres. Beperkte
citaten voorzien van een link naar deze webpagina zijn toegestaan.
Websites over
Israël-Palestina en het Midden-Oosten Conflict:
* A Brief
History of Israel and Palestine and the Conflict,
The
Early
History of Zionism and the Creation of Israel, and many other
articles on
MidEastWeb for
Coexistence
- Middle East news & background, history, maps and opinions
* Wikipedia
categories Israel
and Zionism, Palestine
and Middle
East
*
Council for
Peace and Security (Israel) * One Voice Movement
* Ariga's PeaceWatch - on the
Israeli-Palestinian conflict and Middle East peace
*
Middle East Analysis
*
Israel
News * Israel:
Like This, As If (blog)
*
Zionism
and Israel Information Center
* ZioNation -
Progressive Zionism and Israel Web Log
* IMO -
Israël & Midden-Oosten Blog (Nederlandstalig)
* Virtuele Encyclopedie van het
Conflict Israël-Palestina (
Nederlandstalig)
*
Israël
Informatie Linkpagina (
Nederlands
/ Engels)
*
Israël
& Palestijnen Nieuwsblog (
Nederlands / Engels)
