Optimisme over Hamas misplaatst

In een artikel deze week in Trouw beweert Alfred Pijpers van het instituut Clingendael dat Israël Hamas een harde klap heeft toegebracht tijdens het offensief in de Gazastrook, en dat door de afschrikkende werking hiervan het nu zo rustig is aan zowel het Gaza front als in het Noorden (want ook Hezbollah zou haar lesje hebben geleerd). De internationale gemeenschap, inclusief gematigde Arabische staten, zouden 'hun bekomst' hebben van Hamas en het verder in een isolement hebben gedreven, en diep onder de indruk van dat alles zou Hamas nu met het voorstel voor een tienjarig bestand en erkenning van de '67 grenzen zijn gekomen. Weliswaar inclusief het 'recht op terugkeer' van de vluchtelingen, maar dat zijn details.


Dit voorstel van Hamas is echter verre van nieuw. Oprichter sjeik Achmed Yassin deed het al in de jaren '90, waarna het nog verschillende malen en in verschillende varianten is herhaald. Soms werd nog de vrijlating van alle gevangenen geëist of stopzetting van het atoomprogramma, maar altijd minimaal een terugtrekking naar de wapenstilstandslijnen van 1949, ten onrechte vaak als 'grenzen' aangeduid. Het is voor Israël natuurlijk onaanvaardbaar om zich geheel terug te trekken, ook uit Oost-Jeruzalem, en alle nederzettingen op te geven terwijl Hamas zich op het nieuw verworven gebied rustig kan voorbereiden op een nieuwe confrontatie. Ondertussen komt Hamas zo naar het Westen toe wel gematigd en 'pragmatisch' over.
Pragmatisch is het nieuwe toverwoord in onze media waar het Hamas betreft. Ik kom het woord telkens weer tegen in artikelen over Hamas, zoals Abbas en 'gematigd' onafscheidelijk zijn in de kranten, en Netanjahoe en 'rechts' of 'hardliner' of 'havik'. Iemand zou misschien eens kunnen onderzoeken hoe vaak dergelijke adjectieven voor bepaalde mensen en organisaties staan, en of dat overeenkomt met de werkelijke standpunten van deze mensen en organisaties.

Wat betreft de zogenaamde acceptatie van Hamas van een Palestijnse staat naast Israël, en in feite dus erkenning van Israël, zei de vaak als pragmatisch aangeduide leider Ismail Haniyeh onlangs:

The leadership of the Palestinian Islamic resistant movement, Hamas, has reasserted its principled refusal to recognize the Zionist entity (Israel), saying that Israel is an illegitimate state based on ethnic cleansing and crimes against humanity.

Ismael Haniya, the legitimate Palestinian Prime Minister, told foreign dignitaries visiting Gaza last month that Hamas wouldn't abandon its principles under pressure.
"We will not cave in to pressure, we will not betray our people's trust, we will not recognize the illegitimate Zionist entity. This has always been our stance, and it will never change."

Hamas leider Meshaal zou het handvest van Hamas 'verouderd' hebben genoemd, aldus Pijpers. De vraag is echter waarom het dan niet gewijzigd wordt en waarom Hamas leiders en geestelijken nog steeds geregeld uitspraken doen die geheel in lijn met dit handvest zijn en er qua antisemitisme niet voor onderdoen? Wat bijvoorbeeld te denken van het volgende, uitgesproken door een Hamas geestelijke en uitgezonden op 24 april op het Hamas TV station Al Aqsa:

"True foundation and education start in the mosques... Do you realize what the mosque is? It is a prime factory educating men to fear and please Allah; the prime factory educating Jihad fighters...
The mosque is the life of Muslims, and the symbol of their courage and honor... The Palestinian fetus in its mother's womb, the Muslim fetus throughout the world in its mother's womb, call to unite through fear of Allah, through pleasing Him, and through choosing Jihad and Resistance."

Ook het volgende toneelstukje over 2 Joden is onlangs op het TV station Al Aqsa uitgezonden:

Father: "We Jews hate the Muslims, we want to kill the Muslims, we Jews want to drink the blood of Muslims and Arabs.
[Turns to the audience:] Are you Muslims and Arabs?
[The audience responds in the affirmative.]
I hate you, to please God."
...
Father: "Shimon, look, my son, I want to teach you a few things. You have to hate the Muslims."
Son: "[I don't] like them, I hate them."
Father: "You have to drink the blood of the Muslims."
...
Father: "I spoke with God, so that you will hate the Muslims, so that you will please God."
Son: "Don't worry, father."
Father: "Very well, my son. I repeat: You have to hate the Muslims."
Son: "But I [do] hate them."
Father: You have to drink the blood of the Muslims."
...
Father: "I tell you, you must stand next to me and pray, my son."
Son: "Okay, one moment and I'm coming."
Father: "Where are you going, my son?"
Son: "I am going to cleanse my body." [as Muslims do before prayer]
Father: "You're going to do WHAT?"
Son: "To cleanse my body. You said you want us to pray."
Father: "Muslims [do that], not us."
...
Father: "We have to wash our hands with the blood of Muslims."

Dit zijn maar twee willekeurige recente voorbeelden; in dit achtergrondartikel over Hamas staan meer voorbeelden, waaronder uitspraken van leiders van Hamas.

Pijpers is erg optimistisch, zo niet naïef. Hamas is verre van verslagen, en het feit dat nu tijdelijk weinig raketten worden afgevuurd is een strategische keuze om nu alle aandacht te richten op het herstellen van de smokkeltunnels en de wapenvoorraad weer op peil te krijgen. Immers, na iedere raketaanval bombardeert Israël weer een paar tunnels of een wapenopslagplaats. Ook heeft Hamas een analyse gemaakt van het voor hun tegenvallende resultaat van de Gaza Oorlog en hoe ze in een volgende confrontatie succesvoller kunnen zijn. Daarvoor is naast een andere strategie ook beter wapentuig nodig, dat men nu probeert te bemachtigen. Kort na de Gaza Oorlog heeft Israël wapenkonvooien in Soedan, die van Iran op weg waren naar Gaza, gebombardeerd. De raketten die voor Gaza bestemd waren konden van daaruit Tel Aviv bereiken. Het is een illusie te denken dat Israël alle wapenkonvooien weet tegen te houden, temeer daar Egypte nog steeds weinig doet tegen de wapensmokkel.

Hamas wordt veel minder strikt geboycot door de internationale gemeenschap dan Pijpers beweert, de stemmen voor een dialoog zonder de internationale voorwaarden (erkenning van Israël, afzweren van geweld en acceptatie van de akkoorden tussen Israël en de PLO) nemen alleen maar toe. Allerlei parlementaire delegaties, zogenaamde mensenrechten- en vredesgroepen en anderen hebben met leden en leiders van Hamas gesproken in de afgelopen jaren. Ondanks Hamas' cynische gebruik van de eigen bevolking tijdens de Gaza Oorlog, de bewezen wapenopslag in moskeeën, het tegenhouden van gewonden naar Egypte voor behandeling, intimidatie en liquidatie van zogenaamde 'collaborateurs', werd Hamas tijdens de Gaza Oorlog in de media vooral afgebeeld als de underdog. Voor de jarenlange raketbeschietingen op Israëlische burgers, een oorlogsmisdaad, was weinig aandacht, en er heerste een algemeen beeld dat Israël disproportioneel reageerde op primitieve en weinig schade aanrichtende raketten.

Terwijl de media de mythe van de almachtige Joodse lobby en de zo succesvolle Israëlische 'hasbara' blijven herhalen, is het juist Hamas dat een zeer succesvolle mediacampagne voert. Met gerichte interviews in Westerse kranten, zoals onlangs in de New York Times, zet Hamas zich neer als principiële maar niet onredelijke verzetsbeweging die deel van de oplossing wil zijn. Men heeft niks tegen Joden, men doodt niet uit haat, maar men strijdt voor legitieme Palestijnse rechten, vrijheid en waardigheid. De uitzendingen van Al Aqsa TV, het ophitsende taalgebruik voor eigen publiek, inclusief Holocaust ontkenningen en allerlei antisemitische scheldpartijen, worden in het Westen grotendeels genegeerd.

Jammer dat zoveel mensen daar intrappen.

Ratna Pelle