Dries van Agt over
Israël en Palestina
(laatste update 2-3-2010)
Andreas
Antonius Maria (Dries) van Agt werd op 2 februari
Begonnen als advocaat in Eindhoven, klom hij in de jaren '60
op tot hoogleraar strafrecht aan de Katholieke Universiteit Nijmegen.
Van 1971
tot 1977 was hij minister van justitie voor de KVP in de kabinetten
Biesheuvel
en Den Uyl, en van 1977 tot 1982 was hij minister-president voor het
CDA, eerst
in een coalitie met de VVD van Hans Wiegel, vervolgens met D66 en de
PvdA, een
vechtkabinet dat binnen een jaar ten val kwam. Daarna was hij
achtereenvolgens
Commissaris van de Koningin in Noord-Brabant en Europees ambassadeur in
Japan
en de VS.
In 1999 raakte Van Agt tijdens een
bezoek aan het 'Heilige
Land' geïnteresseerd in het Israëlisch-Palestijnse
conflict, en sinds 2005,
toen hij een Europese delegatie bij een ‘fact finding
mission’ naar Israël
leidde, heeft Dries van Agt zich opgeworpen als voorvechter en activist
voor de
Palestijnse zaak. Met opiniestukken in de krant, optredens in
praatprogramma's,
lezingen door het hele land, een eigen website (www.driesvanagt.nl) en
sinds kort ook een
eigen
boek ("Een schreeuw om recht"), probeert hij mensen 'de ogen te openen'
wat betreft het mateloze
Israëlische onrecht de Palestijnen aangedaan.
Antisemitisme beschuldigingen
Onhandige opmerkingen, zoals in een
toespraak tijdens Bevrijdingsdag 2007 waarin hij
zei dat de Palestijnen al '8 keer 5 jaar' bezet zijn, en zijn
lidmaatschap van
een antizionistische organisatie waarvan ook de notoire antisemiet
Israel
Shamir lid was,
versterken de verdenking dat Dries van Agt niet alleen
anti-Israël, maar ook
anti-Joods zou zijn. Van Agt zei zelf over deze beschuldiging dat hij
'daarvoor geen
eelt op zijn ziel heeft' en dat wie hem zo noemt "impliciet zegt dat
deze
man niet onschuldig is aan wat zich toen heeft voltrokken" (Pauw en
Witteman,
9 september 2009). Dat laatste is vreemd; antisemitisme is uiteraard
veel
breder dan het steunen van of hebben meegewerkt aan de Holocaust. Het
wordt
door verschillende organisaties en mensen verschillend gedefinieerd,
waarbij
vooral de connectie met antizionisme
(ontkenning van het bestaansrecht van en
demonisering van Israël) omstreden is.
Zelfs als je van mening bent dat antizionisme
en antisemitisme geheel verschillende zaken zijn, blijft Van Agts
uitspraak
problematisch, en riekt zij naar het bagatelliseren van Jodenhaat, los
van de
context van de Tweede Wereldoorlog.
Mantra's over het conflict
In zijn ijver om de Palestijnse zaak
te bepleiten,
neemt Van Agt het niet te nauw met de waarheid. Met veel pathos en
misbaar klaagt hij de 'tenhemelschreiende misdaden' van
Israël aan tegen de 'weerloze Palestijnse slachtoffers'. Hij
reduceert een
complex conflict tot een simpel goed-fout verhaal, waarbij
één partij
onvoorwaardelijke steun verdient en de andere als een schurkenstaat
behandeld
dient te worden. Hij valt mensen die oog hebben voor het leed en de
fouten van
beide kanten fel aan, pleit tegen vredesonderhandelingen en voor
een boycot van Israël.
In zijn
in september 2009 uitgekomen boek pleit hij bovendien voor een
binationale
staat, waarmee hij het Joodse recht op zelfbeschikking ontkent en deze
wil
terugdraaien. In feite herhaalt hij een beperkt aantal mantra's
eindeloos, net zo lang
totdat mensen ze gaan geloven. Dit zijn onder andere (met ons commentaar toegevoegd):
1. Israël is gesticht
vanwege de Holocaust,
en diezelfde Holocaust maakt kritiek op Israël haast bij
voorbaat
verdacht. De Palestijnen boeten nu voor onze zonden, en de machtige
pro-Israëllobby voorkomt dat er een open debat over
Israël gevoerd kan worden. Bovendien
is Europa voor een groot deel verantwoordelijk voor de stichting van
Israël en
dus ook voor het onrecht de Palestijnen aangedaan.
- De moderne zionistische beweging heeft haar oorsprong in de 19de
eeuw, niet alleen in (Oost-)Europa maar bijv. ook in Jemen. Naast
religieuze inspiratiebronnen en antisemitisme, speelde ook het
verlangen mee om zoals andere etnische groepen de eigen culturele en
nationale identiteit te behouden en te ontwikkelen en zelfbeschikking
te verwerven als volk. Hoewel de Holocaust ongeëvenaard is - en
hopelijk ook blijft - kwamen discriminatie en antisemitisme ook in de
islamitische wereld voor, die nu nog ver achter ligt qua burgerlijke
vrijheden en gelijkheidsprincipes.
2. De Palestijnen hebben zich altijd
vreedzaam verzet tegen
de wrede en onmenselijke Israëlische bezetting, en pas in de
jaren '90 zijn zij
begonnen met zelfmoordaanslagen. Hoewel hij die zegt af te keuren,
meent hij
ook dat de Palestijnen het recht hebben zich met geweld te verzetten,
en
daaronder vallen ook aanvallen op burgers binnen de bezette gebieden.
- Onder de 'bezielde' leiding van de moefti van Jeruzalem zijn er al
vanaf de jaren '20 regelmatig geweldsuitbarstingen geweest tegen de
Joden in Palestina, die in 1947-1948 uitmondden in een burgeroorlog.
Nadien vonden er met grote regelmaat aanvallen plaats van over de grens
door gewapende Palestijnse groepen, en in de jaren '70 zochten Arafat
en de zijnen hun toevlucht tot vliegtuigkapingen en gijzelingen zoals
op de Olympische Spelen van München.
3. Israël voerde toen en nu
een politiek van etnische
zuiveringen, en ook de afscheidingsbarrière
is om die reden gebouwd. Israël is een racistische staat
die net als Zuid-Afrika internationaal geboycot en geïsoleerd
moet worden.
- Israël had een Joodse meerderheid nodig om het recht op
zelfbeschikking te kunnen verwezenlijken en toch een democratische
staat te kunnen zijn, maar probeerde die vooral te realiseren door
immigratie van zoveel mogelijk Joden. Dat werd eerst door de Ottomanen
en later door de Britten tegengewerkt, en na de Holocaust en de
oprichting van Israël probeerden Arabische staten te
verhinderen dat Joden uit hun landen naar Israël zouden
emigreren. De verdrijving van Arabieren tijdens Israëls
onafhankelijkheidsoorlog toen, en de bouw van de
afscheidingsbarrière nu, zijn in de eerste plaats defensieve
maatregelen om de eigen bevolking te beschermen.
4. Vredesonderhandelingen zoals het
Oslo vredesproces of de
Annapolis conferentie zijn tijdverspilling en leveren niets op. 'Je
kunt een
tijger niet met een schaap in een kooi zetten en verwachten dat daar
een
rechtvaardige vrede uit voortkomt', aldus Van Agt op een lezing.
- Israël wordt zo ten onrechte neergezet als de enige partij
die vrede verhindert, en de Palestijnen letterlijk als een mak schaap.
De PA weigert al sinds Oslo essentiële concessies te doen
zoals het afzien van de 'terugkeer' van de vluchtelingen en hun
nakomelingen naar Israël en het delen van de oude stad van
Jeruzalem met haar Joodse heiligdommen. Andere landen fungeren al jaren
als bemiddelaars tussen de partijen. Het is overigens ook niet
reëel om te eisen dat de sterkste partij het meeste toegeeft.
5. Nederland is blind voor het
onrecht dat Israël de
Palestijnen aandoet, en moet door Van Agt verlicht worden. Dit is een
heilige
missie, hij ziet zichzelf als een eenzame stem, een roepende in de
woestijn,
een onvermoeibaar strijder tegen onrecht. De media en de politiek lopen
volgens hem aan de leiband van de VS en
durven geen kritiek op Israël te uiten, alleen moedige mannen
zoals hij doen
dat.
- Er is al jaren volop aandacht in de media voor de Palestijnse
positie, méér dan voor de Israëlische.
Dat de media pro-Israël zouden zijn en het niet durven te
bekritiseren is een allang achterhaald beeld. De politiek laat zich in
haar kritiek doorgaans omzichtiger uit, en uit die bij voorkeur achter
de schermen. Dat is een normale diplomatieke houding tegenover
bondgenoten en handelspartners. Wanneer heeft de regering zich bijv.
hard uitgesproken tegen misstanden in China of
Saoedië-Arabië?
6. Alleen Israël doodt
Palestijnen, onderdrukt ze, schoffeert
ze, vervolgt ze en ontzegt ze hun meest basale rechten. In Libanon,
Jordanië,
Syrië, Egypte en Irak zijn ze altijd met alle egards behandeld
en onthaald,
oftewel: Van Agt maakt zich alleen kwaad om Palestijns leed en
mensenrechtenschendingen wanneer Israël de boosdoener is, en
zwijgt in alle
toonaarden over de miserabele omstandigheden waarin de Palestijnse
vluchtelingen leven, zonder basale rechten, over
de moordpartijen van
Palestijnen onderling, over hoe o.a. Jordanië rond 1970 en
Libanon recentelijk
(vluchtelingenkamp Nahr Al Bared) tegen de Palestijnen hebben
opgetreden.
7. Van Agt is bijzonder mild
tegenover Hamas, dat
internationaal erkend, gerespecteerd en gelegitimeerd moet worden, zo
betoogde hij in een uitzending van NOVA eind december 2008. In
plaats van Hamas haar bloedige coup
tegen Fatah te verwijten, nam Van Agt het juist
hartstochtelijk voor Hamas op. Hamas zou meer steun onder de
Palestijnen
genieten dan Fatah (dat is absoluut onjuist, zoals uit
diverse peilingen
blijkt), en zou in tegenstelling tot Fatah werkelijk in staat
zijn iets tegen de bezetting
te doen.
- Het is moeilijk om het Israëlisch-Palestijns conflict op te
lossen zonder Hamas daarin te betrekken, maar zolang Hamas categorisch
weigert Israëls bestaansrecht te erkennen en de terreur af te
zweren, is met Hamas zeker geen vrede mogelijk.
8. Israël is oppermachtig en
heeft daarom onze steun niet
nodig. Israël wordt door niemand bedreigd. De Palestijnen
hebben Israël allang
erkend en ook de Arabische staten zijn daartoe bereid in ruil voor
teruggave
van de bezette gebieden. Hamas heeft Israël een 'bijzonder
royaal aanbod'
gedaan in de vorm van een langdurig bestand in ruil voor alle bezette
gebieden
en Oost-Jeruzalem. De enige vijand van Israël is zijzelf.
- De Israëli's worden in woord en daad bedreigd door met name
terreurgroepen als Hamas en Hezbollah, en door hun sponsors Iran en
Syrië, die beiden ook met atoomprogramma's bezig zijn die een
existentiële dreiging voor het land kunnen gaan vormen.
Daarnaast is er een 'demografische dreiging' door de Arabische eis tot
een 'recht op terugkeer' van alle vluchtelingen en hun nakomelingen
naar Israël, die een einde aan de Joodse zelfbeschikking
zou maken. Noch Hamas, noch Fatah erkennen de Joden als volk
met een recht op zelfbeschikking en een legitieme plaats in het
Midden-Oosten.
9. Het Israëlisch-Palestijns
conflict is simpel, zwart-wit en
alleen op te lossen door de Palestijnen 'al hun rechten' te geven en al
hun eisen in te willigen.
- Joden en Palestijnse Arabieren hebben beide legitieme claims en
rechten die echter deels onverenigbaar zijn; voor vrede en verzoeningen
moeten beide partijen compromissen sluiten. De Palestijnen hebben een
eigen, actief aandeel gehad in hun huidige slechte positie.
10. Er is een machtige zionistische
lobby die hem en anderen
die het voor de Palestijnen opnemen probeert monddood te maken en
allerlei
smerige tactieken gebruiken. Vandaar dat hij weigerde met Ronny
Naftaniel in
debat te gaan tijdens een bijeenkomst aan de Nijmeegse universiteit in
januari 2008.
Naftaniel is volgens hem een vertegenwoordiger van het verderfelijke
zionistische regime, en het CIDI een propagandamachine die door
Israël wordt
betaald.
- Het kan Van Agt moeilijk zijn ontgaan dat hij vele
malen vaker dan het CIDI in de media zijn zegje mag doen, daarbij
zelden echt
kritische
vragen krijgt, en als er al een lobby zou zijn die kritiek op
Israël wil
verhinderen, die klaarblijkelijk bijzonder onsuccesvol is. Overigens is
het CIDI een
vrij
kleine organisatie met vijf of tien betaalde krachten, en ontvangt zij
geen geld uit Israël noch van de Nederlandse
overheid.
Door Van Agt verkondigde misvattingen
Dries van Agt beweerde steeds een
tweestatenoplossing na te streven, maar pleit nu in zijn
boek voor het eerst openlijk voor
een binationale staat, waarmee hij zich feitelijk tegen
Israëls
bestaansrecht keert. Sinds 2004 al is hij lid van een zeer
antizionistische
organisatie, de IFJP,
waar destijds ook de antisemiet Israel Shamir bijzat (zie hieronder
meer), en op zijn website staan al langer diverse artikelen waarin
een 'eenstatenoplossing' wordt bepleit. Ook verkondigt hij steeds
dat alle Palestijnse
vluchtelingen en hun nakomelingen het recht hebben naar Israël
terug te keren.
Bovendien vindt hij dat het delingsplan van de VN uit 1947 oneerlijk
was, en was
het dus terecht dat de Palestijnen en Arabische staten met geweld
probeerden de
nieuwe staat te vernietigen. Hij ziet Israëls rechtvaardiging
alleen in de
Holocaust (en dat was eigenlijk niet terecht volgens hem) en niet in
het recht
van het Joodse volk op zelfbeschikking in hun eigen historische
thuisland, op
een eigen staat waar men Hebreeuws spreekt, een nationale cultuur
ontwikkelt en
in stand houdt, z'n eigen feestdagen heeft en waar Joden altijd naartoe
kunnen
om wat voor reden dan ook. Kortom, een plek waar Joden zich altijd
thuis kunnen
voelen en geen minderheid zijn die zich moet aanpassen. Als de
Palestijnen
nationale rechten hebben, waarom de Joden dan niet?
De analyses van Van Agt zitten er
vaak fundamenteel naast,
omdat zijn kennis in feite erg beperkt is en hij totaal geen inzicht
heeft in
Israëls kant en drijfveren (bijvoorbeeld wat betreft Hamas).
Immers, volgens
hem doet Israël alles alleen maar uit expansiedrift en racisme
tegen de
Palestijnen. Volgens hem werkt Israëlisch geweld altijd
averechts en hij
negeert dat Israël in feite behoorlijk succesvol is in het
bestrijden van
Palestijns terrorisme en geweld. Hij heeft geen enkel oog voor
Israëls
kwetsbaarheid en begrijpelijke angsten. Wanneer Hamas zegt dat het
Israël wil
vernietigen, en ook Fatah zich tegen erkenning van Israël als
Joodse staat
uitspreekt, en in de media van allerlei vreselijks over Joden wordt
beweerd dat
aan de nazi's doet denken, dan is het op zijn minst begrijpelijk dat
Israël
zegt: we nemen deze uitspraken serieus en doen aan zulke organisaties
geen
vergaande concessies zoals het overdragen van land.
Noch Hamas, noch Fatah hebben Israel
erkend. In de
handvesten van beide organisaties wordt opgeroepen tot Israëls
vernietiging
middels de gewapende strijd, en vertegenwoordigers van beide
organisaties laten
zich geregeld in dergelijke bewoordingen uit. Zowel president Abbas en
Mohamed
Dahlan hebben
gezegd
dat de erkenning van Israël door de Palestijnse Autoriteit
slechts om tactische redenen was, om geld en erkenning van het westen
te
krijgen. De PLO heeft Israël in 1993 erkend maar nooit als
Joodse
staat, en in het Arabisch
zei Arafat veelvuldig het tegenovergestelde. Zowel Hamas als Fatah als
de PLO
als de Palestijnse Autoriteit
eisen de terugkeer van miljoenen vluchtelingen en hun nakomelingen, en
weigeren
Israël als Joodse staat te erkennen. De Palestijnen erkennen
de
Joden alleen als religieuze groep en niet als volk, en pretenderen ten
onrechte dat het zou gaan om een exclusieve en religieuze Joodse staat,
waarvan de erkenning de rechten van de Arabieren in Israel zou
aantasten.
Met 'Joodse staat' wordt echter bedoeld een
nationaal thuis voor de Joden, zelfbeschikking voor het Joodse volk,
geen
religieuze staat. Dit hebben Israëlische leiders keer op keer
herhaald. Het VN
delingsplan sprak overigens al van een Joodse en een Arabische staat,
en de Palestijnse Autoriteit heeft ook het Arabische en islamitische
karakter van de Palestijnse staat in haar voorlopige grondwet
vastgelegd.
Hamas heeft Israël meerdere
malen een langdurig bestand aangeboden,
in ruil voor volledige terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever, de
Gazastrook en Oost-Jeruzalem. Soms werd ook nog de terugkeer van alle
vluchtelingen en hun nakomelingen geëist, de vrijlating van
alle gevangenen
en/of ontmanteling van het Israëlische atoomprogramma. Of er
uiteindelijk vrede zou worden
gesloten 'was aan een volgende generatie'. Het is ondenkbaar dat
Israël alle
gebieden ontruimt zonder enige garantie buiten een bestand dat op ieder
moment kan worden verbroken, vooral wanneer je bedenkt dat Hamasleiders
geregeld oproepen tot bevrijding van 'heel'Palestina' en het
zionistische
regime als het ultieme kwaad dat bestreden moet worden neerzetten.
Onlangs
(september 2009) heeft Hamas de
Holocaust een zionistische leugen genoemd en
onderwijs over de Holocaust 'een oorlogsmisdaad'.
Voordat de Tweede Wereldoorlog
uitbrak was er in Palestina
al een semi Joodse staat. De Joodse gemeenschap telde zo'n 500.000
mensen, en
men opereerde in veel opzichten onafhankelijk van de Britse
machthebbers, met
een eigen bestuur, scholen, ziekenhuizen, bedrijven, een machtige
vakbond en
een ondergronds leger. Dit alles werd betaald van eigen belastingen.
Het land
is niet aan de Joden gegeven, maar zij hebben het zelf met hard werk en
eigen
investeringen ontwikkeld, een ontwikkeling waarvan de Arabische
bevolking ook
profiteerde door werkgelegenheid, betere infrastructuur en betere
gezondheidszorg die ook voor hen toegankelijk was. Zie bijvoorbeeld: The
Impact of Zionism Bovendien werd het Britse
Mandaat geheel uit belastinginkomsten betaald, en de Joden brachten
veel meer
belasting op dan de Arabieren.
De Palestijnen zijn geen onschuldige
slachtoffers, maar een
actieve partij in het conflict en mede verantwoordelijk voor wat hen is
overkomen.
Zoals in ieder conflict en iedere oorlog lijden veel mensen onder de
besluiten
en het fanatisme van hun leiders. De Palestijnse leiders, moefti
Haj Amin Al
Husseini
voorop, weigerden iedere samenwerking met de Britten en met de Joodse
gemeenschap, en hitsten de bevolking op tegen de Joden met leugens als
dat zij
de Al Aqsa Moskee wilden opblazen. In 1947 verzetten zij zich tegen het
delingsplan
van de VN, na ook alle voorgaande plannen van de Britten, Amerikanen en
welke
commissie dan ook te hebben afgewezen. In reactie op het delingsplan
vielen de
Arabieren in Palestina Joodse doelen aan en isoleerden vele
gemeenschappen door wegen af te sluiten en Joodse konvooien
aan te
vallen. Jeruzalem was
volkomen geïsoleerd en 100.000 Joden dreigden te verhongeren.
In
reactie op
deze wanhopige situatie werd besloten tot een groot tegenoffensief
waarbij alle
strategisch gelegen Arabische dorpen zouden worden ingenomen en
vernietigd. Dit
plan, plan Dalet, wordt door Van Agt en consorten ten onrechte gebruikt
als
bewijs van etnische zuivering door de Joden. Er was echter geen sprake
van een
zuivering: dorpen die de Joodse gemeenschap niet bedreigden werden
veelal gespaard, en in verschillende plaatsen, zoals Haifa, werd
de Arabische bevolking opgeroepen om te blijven. Als de Joden deze
oorlog
hadden verloren, was genocide waarschijnlijk geweest. In plaatsen waar
zij
verloren zijn alle Joden vermoord of verdreven, zoals in Gush
Etzion en de oude
stad van
Jeruzalem. De moefti, leider van de door de nazi's
gesteunde grote
Arabische opstand van
1936-1939, vluchtte via omwegen naar Berlijn en zocht en
kreeg daar steun voor
de eliminatie van het Joods Nationaal Thuis in Palestina. Hij zette
onder
andere een SS-divisie bestaande uit moslims op dat Joden en
Partizanen in
Joegolslavië uitmoordde en overtuigde diverse regeringen ervan
geen Joodse
vluchtelingen binnen te laten. Na de oorlog zei hij tegen de Britten
dat hij in
Palestina dezelfde 'oplossing' voor het 'Joodse probleem' wilde
uitvoeren als
de nazi's in de door hun bezette landen hadden gedaan. Hoewel hij het
radikaalst was, werden zijn ideeën gedeeld door verschillende
andere
Palestijnse leiders, vooral maar zeker niet alleen van zijn clan. Het
waren dus
de Arabieren die een etnische zuivering probeerden door te voeren.
Van Agt beroept zich op de Verenigde Naties
en de vele VN resoluties die
tegen Israël zijn aangenomen, alsook op mensen als Desmond
Tutu, Jimmy Carter,
Richard Falk en andere uitgesproken critici van Israël. Hij
gaat daarbij
bijzonder selectief te werk. De belangrijkste resolutie van de VN, de
delingsresolutie uit 1947, wijst hij af als onrechtvaardig. Onterecht
beweert
hij dat de VN al vanaf 1967 eist dat Israël zich uit de
bezette gebieden
terugtrekt. Resolutie 242 uit augustus 1967 pleit voor 'terugtrekking
uit bezette
gebieden' (zonder 'de') en erkenning en veilige grenzen voor alle
staten in de
regio. Geen onvoorwaardelijke terugtrekking dus. Ook het zogenaamde recht
op
terugkeer is niet verankerd in internationaal recht zoals hij
en andere
voorvechters van de Palestijnen beweren. Resolutie
194, die daartoe altijd wordt aangehaald, bepleit inderdaad
terugkeer maar
spreekt niet van een recht en stelt als voorwaarde dat de vluchtelingen
in
vrede met hun buren willen leven. Dit was bovendien een resolutie van
de
Algemene Vergadering en dus niet bindend en afgewezen door de Arabische
staten. Het is waar
dat de VN, vooral de Algemene Vergadering, vele anti-Israël
resoluties heeft
aangenomen, met als historisch dieptepunt de "Zionisme=racisme
resolutie" uit 1975. Met name vanaf de 70er jaren zijn binnen de VN,
onder
dominantie van de Arabische en niet-geliëerde staten, tal van
anti-Israël
instituties opgericht, die jaarlijks tientallen conferenties en andere
anti-Israël activiteiten organiseren, zoals de jaarlijkse
herdenking van de Nakba,
en van de 7 divisies
is er 1 geheel gewijd aan de Palestijnen. Israël was als enige
staat
decennialang uitgesloten van deelname aan de meeste onderdelen van de
VN,
omdat het werd geweerd als lid van het Aziatische blok, en kan nog
steeds niet
aan alle bijeenkomsten deelnemen. De
meeste veroordelingen van landen door de
VN Mensenrechtenraad betreffen Israël, niet Soedan, Zimbabwe,
Kongo, Birma, Iran of
China, allen notoire mensenrechtenschenders. Alleen voor de bezette
Palestijnse
gebieden is er een speciale landenrapporteur en alleen dit onderwerp
komt
iedere vergadering automatisch aan de orde.
Van Agt beweert dat Nederland nog
steeds weinig aandacht
heeft voor de Palestijnen, en stelt zichzelf graag als eenzame held
voor. In
werkelijkheid zingt hij mee in een breed koor bestaande uit felle
critici van
Israel van diverse politieke partijen en maatschappelijke organisaties,
columnisten, ontwikkelings-, vredes- en kerkelijke organisaties. In de
media
hebben kritische bijdragen over Israël al jaren de overhand,
zijn vooral critici aan het
woord en staat Israëlisch geweld of andere (vermeende)
misstanden centraal.
Binnen zijn eigen CDA wordt genuanceerd gedacht over het conflict, met
aandacht
voor beide kanten, en ook de door Van Agt vermaledijde Maxime Verhagen
bekritiseert Israël op momenten fel vanwege bijvoorbeeld de
voortgaande
nederzettingenbouw, de route van de afscheidingsbarrière, en
de blokkade van de
Gazastrook.
Van Agt doet aan openlijke
zelfkastijding, en zegt dat hij
er spijt van heeft vroeger zo pro-Israël te zijn geweest. Dat
laatste is wat
overdreven, het onderwerp hield hem niet bezig en zijn opstelling kwam
overeen met
de dominante visie in die tijd. Ook nu sluiten zijn
ideeën aan bij de tijdgeest en zijn heel
wat minder revolutionair dan hij en zijn sympathisanten het graag doen
voorkomen.
Kritiek op Israel zou nog steeds moeilijk liggen vanwege schuldgevoelens over de Holocaust, aldus Van Agt. Van enige terughoudendheid om die reden is weinig te merken. Geen land wordt zo veelvuldig en fel bekritiseerd, met de nazi's vergeleken, een schurkenstaat genoemd en haar bestaansrecht ontkend. Van Agt weet dat en maakt daar dankbaar gebruik van, en presenteert zichzelf tegelijkertijd als de grote dappere taboedoorbreker die met gevaar voor eigen leven opkomt voor 'Het Recht'.
Associaties met anti-Israël organisaties
Dries van Agt is in 2004 als adviseur
toegetreden tot het
zogenaamde 'International Forum for Justice and Peace' (IFJP), een
radicaal
anti-zionistische organisatie die vanuit Nederland is opgezet en waar
destijds ook de antisemiet Israel
Shamir
bijzat.
Deze organisatie schreef onder andere
in een 'position paper'
uit 2006:
"Het
Conflict in het Midden-Oosten" tussen de
Palestijnen en Israël bestaat niet. Zionistisch
Israël is het probleem."
"Israëls weigering vrede te sluiten is overduidelijk -
dat zou het einde van de Zionistische droom betekenen. Hoewel dit
beleid niet
te handhaven is, tolereert de EU het nochtans hardnekkig en steunt het
zelfs
actief.
Volgens Amerikaanse criteria is Israël sinds haar oprichting
al een monumentale schurkenstaat en een zeer actief lid van de As van
het
Kwaad."
Het is deze organisatie niet alleen
te doen om de bezetting
van Palestijns land, maar om Israël als Joodse staat, dat
wordt
gekarakteriseerd als een ondemocratische koloniale mogendheid
vergelijkbaar met
het Apartheidssysteem van Zuid-Afrika, dat een voedingsbodem schept
voor
islamitisch extremisme wereldwijd en mede voor de terroristische
aanslagen in
o.a. Europa verantwoordelijk is.
Israël wordt door het IFJP neergezet als een mislukte staat
die alleen
dankzij externe steun overeind kan blijven, en een blok aan het been is
van
Europa, wiens vriendschappelijke relatie met Israël de
verhoudingen met de
islamitische wereld onder druk zet. De EU moet al haar steun aan en
samenwerking met Israël onmiddellijk stopzetten, en bovendien
Israëls politieke
en militaire leiderschap laten vervolgen door het Internationale
Strafhof,
tenzij Israël onmiddellijk de 'muur' afbreekt, zich achter de
Groene Lijn
terugtrekt en alle nederzettingen (inclusief Oost-Jeruzalem) ontruimt,
haar
kernwapens ontmantelt en miljarden euro's compensatie aan de
Palestijnen
betaalt. Ook Europese burgers die tevens de Israëlische
nationaliteit bezitten
dienen te worden vervolgd. Je moet het hele stuk lezen om de haat tegen
Israël
goed te kunnen laten doordringen.
Het is dan ook niet vreemd dat een
antisemiet als Israel Shamir
zich er thuis voelde. In 2005 is in Frankrijk een boek ('Het andere
gezicht van
Israël') van deze man uit de handel genomen, en de uitgever
heeft een
gevangenisstraf gekregen wegens het aanzetten tot haat. Shamir beweert
in dat
boek dat alle Joden uit zijn op de wereldheerschappij, en verwijst naar
de
beruchte 'Protocollen van de Wijzen van Zion' als bron. Shamir
omschrijft Joden
als 'bacteriën' en 'de moordenaars van Jezus', ontkent de
Holocaust, en meent
dat het Midden-Oosten conflict opgelost kan worden als alle Joden zich
tot het
christendom bekeren.
Nadat De Telegraaf had geschreven
over de associaties van
Dries van Agt en Israel Shamir met de IFJP, diende Van Agt een klacht
in bij de
Raad voor de Journalistiek wegens laster, stellende dat hij nog nooit
van
Shamir had gehoord, en door De Telegraaf ten onrechte met antisemitisme
in
verband werd gebracht. Hij werd grotendeels in het ongelijk gesteld,
omdat hij als oudbewindsman geacht mocht worden zich ervan te
vergewissen met wie hij in een organisatie stapt.
Andere leden van de IFJP zijn of waren de in 2007 overleden Tanya Reinhart, die voor een eenstatenoplossing pleitte, Hajo Meyer, voorman van Een Ander Joods Geluid, Jan Wijenberg, die het CIDI er in 2007 van beschuldigde knokploegen in te zetten tegen vermeende antisemieten, en Gretta Duisenberg, zeer omstreden vanwege haar uitspraken over Joden, de Holocaust en Israël.
Deze laatste twee leiden tevens de
radicale actiegroep
"Stop de
Bezetting", waarbij Dries van Agt zich eveneens heeft
aangesloten bij
het
Comité van Aanbeveling. Deze organisatie meent dat zowel "Palestina en Israel voor de
Palestijnen" zijn, en op hun website wordt
een absurde karikatuur van de geschiedenis
van het conflict gegeven, en
staan teksten
waarin de Holocaust wordt gebagatelliseerd.
(
http://www.stopdebezetting.com/algemeen/doelstellingen-2-2.html )
Dries van Agt leidde in 2005 onder de
vlag van de IFJP een
zogenaamde 'fact finding mission' naar Israël en de
Palestijnse gebieden, die
uiteraard bij terugkomst opriep tot allerhande sancties tegen
Israël als men
niet aan een rits eenzijdige voorwaarden voldeed.
Ook Van Agts eigen website staat vol
met artikelen van
radicale antizionisten en de meeste boeken die hij aanbeveelt zijn
antizionistisch. Toch beweert Van Agt altijd dat hij helemaal niet
tegen Israël
is, alleen maar tegen de bezetting, en de media nemen deze fabel helaas
klakkeloos over.
© Dit artikel is copyright Israël-Palestina Informatie, afgezien van onderdelen waarvoor andere bronnen worden vermeld. Voor overname gelieve kontakt met ons op te nemen via het e-mail adres. Beperkte citaten voorzien van een link naar deze webpagina zijn toegestaan.
Andere kritieken op Van Agt en Israël
Israel-Palestina.Info:16 jan. 2010: De trukendoos van Dries van Agt (Maurits van Zuiden)
29 sept. 2005: Dries van Agt op Kruistocht tegen Israël
Israel & Palestijnen Nieuwsblog:
Anti-Wilders strategie Dries van Agt (24-2-2010)
Deling Palestina: Is Van Agt de 'right' Forum man? (19-12-2009)
Van Agt: Israël is de hoofdschuldige (sept. 2009)
Van Agt: Dit Israël erken ik niet (sept. 2009)
Daniel T. Boom over Dries van Agt (8-1-2008)
Dries van Agt: fanatisme komt met de jaren (sept. 2009)
Dries van Agt: 'Het gaat mij om rechtvaardigheid (aug. 2009)
Boek Dries van Agt einde van uitgeverij De Bezige Bij (aug. 2009)
website Wouter Brassé:
Dries van Agt over Israël en Palestina
IMO blog Ratna:
09/15/2009: Van Agt verdraait de geschiedenis van Israel
06/12/2009: Van Agt, Israel en het EU associatieverdrag
01/11/2009: De Gaza Oorlog en de balans van NOVA
12/29/2008: Dries van Agt in NOVA over Gaza oorlog
07/10/2008: Dries van Agt als Nederlandse Jimmy Carter
01/17/2008: Verslag Dries van Agt in Nijmegen op 15 januari
01/16/2008: De Heilige Missie van Dries van Agt
12/14/2007: Van Agt en de Palestijnse mensenrechten
06/23/2007: De heldenstatus van Van Agt
Etsel Infoteur:
* Special over Dries van Agt
Anti-Israël website van Dries van Agt: Driesvanagt.nl
De foto's die Dries van Agt u niet laat zien: Driesvanagt.nl
Van Agt over Israël en de Palestijnen
Hoe Dries van Agt de geschiedenis van Israël vervalst
De motivatie van Dries van Agt is vooral anti-Israël
Dries van Agt weigert debat met Ronny Naftaniel
Van Agts onterechte pleidooi voor terugkeer Palestijnen
Van Agt en de Israëlische mensenrechtenorganisatie B'Tselem
Voor Dries van Agt is 60 jaar Israël geen feest
Dries van Agt en zijn leugens over oorlog Israël-Hamas 2009
Geschiedvervalsing door Dries van Agt op website Historiën
Boekrecensie: Een schreeuw om recht - Dries van Agt
Naud van der Ven:
17-9-2009 De man van hoger honing
Keesje Maduraatje (op Het Vrije Volk):
11-12-2007 Eenzijdige ontkenning
Leon de Winter (op Elsevier):
11-12-2007 Dolle Dries van Agt is verblind door 'de joden'
Eliezer Yair:
23-3-2008 Dries van Agt is "een nette christelijke antisemiet"
Franklin ter Horst:
Hoe Dries van Agt de publiciteit zoekt
---------------------------------------------------------------------------------
Websites over Israël-Palestina en het Midden-Oosten Conflict:
* A Brief History of Israel and Palestine and the Conflict,
The Early History of Zionism and the Creation of Israel, and many other articles on
MidEastWeb for Coexistence - Middle East news & background, history, maps and opinions
* Wikipedia categories Israel and Zionism, Palestine and Middle East
* Council for Peace and Security (Israel) * One Voice Movement
* Ariga's PeaceWatch - on the Israeli-Palestinian conflict and Middle East peace
* Middle East Analysis * Israel News * Israel: Like This, As If (blog)
* Zionism and Israel Information Center
* ZioNation - Progressive Zionism and Israel Web Log
* IMO - Israël & Midden-Oosten Blog (Nederlandstalig)
* Vrije Encyclopedie van het Conflict Israël-Palestina (Nederlandstalig)
* Israël Informatie Linkpagina (Nederlands / Engels)
* Israël & Palestijnen Nieuwsblog (Nederlands / Engels)
