Israël - Palestina Info - Toen was steun voor Israël nog heel gewoon (IMO)

"Nederland denkt nu genuanceerder over het conflict" en "Niet meer als één man achter Israël", zo kopte Trouw vorige week.

Het is nu soms moeilijk je voor te stellen dat ten tijde van de Zesdaagse Oorlog mensen massaal bloed gaven voor Israël, en het je hard werd aangerekend als je enige kritische noot durfde te uiten over de onvoorwaardelijke steun voor Israël. Het besef dat die tijden voorbij zijn begint inmiddels tot de media door te dringen, en zelfs sympathisanten van de Palestijnen beamen deze verandering, al voegen ze daar onmiddellijk aan toe dat de Nederlandse regering nog véééél te pro-Israël is. Niet met een terroristische organisatie willen praten, die herhaaldelijk oproept tot de verdrijving, soms zelfs vernietiging van de Joden in Palestina, is inderdaad zeer eenzijdig, net als minister Verhagens kritiek op het geweld aan beide zijden. Is de regering dus redelijk evenwichtig, de koppen in Trouw zijn wat betreft de media zonder meer een understatement. In artikelen in kranten en reportages op TV is vooral aandacht voor de 'andere kant' van het verhaal oftewel Israëls agressie en kwade bedoelingen. Mensen als van Agt en oud VN waarnemer Jan Mühren kwamen de afgelopen week uitgebreid aan het woord zonder dat dezelfde ruimte werd geboden aan een weerwoord tegen hun talloze foutieve beweringen. Ik verlang overigens niet terug naar de tijd dat, in de woorden van journalist Hans Knoop, men in zwijm viel bij iedere grasspriet die er in het Heilige Land uit de grond kwam en ieder huis dat werd gebouwd, tijden van grenzeloze bewondering en sympathie die inderdaad blind maakte voor de harde realiteit waarin Israël soms wrede wraakacties uitvoerde voor terroristische aanvallen en ook niet vies was van enig opportunisme.

Waar ik wel naar verlang is een einde aan de anti-Israël campagne die gaande is, waarin Israël van alles de schuld krijgt en alles met de meest lelijke opzet schijnt te doen. Op alle slechts dat Israël doet staat een vergrootglas, en Palestijns extremisme wordt veelal gebagatelliseerd. Niet alleen mensen als Van Agt en Duisenberg en Harry de Winter, maar ook zogenaamd 'neutrale' verslaggevers als Conny Mus en Oscar Garschagen beschouwen Hamas als een organisatie die bereid is tot een compromis en waar dus mee gepraat moet worden, en menen dat Israël niet wil onderhandelen omdat het dan concessies zal moeten doen. 'Israël, zoveel machtiger dan de Palestijnen, heeft niks te vrezen en gebruikt het veiligheidsargument dan ook onterecht. Verzoenende woorden van Olmert zijn onoprecht, maar wanneer Abbas of Haniyeh zich gematigd uitlaten is dit een teken van hun wil tot vrede'. Mus heeft me verteld hoezeer hij onder de indruk was van Haniyeh in een interview met hem eind april, en ook dat hij overtuigd was van Arafats oprechtheid en wil tot vrede, terwijl Israël maar blijft roepen dat er geen partner is. Beiden ook menen dat Israël een machtige lobby heeft en zijn versie van de zaken dus veel beter voor het voetlicht krijgt. Garschagen schreef hier een uitgebreide reportage over tijdens de Libanon Oorlog vorige zomer, met gebruik van zinsneden als 'Israëls geoliede propagandamachine moet mensen van haar gelijk overtuigen'. Een krant als NRC onwaardig, maar toch kwam er nauwelijks weerwoord op. Het artikel sprak zichzelf alleen daardoor al tegen, maar dat zal helaas weinig mensen zijn opgevallen.

Israël wordt steeds vaker vergeleken met de Nazi's, een 'illegale staat gebouwd op Palestijns land' genoemd, Gaza wordt vergeleken met een concentratiekamp, en Israël van Apartheidspraktijken beschuldigd. In discussies over Israël wordt dikwijls haar bestaansrecht ter discussie gesteld en soms zelfs openlijk ontkend.

Ik verlang naar een tijd waarin ik zulke commentaren niet continu te zien of te horen krijg, waarin ik niet, zodra ik de radio aanzet, te horen krijg dat Van Agt gelijk heeft en onterecht wordt beschuldigd van het steunen van terrorisme, en zodra ik een krant opensla lees dat Israël staatsterrorisme pleegt en we het associatieverdrag moeten opschorten. Ik verlang naar een tijd waarin kritiek op Israël niet zulke hysterische vormen aanneemt, en Israëlische misdaden niet leiden tot woede, verontwaardiging en soms zelfs geweld tegen de Joodse gemeenschap.

De media zijn niet genuanceerder geworden, maar naar de andere kant omgeslagen. De in Trouw aangehaalde Siepermann van United Civilians for Peace, heeft gelijk waar hij zegt: "De politiek zal nooit vooroplopen bij dit soort zaken. Die volgt de maatschappelijke ontwikkelingen.", waarop Trouw deze ontwikkeling vervolgens accuraat constateert bij een paar bijstanders, die menen dat 'het hele gedoe zou zijn afgelopen als Israël zich maar terugtrekt naar de grenzen van 1967'.
Was dat maar waar, dan was er allang vrede geweest.

Het lijkt soms, alsof men zich schuldig is gaan voelen voor de massale steun voor Israël indertijd, en dit nu wil compenseren door het nu op te nemen voor de Palestijnen. En de generatie van na 1967 (waar ik ook toe behoor), heeft Israël slechts gezien in de rol van een machtige bezetter, en neemt daarom de dreiging die nog steeds uitgaat van een deel van de Arabische wereld niet serieus. Het conflict is synoniem geworden voor bezetting, de oplossing voor een Israëlische terugtrekking.

Ratna Pelle

Toen was steun voor Israel nog heel gewoon