Zie ook:
Israel en de (on)balans van 2009Wat zal 2010 brengen? Meer gemiste kansen, meer oorlogen, meer antizionistische leugens en meer ad hominem aanvallen op mensen die het voor Israël opnemen? Het zit er dik in. Waarschijnlijk zullen Abbas en Netanjahoe uiteindelijk wel gaan onderhandelen, maar ik verwacht er geen enkel resultaat van. Netanjahoe zal niet meer bieden dan Olmerts voorstel dat Abbas afwees. De hardliners in Fatah en Hamas zullen ervoor zorgen dat, mocht Abbas al van mening veranderen (of door de VS onder druk worden gezet) en met een dergelijk voorstel akkoord gaan, dat niet uitgevoerd kan worden door een serie nieuwe aanslagen of raketten, mogelijk door Hezbollah (en dus Iran) gefinancierd.
Over Iran gesproken. Zolang het westen de rol van Iran in het conflict blijft negeren, lijkt een oplossing sowieso uitgesloten. Zolang de wapensmokkel niet wordt aangepakt, en Hamas en Hezbollah worden behandeld en gezien voor wat zij zijn: terroristische organisaties met een jihadistische visie, die sterk onder invloed staan van Iran en via welke zij haar invloedssfeer uitbreidt en Israël direct kan treffen. Organisaties die hun politieke macht gestaag hebben uitgebreid de afgelopen jaren, evenals haar wapenarsenaal. Het bestrijden van deze organisaties is cruciaal om vrede in het Midden-Oosten te kunnen bereiken, en dus niet alleen in het belang van Israël. Daarnaast moet koste wat kost worden voorkomen dat Iran een kernwapen krijgt. 2010 Zou weleens het laatste jaar kunnen zijn waarin dat nog mogelijk is. Iran houdt de internationale gemeenschap geregeld voor de gek, wijst alle westerse (en zeer vergaande) compromissen af, en lijkt slechts uit op het rekken van tijd. Een Iraans atoomwapen is - wederom - niet alleen een probleem voor Israël, maar voor de hele regio en ook voor Europa (dat binnen Iraans raketbereik ligt) en de VS. Het zal de olietoevoer onder Iraanse controle brengen, en het zal Iran over alles wat zij als haar belang beschouwt een vetorecht geven. Bovendien kan zij de techniek exporteren naar bondgenoten en terroristische organisaties. Iran zou daarom een topprioriteit moeten worden in 2010 van zowel Europa als de VS.
De positie van de VS is met de komst van Obama veranderd. De VS zoekt nu toenadering tot de Arabische en islamitische landen, en is meer gericht op dialoog dan op confrontatie. Dat is in veel opzichten een verbetering, maar houdt ook risico's in. Tot nu toe is de reactie vanuit de Arabische wereld en Iran bepaald koel te noemen. Ondertussen zet de VS Israël stevig onder druk om meer concessies te doen. Dat heeft - in tegenstelling tot bovengenoemde toenadering - wel vruchten afgeworden, maar lijkt
de Palestijnen juist te sterken in hun halsstarrigheid. Om een oplossing van het conflict dichterbij te brengen, zal de VS dus ook de Palestijnen sterker onder druk moeten zetten. Of dat gaat gebeuren betwijfel ik, gezien het engelengeduld dat Obama nu met ze heeft, maar wellicht komt er een moment dat ze het echt verbruien en hij er genoeg van krijgt. Obama is niet de antizionist gebleken waar in rechtse zionistische kringen voor werd gevreesd, maar toon en beleid zijn zeker veranderd, en het evenwicht is daarbij weleens zoek.
In Nederland stond in 2009
Dries van Agt wederom herhaaldelijk in de schijnwerpers, hoewel hij absoluut niks nieuws te melden had. Met een boek en een
nieuwe organisatie kwam hij weer in alle kranten met uitgebreide en kritiekloze interviews, en natuurlijk kon hij ook bij Pauw en Witteman niet ontbreken, waar antizionisten een geliefd podium hebben. Hopelijk raken mensen en media in 2010 eindelijk eens uitgekeken op Van Agt,
Von der Dunk, Van den Broek, Van Hooff en al die andere antizionisten met hun grote en kleine leugens over een klein land dat ze nooit wat heeft aangedaan. Het wordt hopelijk een jaar waarin kranten- en journaalredacties zich realiseren dat het boeiend is tegenover een pro-Palestijnse visie een stuk van Israëls kant te plaatsen, en dat na een reportage vanuit Gaza of een interview met een Palestijnse cameraman of een lid van de Goldstone commissie een interview met iemand van het
Sderot Media Centrum of iemand van Camera op zijn plaats zou zijn. Het wordt hopelijk ook een jaar waarin aansprekende publieke figuren zich eens voor Israël of in ieder geval tegen de huidige hetze gaan uitspreken.
Nog een laatste wens: ik hoop dat het een jaar wordt waarin het pro-Israël geluid niet in toenemende mate wordt gedomineerd door de PVV en websites als Het Vrije Volk, maar er een beweging opkomt van mensen die vanuit een genuanceerd standpunt over de islam en ook vanuit progressieve waarden stelling nemen tegen de demonisering van Israël. Het hoeft (en moet ook) geen kritiekloos standpunt zijn, en alleen al daarin zal het zich onderscheiden van Wilders&co. Het is niet de eerste keer dat (delen van) links zich kritiekloos opstelt tegenover een bepaalde ideologie of visie, in dit geval het Arabisch en vooral Palestijnse nationalisme, dat steeds meer wordt gedomineerd door de politieke islam. Arabisch antisemitisme, de opruiing tegen Israël en Joden in Arabische media, de intolerantie voor andersdenkenden en -gelovigen, de positie van de vrouw: het zijn voor veel linkse politici niet echt items. Men heeft de neiging om in slachtofferdenken te vervallen en veel, zo niet alle problemen in het Midden-Oosten te wijten aan Israël en de VS. Het is een houding die niet alleen Israël en de VS onrecht doet, maar ook de Arabieren zelf. Arabische dissidenten smeken soms om een kritischer houding van het westen en meer aandacht voor de onderdrukking en mensenrechtenschendingen van hun regimes.
Tot nu toe is nog geen Palestijn beter geworden van het continue vergrootglas op Israël, integendeel: het heeft waarschijnlijk bijgedragen aan de halsstarrige houding van Abbas en de Palestijnse Autoriteit en het slachtofferdenken onder de Palestijnen vergroot. Misschien kan een deel van die aandacht gaan naar waar zij meer goeds kan uitrichten, naar de vergeten conflicten waarin tienduizenden mensen over de kling worden gejaagd, naar schurkenstaten die zich daadwerkelijk niks aantrekken van het internationale recht, en naar een land dat op het punt staan een kernwapen te ontwikkelen terwijl de oppositie er hardhandig wordt aangepakt en homosexuelen worden opgehangen.
Hoewel ik weinig reden zie voor optimisme, hoop ik toch dat er onverhoopt een doorbraak komt in de onderhandelingen het komende jaar, en wil ik iedereen een gelukkig en vreedzaam 2010 wensen!
Ratna Pelle
Wensen voor 2010 (IMO)
