Ook binnen dat deel van Joodse gemeenschap in Nederland dat zich politiek oriënteert zijn er aanhangers van de PVV. Oppervlakkig gezien lijkt daar ook wel een logische reden voor te bestaan. De PVV verzet zich tegen de macht van de islam en ziet deze als een bedreiging voor de westerse samenleving. Voeg daarbij dat door het conflict in het Midden-Oosten de islam een soort natuurlijke vijand is geworden van de staat Israël, dan is de gevolgtrekking compleet.

De feiten dat Wilders een Joodse vrouw zou hebben, contacten onderhoudt met extreem rechtse partijen in Israël en geld voor zich laat verzamelen bij zionistische organisaties in Amerika lijken dan alweer van ondergeschikt belang. En het gegeven dat PVV-Kamerlid Bosma een Israëlische vlag voor zijn raam heeft hangen en een T-shirt draagt met de tekst ”Israel Defense Forces” is dan allang niet meer relevant.

Toch zijn er voldoende redenen om vast te stellen dat de Joodse gemeenschap niets zou moeten willen weten van de PVV en Wilders. En een belangrijk deel van die gemeenschap wil dat niet.

In de generaliserende manier waarop de PVV zich uitlaat over de islam en de moslimgemeenschap herkennen velen van de Joodse gemeenschap zich niet. Integendeel. De grootste vijanden van de Joodse gemeenschap zijn altijd die stromingen geweest die geen onderscheid wensten te maken tussen mogelijke misstanden die individuen veroorzaken, net zoals binnen iedere gemeenschap van mensen, en de grote groepering daarom heen. Het klassieke antisemitisme is daar een voorbeeld van. De Joodse gemeenschap weet maar al te goed waartoe dat kan leiden.

Daarnaast heeft de gevestigde gemeenschap hier in Nederland goede verstandhoudingen met talloze moslimorganisaties. Zowel de Joodse kerkgenootschappen als allerlei andere maatschappelijke verenigingen werken op organisatorisch en ideologisch gebied samen met moslimsorganisaties. Binnen de interreligieuze dialoog is er regelmatig sprake van uitwisselingen en samenwerking tussen moslims en Joden. Op geen enkele wijze kan de PVV hier enige invloed op hebben.

Zijn moslims de natuurlijke vijanden van Israël en de Joodse gemeenschap? Gezien de samenwerking en de voortgaande dialoog hier in Nederland in ieder geval niet. En in Israël, waar het conflict rond de Joodse staat zich afspeelt, evenmin. Ja, er is sprake van een conflict. Rechten en grondbezit worden betwist. De schuld van het maar niet op kunnen lossen van de geschillen en de eeuwigdurende strijd wordt door de partijen voortdurend naar elkaar toegeschoven. Maar is er sprake van een ”natuurlijke vijand”? Niet binnen de Israëlische samenleving.

Ondanks de voortgang van het conflict leven, werken, wonen en functioneren moslims en Joden samen binnen de grenzen van Israël. In de ziekenhuizen werken islamitische en Joodse verpleegkundigen en artsen zij aan zij. Op de scholen volgen islamitische en Joodse kinderen samen de les. In het hoger beroepsonderwijs en binnen de universiteiten delen Arabische en Israëlische studenten samen de collegebanken. Waar het extremisme nog voldoende ruimte laat, en dat is gelukkig op heel veel terreinen, is er sprake van een leefsituatie waar hoofddoeken en keppeltjes gezamenlijk door het leven gaan.

Ten slotte, en dat moeten we niet uit het oog verliezen, is het per definitie niet zo dat alles wat zich in Israël afspeelt onmiddellijk naar de Nederlands Joodse gemeenschap kan worden getransponeerd. Daar is daar en hier is hier. Ondanks de hechte band met Israël.

De PVV onder leiding van Wilders zou het misschien graag anders zien binnen Joods Nederland. Maar velen van ons zijn van zijn visie niet gediend. Velen van ons hechten gelukkig heel sterk aan de democratische waarden en burgerrechten die Nederland rijk is. Daarbij hoort het onvervreemdbare recht van godsdienstvrijheid en de absolute aversie tegen iedere vorm van discriminatie en het stigmatiseren van groeperingen en individuen. Als gevolg hiervan werpen wij de gedachten en de uitlatingen van de PVV verre van ons.