Israël - Palestina Info - Objectieve berichtgeving over Israël en Libanon

Volgens een artikel op Joods.nl klagen zowel voor- als tegenstanders van Israël dat de media eenzijdig zijn en te weinig aandacht hebben voor 'hun' kant in het conflict. Men concludeert met de meergehoorde opmerking, ditmaal geciteerd uit een boek van Joris Luyendijk (die overigens zelf lang niet zo evenwichtig is als hij het doet voorkomen):

"Met Israël en de Palestijnen kun je het nooit goed doen. Als beiden ontevreden zijn over je verslaggeving heb je het redelijk goed aangepakt."

Dit is een non sequitur. Immers, er zijn altijd mensen die vanwege hun extremistische ideeën vinden dat de media te weinig aandacht voor 'hun' kant van de zaak hebben. Maar laten we eerlijk zijn: hoe anti-Israël moet de verslaggeving zijn wil iemand als Dries van Agt, of Gretta Duisenberg, of Anja Meulenbelt, tevreden zijn? Waarschijnlijk moet ieder artikel beginnen met de bewering dat 'de bezetting de oorzaak van het conflict is, en wat Israëls vijanden ook doen, dit allemaal verklaarbaar is vanwege de bezetting. Niet de Hamas en Hezbollah zijn terroristen, maar het Israëlische leger, dat zijn gang kan gaan vanwege de steun van de VS, die weer wordt veroorzaakt door de machtige Joodse lobby aldaar. De westerse media en politiek worden nog steeds geleid door misplaatste schuldgevoelens vanwege de Holocaust en de Joodse lobby maakt hier handig gebruik van door iedereen die zich kritisch uitlaat over Israël een antisemiet te noemen en zo monddood te maken.' Enz. enz. Dat deze mensen geregeld royaal de ruimte krijgen om dit standpunt te verkondigen, heeft nooit tot een herziening van dit standpunt geleid. Van de andere kant zijn er mensen die zich beklagen over het feit dat de bezette gebieden niet Judea en Samaria worden genoemd, of op zijn minst 'betwiste gebieden', en niet alle Palestijns/Arabisch geweld als terroristisch en ingegeven door een intense haat tegen Israël en de Joden wordt beschreven, hoewel deze laatste minder prominent in de media aanwezig zijn.
De situatie ligt ingewikkelder dan de constatering dat 'als er van beide kanten kritiek is de berichtgeving wel goed zal zijn'.

Objectieve berichtgeving moet aan een paar criteria voldoen:
* Zo getrouw mogelijk beschrijven wat er gebeurt, en feit van propaganda onderscheiden.
* De visie van beide kanten op de zaak weergeven, zonder een van beide bij voorbaat meer krediet te geven of als betrouwbaarder te presenteren.
* Bij informatie altijd een bevestiging zoeken van een onafhankelijke bron
* Indien foutieve informatie is gegeven (bijvoorbeeld inzake dodenaantallen, zoals recentelijk met betrekking tot het bombardement op het Libanese dorp Kana) deze rechtzetten en excuses maken.

Dit klinkt evident, maar is het allerminst. Moet bijvoorbeeld wat betreft Soedan de Janjaweed evenveel krediet krijgen als de vele slachtoffers? Heeft Milosovic evenveel recht van spreken als de door zijn partij en leger verdreven en uitgemoorde Bosnische moslims en Kosovaren? Hadden de fascisten van Franco in Spanje, de Rode Khmer, Saddam Hoessein, niet allemaal ook een beetje gelijk? Met andere woorden, moeten de media de 'bad guys' evenveel ruimte geven voor hun racistische en genocidale ideeën als hen die daartegen strijden, ook al handelen die laatste ook niet altijd volgens de regels van de Geneefse Conventie? Moeten de media niet juist stelling nemen tegen extremisme? Moeten wij allen niet stelling nemen tegen de 'bad guys', tegen fascisme, racisme, haat, wreedheid, machtswellust? Mijn antwoord hierop is in ieder geval een volmondig 'ja', en hetzelfde geldt voor Van Agt c.s. waarmee we terug zijn bij af. We zijn een moralistisch volkje en daar ben ik geen uitzondering op. De vraag is wanneer er sprake is van goed en fout, en hoe we dat bepalen.

In het Israëlisch-Palestijnse conflict hebben delen van beide partijen legitieme claims en grieven, en staan delen de vernietiging van de ander voor. Het is de taak van de media ons goed te informeren over wie wat wil en met welke middelen, op grond van wat wordt gezegd en gedaan en geprobeerd.
Een voorbeeld van dat laatste: maandelijks verijdelt Israël tientallen Palestijnse zelfmoordaanslagen. Er zijn tot nu toe 'slechts' 60 doden aan Israëlische kant gevallen in de Libanon oorlog omdat Israëlische huizen bijna allemaal schuilkelders hebben. Van de andere kant worden kelders van Libanezen door de Hezbollah gebruikt om wapens op te slaan en binnenplaatsen om raketten af te vuren. De Libanese burgers worden welbewust als menselijk schild gebruikt. Op sommige plaatsen verhinderde Hezbollah de vlucht van burgers uit dorpen nadat zij door Israël waren opgeroepen het gebied te verlaten. Een citaat: A Lebanese Shia explains how Hezbollah uses human shields

After Israel left Lebanon, it did not take long for Hezbollah to have the say in our town and all other towns. Received as successful resistance fighters, they appeared armed to the teeth and dug rocket depots in bunkers in our town as well. The social work of the Party of God consisted in building a school and a residence over these bunkers! A local sheikh explained to me laughing that the Jews would lose in any event because the rockets would either be fired at them or if they attacked the rocket depots, they would be condemned by world opinion on account of the dead civilians. These people do not care about the Lebanese population, they use them as shields, and, once dead, as propaganda. As long as they continue existing there, there will be no tranquility and peace. (Duits origineel)

Doelen van beide partijen
Dit soort informatie is cruciaal naast het vermelden van aantallen slachtoffers aan beide kanten. Daarnaast is de doelstelling van beide partijen van cruciaal belang. Wat wil Hezbollah en wat wil Israël? Ieder weldenkend mens weet dat Israël Libanon niet wil bezetten en er geen belang bij heeft om zoveel mogelijk Libanese burgers om te brengen. Dit blijkt ook duidelijk uit wat Israël doet, want met het moderne wapentuig dat het heeft zou het een veelvoud van het huidige aantal van ca. 600 doden in drie weken kunnen hebben veroorzaakt. Het klinkt wellicht cynisch, maar het feit dat drie weken van zware bombardementen niet meer slachtoffers hebben gekost is geen toeval maar bewust beleid. Dat daardoor ook minder schade aan Hezbollah is toegebracht en zij dus nog steeds honderden raketten per dag op Israël kunnen afvuren wordt voor lief genomen. Israël vecht met één hand op de rug, en daardoor kan Nasrallah met een grimas op de TV verklaren dat het machtige Israël niet in staat is Hezbollah te verslaan, en de overwinning claimen. Wat Israël wil is Hezbollah uitschakelen, en zo zijn noordgrens veiligstellen, met zo min mogelijk onschuldige slachtoffers. Hezbollah daarentegen is tegen Israëls bestaansrecht, en wil geheel Palestina met geweld bevrijden. Nasrallah zegt het geregeld en het staat in het handvest van Hezbollah. Hij heeft onder andere gezegd dat "if they (Jews) all gather in Israel, it will save us the trouble of going after them worldwide." Uit het handvest:

Our primary assumption in our fight against Israël states that the Zionist entity is aggressive from its inception, and built on lands wrested from their owners, at the expense of the rights of the Muslim people. Therefore our struggle will end only when this entity is obliterated. We recognize no treaty with it, no cease fire, and no peace agreements, whether separate or consolidated.

We vigorously condemn all plans for negotiation with Israël, and regard all negotiators as enemies, for the reason that such negotiation is nothing but the recognition of the legitimacy of the Zionist occupation of Palestine. Therefore we oppose and reject the Camp David Agreements, the proposals of King Fahd, the Fez and Reagan plan, Brezhnev's and the French-Egyptian proposals, and all other programs that include the recognition (even the implied recognition) of the Zionist entity.

Er is geen reden voor de media aan deze doelstelling te twijfelen, zolang het Hezbollah leiderschap hier geen aanleiding toe geeft. Hezbollah viert, in tegenstelling tot Israël, de dood van onschuldige burgers, burgers die in hun ogen overigens niet onschuldig zijn omdat zij Joods zijn en/of in Israël wonen.

Uit dit alles volgt dat het simplistisch is om te suggereren dat de sterkere partij ook de slechtere partij is, en aantallen slachtoffers aan beide kanten een goede graadmeter zijn voor wie er de meest agressieve en abjecte doelen op na houdt. De media zijn niet zozeer vooringenomen wanneer zij melden hoeveel slachtoffers aan beide kanten vallen, en meer aandacht besteden aan de Libanese slachtoffers als aan de Israëlische, maar wanneer zij de Hezbollah presenteren als een redelijke organisatie waarmee prima te onderhandelen valt, en Israëls weigering dit te doen en onmiddellijk het vuren te staken (waarbij het overigens onwaarschijnlijk is dat Hezbollah een staakt-het-vuren zal accepteren), als agressief en onredelijk neerzetten. Het Israëlische geweld 'buitenproportioneel' noemen en suggereren dat Israël bewust burgerdoelen aanvalt, maar zwijgen over de manier waarop Hezbollah zich achter burgerdoelen verschuilt, is op zijn zachtst gezegd misleidend.

Volgens een enquête uitgevoerd door NIPO in opdracht van RTL Nieuws is 39% van de Nederlanders negatiever gaan denken over Israël sinds het uitbreken van de oorlog in Libanon. Een meerderheid is voor een onmiddellijk staakt-het-vuren, en vindt dat de Nederlandse regering te passief is om een einde aan het geweld te bewerkstelligen. De media berichtgeving over het conflict heeft hier zeker toe bijgedragen. Tegenstanders van Israël kunnen dus gerustgesteld zijn en hebben weinig te klagen over de media.

Ratna Pelle, IMO Blog