Thomas von der Dunk slaat door over Israel

Er zijn - gelukkig - weinig mensen die je hoeft uit te leggen dat er gaskamers waren in de oorlog, en dat de nazi's circa 6 miljoen Joden vermoordden. Helaas is het tegenwoordig wel steeds normaler geworden dat je moet uitleggen dat Israël niet te vergelijken is met de nazi's, en niet dezelfde misdaden pleegt met hetzelfde doel: etnische zuivering en genocide.

Zo schreef Thomas von der Dunk, die als historicus door het leven schijnt te gaan, onlangs in de Volkskrant:


Ik zeg het niet snel, maar hier hebben we het nazidom in een noten¬dop: oorlog niet als soms noodzakelijk kwaad, maar als iets wat het edelste in de mens naar boven brengt.
Geen wonder, dat in de nieuwe ultrarechtse regerings¬coalitie Buitenlandse Zaken aan de extremist Avigdor Lieberman toegevallen is, die regel¬matig het verjagen van de complete Arabische bevolking bepleit.

Ook noemde hij Israëli's het nieuwe Herrenvolk, en schrijft hij:

Nu Israël als eerste westers land sinds 1945 een regering krijgt, waarvan een van de deelnemende partijen etnische zuivering voor¬staat, dient onder dat laatste eindelijk eens een streep te worden gezet.

Vanwaar die obsessie met de oorlog en de nazi's? Von der Dunk is mogelijk zelf nog niet klaar met de oorlog, en met het feit dat ruim 100.000 Joden onder onze neus zijn weggevoerd naar vernietigingskampen. Als de Joden net zo erg als hun beulen zijn, komt dat ongemakkelijke feit toch in een wat ander daglicht te staan.

Maandag vertelde NOVA dat het Pakistaanse leger hele dorpen met de grond gelijk heeft gemaakt omdat zich er Taliban verschuilen, en die zitten nou eenmaal overal en in ieder huis. Het Turkse leger heeft honderden Koerdische dorpen vernietigd, en de Koerden gedwongen naar de stad te trekken. Het Russische leger heeft weinig heel gelaten van Grozny. De lijst van dit soort misdaden is oneindig lang, maar geen van deze landen is door von der Dunk van nazi praktijken beschuldigd, Russen of Turken blijven typeringen als 'Herrenvolk' bespaard, en over de ideeën van ministers in deze landen heeft von der Dunk niet zo hard gelogen.

Over geen land wordt zoveel onzin verkondigd als over Israël, en daar doen historici en sociaal wetenschappers van harte aan mee. Naast Von der Dunk is Anton van Hooff berucht. En ook Maarten van Rossem kan er wat van, en wijlen J.J.A. van Doorn niet te vergeten. Mensen die, dat zou je tenminste verwachten, weten dat het vaak moeilijk is om de waarheid te achterhalen, en weten hoe moeilijk dader en slachtoffer soms te onderscheiden zijn. Ze hebben natuurlijk gelijk dat Israël zich als slachtoffer presenteert terwijl het ook dader is, maar dat is aan Palestijnse en Arabische zijde evenzeer het geval. Ze hebben gelijk dat je niet alles wat Israël zegt op z'n woord kunt geloven, maar dat geldt aan Palestijnse en Arabische kant ook. Bovendien is er in Israël veel meer controle op wat de regering doet en wat politici en anderen zeggen vanwege de onafhankelijke rechtsspraak en media.

Israël heeft geen dorpen of steden platgegooid en men deed geen wedstrijdje wie het meeste Palestijnen dood kan schieten. Als dat het geval was, zouden er in 3 weken wel wat meer dan 1200-1300 doden zijn gevallen. Ook zouden er dan meer verhalen van soldaten zijn - niet van horen zeggen, maar van wat ze zelf zagen. Het feit dat door een misverstand op een vrouw en haar kinderen zou zijn geschoten (hun werd verteld naar links te gaan en ze gingen naar rechts) en dit als een ernstige zaak wordt gezien in Israël bewijst wel dat van het willekeurig doodschieten van Palestijnen geen sprake was.

Waar komt de collectieve woede en emotie waar het Israël betreft toch vandaan? En hoe komt het dat intellectuelen daar zo hard aan meedoen? Waarom laten zij al hun verstand, kennis, nuance en beheerstheid varen en gaan ze volledig op in een collectieve waanzin die zij juist van een afstand zouden moeten waarnemen en analyseren, in plaats van er middenin te staan en het vuurtje nog wat op te stoken? Ik ga daar hier nu geen uitgebreid antwoord op geven, maar laat het bij de verwondering, verbijstering is misschien een beter woord, over het totale gebrek aan kritisch vermogen bij Von der Dunk en andere (goed opgeleide en zogenaamde weldenkende) Israëlhaters. De proporties die de anti-Israël propaganda aanneemt doet overigens wel aan een zekere periode en ideologie denken....

Von der Dunk schrijft:

Kern van de Israëlische mentale verkniptheid: het land wil zichzelf gedragen als overwinnaar, maar tegelijk door de buitenwacht als slachtoffer bejegend worden.

Blijkbaar moeten de Joden bij von der Dunk eeuwig slachtoffer blijven. Ze mogen niet vechten en geen rotte dingen uithalen zoals ieder volk en land dat doen. En wanneer zij dat toch doen, worden ze met het ultieme kwaad en hun eigen beulen vergeleken. Israëli's zijn natuurlijk zowel slachtoffer als dader, ze zijn bezetter en onderdrukker maar ook het volk dat nog steeds in existentieel gevaar verkeert, nu door de Iraanse atoombom die de rest van de wereld niet van plan lijkt te willen tegenhouden, vroeger door de legers van de Arabische staten en daarvoor werden de Joden, niet in staat zich te verdedigen, daadwerkelijk uitgeroeid. Het is niet per definitie slecht om dader te zijn, en kan soms de enige manier zijn om te voorkomen dat je weer slachtoffer wordt. Het kan echter ook leiden tot een spiraal van geweld en wraak.

'Israël' is misschien mentaal verknipt, maar dat wordt vooral veroorzaakt door de extreme geschiedenis van de Joden. Tegenstrijdigheden zijn overigens in ieder volk en nationale geschiedenis aanwezig, zoals Von der Dunk zou moeten weten, en misplaatst of overdreven slachtoffergedrag is ook zeer goed ontwikkeld bij de Arabieren.

Von der Dunk haalt militair historicus Martin van Creveld aan om de 'ziekelijke geestesgesteldheid' van Israël aan te tonen.

Hij zou niet willen leven in een wereld waarin agressie (bijvoor¬beeld via sport) wordt gesubli¬meerd. 'Dat heeft iets onsmakelijks. Sublima¬tie is onecht'. Kortom: liever een smakelij¬ke, want levensechte moord¬partij.

Zo parafraseert hij Van Creveld, die 14 maart in de Volkskrant werd geïnterviewd. Wat Van Creveld daar te berde brengt is in mijn ogen niet verheffend, maar dit als het 'nazisme in een notedop' bestempelen is toch lichtelijk over de top. Dit zei Van Creveld over die sublimatie:

'Agressie, haat, wraak – het zijn allemaal menselijke gevoelens. Als je ze helemaal wilt uitbannen, krijg je heel vlakke mensen. Een soort robots. In dit gesprek zit ook veel agressie. U daagt me uit.’
Interviewer: Maar dat is toch mooi? We trekken geen messen, maar sublimeren onze agressie.
‘Ik zou niet in een wereld willen leven waarin alle agressie gesublimeerd wordt. Dat heeft iets onsmakelijks. Sublimatie is onecht.'

Dat is toch net een wat ander verhaal dan wat Von der Dunk hierboven schetst. Het is duidelijk dat Van Creveld agressie breder ziet dan een moordpartij en het neerknallen van onschuldige Palestijnse kinderen.

Von der Dunk, die zichzelf zo als anti-geweld neerzet, heeft een bijzonder hatelijke column geschreven. Hij die het extremisme van Lieberman hekelt blijkt zelf ook behoorlijk extreme ideeën te hebben. Hij die tegen agressie is valt een heel land en haar bevolking aan en zet het weg als nazi's, kortom, als het ultieme kwaad.

Gelukkig zag ook de Volkskrant in dat dit wel heel ver ging, en werd waarschijnlijk daarom twee dagen later een tegenstuk geplaatst van Yochanan Visser. Zie: Debat over Israel ontspoort.

Een goed artikel, alleen praat hij Yisrael Beiteinu wel erg schoon. Het is waar dat het onzin is dat Yisrael Beiteinu Israël etnisch wil zuiveren van alle Arabieren, maar het volgende is wel erg mooipraterig.

Maar andere segmenten van de Arabische populatie in Israel zijn volkomen loyaal aan de staat, Israel Beiteinoe streeft naar verbetering van hun levensomstandigheden.

Lieberman heeft zich vaak in harde bewoordingen uitgelaten over Arabieren in Israël en onder andere geëist dat zij een loyaliteitseed afleggen. Ook was hij ertegen dat een Arabier toetrad tot de vorige regering. De eis tot loyaliteit gaat bij hem zover dat voor een eigen identiteit geen plaats meer is, men mag zich op geen enkele manier kritisch naar Israël of een bepaald beleid tonen.

Het verdedigen van Israël wordt te zeer met rechts geassocieerd en teveel aan rechts overgelaten. Hamas heeft net zo weinig te maken met linkse idealen als Israël met rechtse ideeën. Ten oorlog trekken als je acht jaar lang met raketten wordt beschoten is niet een bijzonder rechtse daad. Meer raketten afschieten als reactie op de terugtrekking van Israël uit een deel van je gebied is niet bijzonder links. Als je links met pacifisme associeert (wat op zichzelf al zeer discutabel is) zou links net zo verontwaardigd en boos moeten zijn over het geweld van Hamas en de steun van Arabische regimes voor Hamas en andere militanten en terroristen. Als links gelijkheid, gelijke rechten en rechtvaardigheid inhoudt zou de woede zich in de eerste plaats moeten richten op de door en door corrupte en dictatoriale Arabische regimes, waar je als individu rechteloos bent zonder de juiste connecties, en minderheden en vrouwen worden onderdrukt en achtergesteld. Als je onder links verstaat het opkomen voor volken die worden onderdrukt, het geven van macht aan de machtelozen, van wapens aan hen die zich niet kunnen verdedigen, het recht op zelfverdediging aan hen die worden aangevallen om hun nationaliteit, etniciteit of religie, hoe kun je dan de Joden hun recht op zelfverdediging ontzeggen? En hoe kun je dan, zoals velen ter linkerzijde doen, de hele idee van het zionisme, namelijk het geven van politieke en militaire macht aan de Joden, verwerpen?

Het is waar dat de Joden nu niet meer slechts slachtoffer zijn, maar dat kon alleen door een eigen staat te stichten, en die direct met geweld te verdedigen tegen de buren. Al voor de stichting van Israël vielen de Arabieren in Palestina de Joodse gemeenschap daar geregeld aan. Zonder geweld hadden ze hooguit als dhimmi's, als tweede of derderangsburgers in de Arabische wereld kunnen overleven. Zonder sterk leger zou Israël niet lang overleven. Je kunt een bepaalde legeractie afkeuren, je kunt van mening zijn dat met teveel geweld werd opgetreden in Gaza, maar mensen als Von der Dunk, Van Hooff, Van Rossem en al die andere criticasters van Israël keuren iedere militaire actie van Israël af, en praten alles wat de Palestijnen doen goed of zien het als een begrijpelijk reactie op de bezetting. Een bezetting die werd veroorzaakt door Arabisch geweld en dreigementen en in stand gehouden door Arabisch geweld en dreigementen.

Zoals vaker gezegd, speelde dat de kolonisten enorm in de kaart en heeft Israël een enorme fout gemaakt door hen niet tegen te houden en zelfs te steunen, aanvankelijk met de nodige reserves, later onder Likoed met volle overtuiging. Ik dwaal af. Het is niet links om geweld tegen burgers door de Palestijnen goed te praten, om het gebruik van hun eigen bevolking als menselijk schild goed te praten en de antisemitische propaganda van niet alleen Hamas maar ook de Islamitische Jihad. Von der Dunk hekelt de oorlogsretoriek van Van Creveld. Voor de martelarencultuur, het verheerlijken van geweld tegen Israëli's en de heldenstatus in de Palestijnse gebieden van plegers van (zelfmoord)aanslagen op Israëlische burgers, vrouwen en kinderen, sluit hij zijn ogen.

Ratna Pelle