Anton van Hooff trekt foute lessen uit de geschiedenis van Israel

Hieronder een ingezonden reactie van mij op een column van Antoon van Hooff in de Gelderlander van 22 september.

De column is hier te vinden:
http://www.gelderlander.nl/algemeen/discussie/5549780/Anton-van-Hooff-Die-Dries.ece


Lessen uit de geschiedenis

'Er is geen Palestijns Probleem, het probleem is Israël', aldus Anton van Hooff in een bijzonder venijnige column over Israël. Niet een bepaald beleid, niet een bepaalde oorlog of legeroperatie, niet de nieuwe regering Netanjahoe, nee, Israël als zodanig, haar naakte bestaan, dat stuit Anton van Hooff tegen de borst. Zozeer zelfs, dat hij de Israëli's een nazistische ideologie in de schoenen schuift. De Zionistische Vereniging van Duitsland zou er in de jaren '30 dezelfde ideeën op na hebben gehouden als de nazi's, met slechts dit kleine verschil, dat zij de Joden naar Palestina en niet naar de gaskamers wilde deporteren. In werkelijkheid hebben de zionisten toentertijd hun uiterste best gedaan om nog tienduizenden Joden uit Duitsland te redden, en bleek het zionisme het meest effectieve antwoord te zijn op het nazisme. Immers, had de staat Israël tien jaar eerder bestaan, dan hadden talloze Joden daar een veilig heenkomen kunnen vinden, die nu overal als vluchteling geweigerd werden en werden teruggestuurd naar Europa, ook door de Britse machthebbers in Palestina.


Niet de zionisten maar de Arabieren bewonderden de nazi's, en de Neurenberger rassenwetten uit 1935 werden in de Arabische wereld alom geprezen.
Als historicus zou Van Hooff moeten weten dat juist een van de belangrijkste Palestijnse leiders, moefti Haj Amin Al Hoesseini, een fervent nazi-aanhanger was. Tijdens de door Duitsland met wapens gesteunde grote Arabische opstand van 1936-1939, vluchtte hij via omwegen naar Berlijn en kreeg daar steun voor de eliminatie van het Joods Nationaal Thuis in Palestina. Hij zette onder andere een SS-divisie bestaande uit moslims op die Joden en Partizanen in Joegoslavië uitmoordde, en pleitte bij diverse regeringen om geen Joodse vluchtelingen binnen te laten. Na de oorlog verkondigde hij dat hij in Palestina dezelfde 'oplossing' voor het 'Joodse probleem' wilde uitvoeren als de nazi's hadden toegepast, en hij leidde tijdens Israëls onafhankelijkheidsoorlog een legertje dat dat in de praktijk trachtte te brengen. Hoewel hij het radicaalst was, werden zijn ideeën gedeeld door verschillende andere Palestijnse leiders.

Het is niet verwonderlijk dat Van Hooff zich achter de zeer eenzijdige en selectief verontwaardigde Dries van Agt schaart. Net als Van Agt vergoelijkt hij Hamas en het Palestijnse 'verzet', en hij vergelijkt dit zelfs met onze Geuzen. Net als Van Agt beticht hij Israël van etnische zuiveringen, ondanks het feit dat er meer Palestijnen in het gebied wonen dan ooit en hun aantal blijft toenemen, zowel in Israël als de Palestijnse gebieden. De levensstandaard van de Palestijnen op de Westoever doet niet onder voor die in andere Arabische staten, en het IMF heeft een economische groei voorspeld van 7% voor 2010. Uit het voorgaande blijkt bovendien dat het veeleer de Palestijnen waren die een etnische zuivering probeerden door te voeren.

Door Israël met de nazi's te vergelijken, probeert Van Hooff het te delegitimeren. Een land met een dergelijke ideologie heeft immers geen bestaansrecht. Tegelijkertijd meent hij dat Israël beoordeeld moet worden naar de maatstaven van een democratische rechtsstaat, en daarom is het erger wanneer Israël het internationale recht schendt dan wanneer Hamas dat doet. Hamas vuurt niet alleen zelfgemaakte raketjes op Israël af, maar probeert in Gaza een professioneel guerrillaleger op te zetten. Het hersenspoelt de kinderen in Gaza met anti-Joodse propaganda en stoomt hen al jong klaar voor de gewapende strijd. Onlangs werd in het kinderprogramma 'Pioniers van Morgen' opgeroepen tot het afslachten van alle Joden in Palestina. Ook noemde Hamas recentelijk onderwijs in de Holocaust een 'oorlogsmisdaad' en de Holocaust een 'zionistische leugen'. Maar ja, Hamas beweert niet naar onze westerse waarden te handelen, dus dat vindt Van Hooff dan niet zo erg.

Eén van de lessen die de zionisten uit de Holocaust hebben getrokken, is dat ze niet meer willen afwachten tot hun vijanden machtig genoeg zijn om hun plannen ook uit te voeren. Dat betekent niet dat Israël boven kritiek verheven is, maar wat Van Hooff en Van Agt doen gaat veel verder dan dat: de Joodse staat wordt gedemoniseerd en met de grootste misdadigers uit de geschiedenis vergeleken, en haar recht op zelfverdediging ontzegd. In zijn felle tirades tegen Israël vertoont Anton van Hooff zelf de verbetenheid die hij Dries van Agt verwijt.

Ratna Pelle