REPLIEK OP DE EENZIJDIGE KRITIEK OP ISRAEL MET BETREKKING TOT HET CONFLICT IN HET MIDDEN OOSTEN

(aangepast 5 augustus '06)

De eenzijdige kritiek aan het adres van Israël met betrekking tot het huidige conflict in het Midden Oosten zien wij als onterecht en in strijd met de realiteit. Alle verwijten zijn aan één partij, en onvermeld blijft het falen van de andere partij. Zo wordt er bijvoorbeeld in de meeste gevallen niet gesproken over resolutie 1559, die beveelt, dat Hezbollah uit het zuidelijk grensgebied van Libanon moest verdwijnen en ontwapend moest worden. In plaats daarvan kwam Hezbollah in de regering van Libanon en werd - zoals nu ook duidelijk te zien is - volop bewapend door Iran. Israël trok zich terug uit Zuid-Libanon en de Gaza strook, waarna terroristen de kans kregen om van daaruit (lang voor het huidige conflict begon) raketten op Israël af te vuren en ten slotte op Israëlisch grondgebied door te dringen en soldaten te ontvoeren. Hoe zou ons land in een dergelijke situatie hebben gereageerd?
Na eeuwenlange overheersing door het Ottomaanse rijk werd in 1917 het gebied Israël/Palestina Brits mandaatgebied. 0p dit Britse mandaatgebied werd in 1948 bij besluit van de Verenigde Naties in haar eigen oude thuisland de staat Israël gevestigd. Een plan dat al bestond sinds de Britse Balfour verklaring van 1917 die sprak over een thuisland voor het Joodse volk. De bedoeling was, dat er naast Israël in Gaza en op de westelijke Jordaanoever een Arabische staat zou komen. 0nmiddellijk na de stichting vielen Syrië, Irak, Transjordanië, Libanon en Egypte Israël aan met de bedoeling de nieuwe staat te vernietigen, het land onderling te verdelen, evenals het gebied bedoeld voor de stichting van Palestina. Hierbij werd de eerste resolutie van de VN met betrekking tot het oprichten van de nieuwe staat, resolutie 181, door deze landen geschonden. Israël verslaat de aanvallers, die in 1967 een nieuwe poging willen ondernemen, maar nog voor het zo ver komt, heeft Israël de vijand verpletterend uitgeschakeld. Immers het Joodse volk kon zich niet veilig voelen in Europa, waar na de holocaust in de Poolse stad Kielce in 1946 opnieuw een pogrom plaatsvond en 40 Joden werden vermoord.
Met name in Europa heerste sinds de kruistochten een bloeddorstig antisemitisme, een blijvend verschijnsel. Terugkeer naar het eigen land van oorsprong heeft de hele geschiedenis plaats gevonden, maar in vroeger tijden waren er geen vliegtuigen en grote schepen, zodat de aantallen “remigranten” beperkt bleven. De motivatie voor het eigen thuisland was groot, de Arabische landen waren onderling verdeeld en ook de tweede overwinning was niet moeilijk.
De Palestijnen speelden in dit alles geen enkele rol. Een belangrijk gevolg was wel het ontstaan van het vluchtelingenprobleem. Deze vluchtelingen komen in kampen in Arabisch gebied, maar nooit is er door de Arabische staten iets voor deze mensen gedaan; er is geen organisatie voor hulp opgericht, niets. De Verenigde Naties onderhouden deze mensen tot op de dag van vandaag. Deze wanhopige mensen zijn een willige prooi voor terroristische organisaties, en worden voortdurend door Arabische landen als politieke speelbal gebruikt.
Yasser Arafat, uit een familie van grootgrondbezitters, heeft honderden miljoenen dollars achterover gedrukt, die bestemd waren voor de opbouw van Gaza. Zijn volk, waarvoor hij zei te strijden, bleef gedompeld in bittere armoede, en zijn organisatie Fatah viel ten prooi aan corruptie. In dat klimaat kon Hamas gedijen. Hamas deed veel aan sociaal werk, richtte scholen en ziekenhuizen op en werd oorspronkelijk gul gesponsord door Israël, dat niet in de gaten had, dat tegelijkertijd Hamas zijn achterban indoctrineerde tegen Israël. Schoolboeken van Palestijnse (en ook andere Arabische) kinderen staan vol met propaganda tegen Israël, en de bloedsprookjes worden op massale wijze verspreid. Toen Israël dit ontdekte, was het al te laat. Israël kreeg de schuld van alle ellende. Dit terwijl toch de levensstandaard en levensverwachting van in Israël wonende Arabieren heel wat hoger is dan die van het gewone volk in andere gebieden. Daarom ook kwam het verzet tegen Israël met name van Palestijnen van buiten Israël en niet door de eigen Arabische minderheid.
0verigens moet wel worden opgemerkt, dat de Arabische minderheid in Israël wordt gediscrimineerd. De Palestijnen hebben de propagandaslag gewonnen. Veel grote woorden en uitstallen van droevige situaties. Het blijkt ook weer in het huidige conflict. Ja, Israël gebruikt buitensporig veel geweld, maar vergeten worden de oorzaken van de uitbarsting en het feit, dat Hezbollah wapenopslagplaatsen heeft in woonwijken, een oorlogsmisdaad. Hierdoor moeten er wel burgerslachtoffers vallen. Als dit dan gebeurt, zoals in Kana op zondag 30 juli 2006, staat de wereld op z’n kop. Daar komt nog bij dat het drama aan manipulatie ten prooi is gevallen. Persfoto’s vertoonden steeds dezelfde reddingswerker die, te oordelen naar de tijdaanduiding bij de foto’s, urenlang heeft rondgelopen met dezelfde kinderlijken in zijn armen. Verder heeft het Rode Kruis ter plekke bekend gemaakt nooit meer dan 27 lijken te hebben gezien, en zeker geen 56 zoals steeds wordt beweerd. Vanuit de buurt van het gebouw vuurde Hezbollah eerder zeker 150 raketten af op Israël.
Het zich verschuilen achter burgers, waar Hezbollah constant gebruik van maakt, is net zo misdadig als de zelfmoordaanslagen op burgers, waarbij niet alleen doden vallen, maar ook slachtoffers, die voor hun leven verminkt zijn.
Hezbollah wordt gesteund door Iran en de aandacht voor het atoomgevaar vanuit Iran is wel even mooi uit het nieuws verdwenen. Is de linkse oppositie die Israël aanvalt en indirect opkomt voor Hezbollah vergeten, hoe de oppositie in Iran wordt behandeld? Hoeveel linkse activisten zijn vermoord en gemarteld? Wat verwachten degenen, die klakkeloos stelling nemen in dit conflict tegen Israël van terroristische organisaties als Hezbollah en Hamas?
Ja, Israël wordt gesteund door de Verenigde Staten, ook een oorlogszuchtig land. Een monsterverbond. Maar wat moet het anders? Zich laten afslachten door terroristen? Als Israël nu niet had ingegrepen als gevolg van de provocaties had Hezbollah over 10 jaar misschien tactische nucleaire wapens gehad. Dat zou niet alleen voor Israël een ramp zijn, maar voor de hele wereld.
Het uitzichtloze conflict in het Midden-0osten heeft veel verdriet en trauma’s veroorzaakt. De psychische schade zal nog veel langer duren dan de materiele schade. De tomeloze haat, die alsmaar wordt gepreekt, kan nooit tot vrede leiden. In Israël bestond de massaorganisatie VREDE NU, die nog steeds actief is.. In Arabische landen zou ook een dergelijke organisatie van de grond moeten komen. Helaas voor dit moment zal het wel niet mogelijk zijn. Het is jammer, dat politieke partijen alleen het nu zien en geen oog hebben voor het ontstaan van dit conflict. Hierdoor ontstaat er een vertekend beeld, en worden verkeerde keuzes maar al te snel gemaakt.

Nelly Soetens en Bert Bakkenes Rotterdam/Amersfoort 5 augustus 2006

NB: De verklaring waarop deze repliek een antwoord is, is o.a. te vinden op http://ncpnutrecht.web-log.nl/ncpnutrecht/2006/07/agressie_israel.html