In Trouw stond afgelopen maandag een artikel van Eildert Mulder over een boek van de microbioloog Jits van Straten, "De herkomst van de Asjkenazische joden: de controverse opgelost". Van Straten verbaasde zich over de uiterlijke diversiteit van Joden, en dat zette hem aan tot het doen van onderzoek naar hun herkomst. Zijn kernvraag daarbij was: "Stammen de grote joodse gemeenschappen in de wereld af van het oude volk Israël of van bekeerlingen?"

Op zichzelf is dit een interessant onderwerp, maar het artikel heeft een irritant toontje van het onderuithalen van Joodse/Israëlische mythes - dat schijnt tegenwoordig nodig te zijn om een artikel over Israël te 'verkopen'. Zo schrijft Mulder:


"De vraag naar de herkomst van de joden kan heftige reacties oproepen, omdat hij de nationale mythe van de staat Israël raakt: die van verdrijving, diaspora en terugkeer. De discussie is al ruim een eeuw oud en laait geregeld op."

Ook de titel: 'DNA wijzigt Joodse geschiedenis', heeft dit provocerende toontje. Alsof dit onderzoek een bom legt onder de gangbare Joodse geschiedenis. Het artikel heeft dan ook vele reacties opgeroepen, waarop Simon Schoon, een hoogleraar theologie, afgelopen woensdag in Trouw verzuchtte: "Alles over Israël is gepolitiseerd", en zaterdag voegde hoofdredacteur Willem Schoonen daar aan toe dat "volk en staat Israël een open zenuw" zijn. "Alles wat erover gezegd wordt, beland in politieke en ideologische sferen." Dat klopt, maar dat heeft Trouw, door titel en toonzetting, in dit geval ook wel een beetje uitgelokt. Zijzelf koppelt nieuwe inzichten en de discussie over de genetische verwantschap tussen de huidige Joden en die in het oude Israël, aan Israëls bestaansrecht door te stellen dat de nationale mythe van Israël wordt aangetast en de Joodse geschiedenis gewijzigd. De geschiedenis, alle geschiedenis, wordt, onder invloed van nieuwe gebeurtenissen en inzichten, voortdurend aangepast. Wij zien onszelf nu ook anders dan 50 jaar geleden en zelfs dan tien jaar geleden. En Israël heeft allang niet meer één nationale mythe, maar verschillende narratieven en inzichten over de geschiedenis van de Joden en hun binding met het land, met grote verschillen en zelfs tegenstellingen tussen seculier en (orthodox) religieus, links en rechts, en in mindere mate Ashkenazi en Sefardi. Dit artikel is sommige mensen, waaronder Yochanan Visser, dan ook in het verkeerde keelgat geschoten en hij schrijft geïrriteerd:

Het laatste wapen in de psychologische oorlog tegen Israel is het ontkennen van de Joodse geschiedenis. Tot voor kort was het de hobby van PA leiders en de president van Iran. Nu hebben anderen zich in de strijd gemengd, onder hen zelfs Joden die nooit iets leerden over hun eigen geschiedenis en marxisme en andere ideologieën aanhangen. Uiteraard is dat weer koren op de molen van degenen die uit zijn op het einde van de Joodse staat Israel.
Zonder het volk van Israel is er immers ook geen behoefte aan de staat Israel.
In Nederland publiceerde Trouw deze week een artikel van Eildert Mulder waarin een dergelijke poging werd gedaan het bestaan van "het Joodse volk" in een nieuw daglicht te plaatsen.

Ik vind niet duidelijk uit het artikel spreken dat Van Straten het bestaansrecht van Israël onderuit wil halen, en dat van die marxistische ideologie slaat op Shlomo Sand, die in het artikel wordt aangehaald maar waarvan Van Straten zegt dat hij zover niet wil gaan. Achmadinejad ontkent bovendien de Holocaust, terwijl Van Straten zelf moest onderduiken in de oorlog om eraan te ontkomen. Er zit dus nogal een verschil tussen die twee. Niet iedereen die een of meerdere (zogenaamde) nationale mythen van Israël onderuit wil halen is daarmee automatisch tegen Israëls bestaansrecht. Wat wel klopt is dat dit soort dingen koren op de molen zijn van antizionisten, en dat was aan de vele reacties onder het artikel ook duidelijk te merken. Volgens deze mensen heeft Israël geen bestaansrecht wanneer is aangetoond dat de Joden die vanaf het einde van de 19e eeuw naar Israël terugkeerden, niet direct afstammen van de oude Israëlieten. Trouw had de heftige reacties van beide kanten kunnen voorzien, want dit controversiële karakter van de theorie werd juist benadrukt.

In feite lopen er twee discussies door elkaar: de wetenschappelijke discussie over de herkomst van de Joden, die inderdaad vrij van politieke overwegingen en kleuring gevoerd moet kunnen worden, en de discussie over Israëls bestaansrecht en waar dit op is gebaseerd. Deze laatste discussie steekt bij zo ongeveer ieder artikel over Israël de kop op, en alles wat Israël doet of juist nalaat wordt door antizionisten aangegrepen om Israëls bestaansrecht te ontkennen, en leugens te verkondigen over Israël en haar ontstaan. De krant kan om die reden niet allerlei discussies en nieuwe inzichten maar uit de weg gaan, maar zij hoeft het er ook niet nog eens extra in te wrijven.

Wat niet had misstaan in het artikel van Mulder was bovendien een stukje over de genetische verwantschap van andere volken met hun (vermeende) verre voorouders, zoals de Grieken en de Romeinen. En stammen wij nou van de Batavieren af of niet? Van Straten had verder expliciet kunnen zeggen dat het hem er niet om gaat de Joodse claim op het land Israël onderuit te halen maar slechts om interessante wetenschappelijke inzichten. Ook had wetenschappelijke kritiek op Van Stratens theorie vermeld kunnen worden, eventueel in een vervolgartikel, en andere inzichten. Nu werden alleen anderen genoemd die ook de genetische afstamming ter discussie stellen. Op Wikipedia wordt bijvoorbeeld verschillend DNA onderzoek vermeld dat de genetische afstamming van de huidige Joden van de oude Israëlieten juist bevestigt. Voor de leek (en dat is de gemiddelde krantenlezer) is het van belang ook kritiek op Van Stratens theorie te vernemen.

Van Straten toont volgens mij niet aan dat de huidige Joden in Israël alleen van bekeerlingen afstammen. Ten eerste heeft hij het alleen over de Ashkenazi, maar bovendien worden alleen de Khazaren genoemd als grote groep die zich tot het Jodendom bekeerden. Hij zegt zelf dat er toen elders in Europa al Joden woonden, die dus niet van de Khazaren af kunnen stammen. Het artikel en de voorbeelden die worden gegeven roepen veel vragen op:

Jits van Straten wijst op de intrigerende genetische verwantschap tussen Jemenitische joden en Palestijnen. Genetisch onderzoek legt verder wezenlijk verschillen bloot tussen Marokkaanse, Tunesische en Jemenitische joden.

Bij veel genetisch onderzoek van joodse populaties ontbreekt overigens, zo merkte Van Straten, een controlegroep van niet-joden uit dezelfde omgeving. Daarmee zou je kunnen aantonen dat een joodse gemeenschap in een bepaalde regio genetisch niet of weinig afwijkt van de niet-joodse buren. Die waarneming blijft zonder de juiste controlegroepen al bij voorbaat buiten beeld.

Het onuitgesproken uitgangspunt was lange tijd dat de onderzochte groep joden af moest stammen van een joodse oerbevolking. In die onderzoeken zijn er wel controlegroepen, maar de verkeerde. Bij Oost-Europese joden bijvoorbeeld was het uitgangspunt dat hun oorsprong in Duitsland lag. Als controlegroepen gebruikten de onderzoekers daarom Duitsers of andere westelijke Europeanen.
(...)
In het proefschrift staat een genetische vergelijking tussen een groep Oost-Europese joden met naaste buren en andere joodse populaties elders. De genetisch naaste verwanten blijken de niet-joodse inwoners van Thracië te zijn, het grensgebied van Bulgarije, Turkije en Griekenland. Daarna komen de Bulgaarse joden, gevolgd door maar liefst 36 niet-joodse populaties. Pas dan is er weer een joodse groep met enige genetische verwantschap, de joden van Iran. Genetisch onderzoek, mits goed uitgevoerd, bewijst dat joodse populaties afstammen van groepen bekeerlingen, en niet van een verdreven joodse oerbevolking uit Palestina.

In deze laatste zin wordt genetische verwantschap met de oude Israëlieten uitgesloten, op grond van een paar voorbeelden, geen sluitend onderzoek. Van Straten stelt immers duidelijk dat onderzoek naar controle groepen uit dezelfde omgeving ontbreekt. Mijn indruk is, maar dat wordt in het artikel niet echt duidelijk, dat dus vooral nog veel meer onderzoek nodig is om hieraan harde conclusies te kunnen verbinden. Overigens stelt Yochanan Visser terecht dat sommige Palestijnen waarschijnlijk van bekeerde Joden afstammen, dus dat zou de verwantschap tussen (bepaalde groepen) Joden en Palestijnen kunnen verklaren. Ook wat dat betreft is nog meer onderzoek nodig.

Ook Visser haalt de wetenschappelijke discussie en de vraag wat dit voor gevolgen heeft voor Israël en de Joodse geschiedenis door elkaar:

Het Joodse volk is een volk en geen ras. Al in de Bijbel worden gevallen beschreven van vreemdelingen die werden opgenomen in het Joodse volk. Onder hen de vrouwen van Josef en Mozes en later Ruth. Deze conversies bestaan tot op de dag van vandaag en verklaren bijvoorbeeld waarom er Joden zijn met rood haar, blond haar, zwarte en blanke huid etc. Het enige wat aan een ger (vreemdeling) wordt gevraagd is acceptatie van het volk- en de G'D van Israel. (In die volgorde).
DNA onderzoek onder Joden, Cohaniem uitgezonderd, heeft daarom geen zin en bewijst niets over de geschiedenis van het Joodse volk als geheel.
De herschrijving van de Joodse geschiedenis, zoals die van van Straaten en Mulder in Trouw, is niet meer dan de zoveelste poging om een einde te maken aan Israel.

Als onderzoek naar het DNA onder Joden niets bewijst over de geschiedenis van het Joodse volk, wat is dan het probleem? Die geschiedenis is dus ongewijzigd, wel of geen genetische afstamming.
Elders schrijft hij echter:

De Joden in Europa leefden sindsdien bijna altijd in afzondering en waren bijna altijd religieus, dit betekent dat ze zich aan de Joodse wet hielden.
Die wet (Tora) is al 3300 jaar ongewijzigd, een letter fout geschreven of ontbrekend maakt een Thora rol "pasoel"(ongeschikt en verboden te gebruiken). De Thora schreef de joden voor om niet op te gaan in andere volkeren.

Ik zou zeggen: wat van beide is het? Als allerlei vreemdelingen werden opgenomen in het Joodse volk, waardoor de genetische kenmerken verwaterden en waardoor DNA onderzoek zinloos zou zijn, leefden ze blijkbaar niet in afzondering. Het bevestigt bovendien Van Stratens theorie dat de Joden van nu vooral van bekeerlingen afstammen. Op welke manier Van Straten de geschiedenis herschrijft wordt dan ook niet helemaal duidelijk. Als ik het goed begrijp is zijn stelling niet dat de Joden geen volk zouden zijn, maar dat ze niet van de oude Israëlieten afstammen. Een volk en een nationale identiteit worden weliswaar vaak wel in verband gebracht met bloedbanden en genetische verwantschappen, maar daar zijn - om verschillende redenen - vraagtekens bij te zetten. De meeste volken zijn mengvolken, zonder exclusieve raciale kenmerken, en het is ook nogal dubieus om volken zo te proberen te omschrijven. Racisme ligt dan al snel op de loer. Bijna alle volken en landen hebben echter wel een soort ontstaansmythe en vaak ook een mythe van een oud oervolk waar men van afstamt, al neemt niet iedereen die even letterlijk. Dat zorgt voor binding en een gevoel van saamhorigheid. Het is opvallend dat veel van deze mythes uit Israël worden uitvergroot, en ze vervolgens met veel tamtam worden weerlegd, waarbij vaak maar aan een kant van de zaak aandacht wordt besteed. Dat roept terecht woede op bij Joden en Israëli's die al die kritiek en het misbruik dat er van wordt gemaakt meer dan zat zijn.
Als Trouw Israël er niet bij had willen betrekken en een puur wetenschappelijke discussie had willen voeren, waarom wordt dan naar een 'Israëlische nationale mythe' verwezen, die door Van Stratens boek onderuit gehaald zou zijn?

Je kunt je tot slot afvragen waarom niet-Joden juist zo geïnteresseerd zijn in deze geschiedenis. Trouw stelt in de 'brief van de hoofdredactie' van zaterdag dat wetenschap en ideologie botsen, en de krant vrij moet zijn om over wetenschappelijk onderzoek te publiceren, ook als dat gevoelig ligt. Dat is waar, maar het is wel opvallend dat er vaak veel aandacht is voor theorieën die zogenaamde mythes rond Israëls of de Joodse geschiedenis onderuit halen. En hoe waardevrij is de wetenschap zelf? Zoals gezegd laat Van Straten zich niet uit over ideologische vragen, maar Shlomo Sand staat bekend als een marxist en antizionist. Bij de 'nieuwe historici' en hun kritiek op het 'zionistische narratief' is de ideologische achtergrond nog veel duidelijker. Ilan Pappé, een paar jaar geleden in Trouw geïnterviewd door diezelfde Eildert Mulder, zegt zelfs openlijk dat ideologie voor hem boven de wetenschap staat. Toch wordt hij als historicus, niet als activist, aangeduid.

Het zou Trouw sieren als zij zich niet alleen beklaagt over al diegenen die blijkbaar niet zo waardevrij naar de wetenschap kijken als zij, maar ook kritisch naar zichzelf kijkt en hoe waardevrij zij over de Joden en Israël bericht. De felle reacties van pro-Israëlische zijde waarover de hoofdredactie zich beklaagt kunnen niet los worden gezien van de enorme stroom negatieve berichten over Israël en het continue vergrootglas dat er steeds op het land is gericht.

Ratna Pelle

Aluf Benn schreef onlangs een interessant artikel in Haaretz over Israëls imago probleem en Israëls nogal matige omgang daarmee.

"Your situation isn't good," said a high-ranking European diplomat recently. "No one believes Bibi [Prime Minister Benjamin Netanyahu] and we don't want any connection with [Foreign Minister Avigdor] Lieberman.
Only a dramatic and surprising diplomatic move, like [former prime minister] Ariel Sharon's disengagement, will change the impression."

A few hours later, Time magazine published an interview with U.S. President Barack Obama, in which he expressed disappointment with Israel's unwillingness to make "bold gestures" toward the Palestinians.


In a speech at a conference not long ago, an Israeli diplomat serving in a European capital touted Israel's hoary PR line, distinguishing between "the only democracy in the Middle East" and its autocratic Arab neighbors.
"We share common values," the Israeli told the Europeans. To his surprise, a member of the audience stood up and replied to him: "What common values? We have nothing in common with you."
In diplomatic conversations, Europeans are critical of Israel because of the Gaza blockade, the construction in the Jewish settlements, the home demolitions in East Jerusalem, the pervasive loathing of the right-wing government and even the social gaps and the way Israel is moving away from the European welfare-state model.

The Netanyahu-Lieberman government is nearly always described as "hard-line" in the foreign media. This is not entirely fair: The government of Ehud Olmert and Tzipi Livni went to war in Lebanon and Gaza and built thousands of apartments for Jews in East Jerusalem and the West Bank settlement blocs - many more than did Netanyahu, who has refrained from employing military force and has declared a 10-month freeze on settlement construction. But they liked the Kadima government because Olmert and Livni made the right noises about their desire for peace and a final status agreement, whereas they don't believe Netanyahu when he talks about "two states for two peoples." The fact that Olmert and Livni achieved nothing in the negotiations makes no difference. It's the intentions that count.

Benns beschrijving van Israëls imago probleem is correct, maar de onderliggende idee is dat dit aan de huidige Israëlische regering ligt, of beter gezegd dat het slechte imago specifiek iets van deze regering is. Hij heeft gelijk dat de regering-Netanjahoe dikwijls door de pers als 'hardline' wordt omschreven, en Olmert en Livni werden gezien als flexibeler en meer compromisbereid, en ook dat als je naar de feiten kijkt daar wel wat op valt af te dingen. Maar ook ten tijde van Olmert en Livni werd het uitblijven van succes in het vredesproces vooral Israël aangewreven, en ook toen werd Israël de blokkade van Gaza verweten en dit als een collectieve bestraffing van 1,5 miljoen burgers voorgesteld.

Het vredesvoorstel dat Olmert Abbas deed (en door hem werd afgewezen), waarin de Palestijnen middels een landruil bijna 100% van de Westoever zouden krijgen en een corridor naar de Gazastrook, heeft onze kranten en journaal destijds niet gehaald. Het Arabische vredesvoorstel uit 2002 wordt daarentegen geregeld aangehaald door zowel eigen correspondenten als inzenders van opiniestukken, als bewijs van het feit dat de Arabische wereld bereid is vrede te sluiten maar Israël dat afwijst.

Benn waarschuwt terecht voor het gevaar van diplomatieke isolatie dat op de loer ligt, maar geeft zelf in het geheel geen antwoord op de vraag wat Israël moet doen. De grenzen met Gaza openen, terwijl Hamas zich tot de tanden toe bewapent? Minder Palestijnse huizen afbreken? Daar lijkt me niks mis mee, behalve wanneer die huizen bewust worden gebouwd daar waar Israël onderzoek wil doen naar archeologische vondsten en waar bouwen daarom verboden is. In hoeverre dit het geval is kan ik overigens niet beoordelen, maar het is mogelijk niet geheel toevallig dat de rellen en de strijd zich nu onder andere afspelen in Silwan, een wijk die aanligt tegen de plaats waar de oude Stad van David lag en gedeeltelijk erbovenop is gebouwd. Overigens bouwt Jeruzalem zowel voor Joden als Arabieren duizenden nieuwe woningen, maar dat wordt door de media steevast genegeerd, net als dat Silwan, net als Sheikh Jarrah, voor 1948 een (gedeeltelijk) Joodse wijk was. Ook genegeerd wordt dat op de verkoop van een huis of grond aan Joden in de Palestijnse Autoriteit de doodstraf staat. Overigens verhuizen Arabische inwoners van Oost-Jeruzalem in toenemende mate naar Joodse wijken zoals French Hill en Pisqat Zeev. Israëls slechte imago komt dus niet alleen door haar beleid, maar evenzeer doordat feiten die in haar voordeel spreken steevast worden weggelaten door de media waardoor een eenzijdig en ook onjuist beeld wordt gegeven van de situatie.

Israëls gedrag is verre van perfect, en je kunt de wijsheid van verschillende maatregelen zeker aanvechten. Israël zou meer geld moeten steken in (vooral maar niet alleen Arabische) achterstandswijken, maakt wel erg veel uitzonderlingen voor de bouwstop, en treedt vaak nog erg mild op tegenover de eigen extremisten zoals rabbijn Yitzhak Shapira. Wat mij echter telkens weer zo verbaast, is dat Europese diplomaten, net als die van de VN en journalisten en mensenrechtenactivisten en wie al niet meer, zich zo voor ieder detail van Israëls beleid interesseren en er ook zo stellig een mening over hebben, vaak zonder het hele verhaal en de feiten te kennen. Welke buitenlandse diplomaten bemoeien zich nou met het woningbouwbeleid van Amsterdam, Parijs of Londen? Zelfs wanneer er duidelijk sprake is van spanningen en problemen, wanneer er rellen zijn en demonstraties en moorden, houden buitenlanders zich er doorgaans buiten of laten zich voorzichtig en in bedekte termen uit. Oké, het Midden-Oosten conflict is wat anders dan een paar rellen in een Marokkanenwijk, maar toch. Fouten die ieder westers land maakt, en problemen waar ieder land dat in conflict is met guerrilla-achtige bewegingen zich voor geplaatst ziet, worden uitvergroot en geïsoleerd neergezet zonder enige context. Er wordt daarbij geen rekening gehouden met 'verzachtende omstandigheden' zoals dat Israël heel klein en geografisch kwetsbaar is, inderdaad, ondanks dat het het sterkste leger van de regio heeft. De dreiging die van Hamas en Hezbollah, maar ook hun patronen Syrië en Iran uitgaat, is niet te vergelijken met de dreiging van terrorisme die wij of de VS ervaren of zelfs de Sovjet dreiging uit de Koude Oorlog. West-Berlijn in die tijd komt dichter in de buurt.

Hoe komt het dat een Israëlische ambassadeur op een conferentie te horen krijgt dat men helemaal geen gemeenschappelijke waarden heeft met Israël? Ligt dat aan de 1.200 doden tijdens de Gaza Oorlog of toch aan iets anders? Er zijn vele malen meer burgers omgekomen in Irak en Afghanistan, gedeeltelijk door toedoen van de NAVO. Landen die met vijandige buurlanden of guerrilla's op eigen bodem te maken hebben zoals Turkije, Sri Lanka, Rusland, en een rits aan Afrikaanse landen die oorlogen uitvechten die nauwelijks het nieuws halen, hebben stuk voor stuk meer doden op hun geweten, vaak een veelvoud.

Benn verwijt de Israëlische regering geen goede antwoorden te hebben op de kritiek van Europese diplomaten, maar wanneer wel goede antwoorden worden gegeven worden die genegeerd. Zo is er veel en ook gedegen kritiek gegeven op het Goldstone rapport, niet alleen of zozeer door de Israëlische regering, maar door bloggers, juristen, journalisten en dergelijke. Ik heb hier vaak op de lijst van Elder of Ziyon gewezen van 350 Palestijnse 'burgers' die op de dodenlijsten van Palestijnse gewapende groeperingen bleken te staan. EoZ heeft vele andere onjuistheden, tegenstrijdigheden en fouten ontdekt. Door meer mensen is gewezen op het feit dat de commissie-Goldstone Palestijnse getuigen en bronnen op hun woord geloofde, terwijl men de Israëlische negeerde en wantrouwde. Deze kritiek wordt simpelweg genegeerd door de 'mainstream' media, de TV en de radio. Zij is alleen op pro-Israël blogs en websites te vinden.

Ter vergelijking: er is de laatste tijd veel kritiek op het klimaatrapport van het IPCC, het klimaatpanel van de VN. Ook zij zou haar bronnen niet goed checken, en bijvoorbeeld de onjuiste claim hebben overgenomen dat de gletsjers van de Himalaya binnen 25 jaar gesmolten zullen zijn. Deze kritiek haalt de media en de TV wel, en de IPCC zelf zit hierdoor duidelijk met een probleem. Waarom dringt de kritiek op het Goldstone rapport niet en deze kritiek wel door? Waarom hoeft de commissie Goldstone zich niet te rechtvaardigen en wordt hen niet verweten vooringenomen te zijn geweest, waardoor men niet meer objectief de feiten kon onderzoeken en aan een tunnelvisie leed? Ligt dat aan het feit dat Israël een merendeels rechtse regering heeft of is er iets anders aan de hand?

The Palestinian Authority is conducting a campaign to isolate Israel, based on the Goldstone report and the hatred for the Netanyahu government. Political scientists Shaul Mishal and Doron Mazza are calling it "the white intifada," which is aimed at enlisting international support for a unilateral declaration of independence in the West Bank, Gaza and Jerusalem. In a document they distributed last week, they warn of Israeli complaisance and present a disturbing scenario: The Palestinians declare independence, and Israel refuses to recognize it and is faced with a boycott. Regardless of whether it yields or reacts with force, Israel cannot win, and will also lose control of the process. Therefore the two scholars recommend a preemptive diplomatic move.

De Palestijnen hebben dit zorgvuldig voorbereid. Er zijn aanwijzingen dat de PLO al in de jaren '70 bewust heeft besloten een campagne te voeren gericht op een links georiënteerd Westers publiek, om het over de boeg van de mensenrechten en de VN te gooien, en Israël voor te stellen als de laatste koloniale staat die een racistische c.q. Apartheidspolitiek voert. Duizenden organisaties die ogenschijnlijk niks met de Palestijnse kwestie te maken hebben zoals vakbonden, vrouwengroepen, kerkelijke groepen etc. nemen opeens een standpunt in hierover, bepleiten een boycot van Israël, organiseren conferenties of solidariteitsbijeenkomsten voor de Palestijnen, roepen de regering op zich harder op te stellen tegenover Israël etc. Hoe toevallig is dat? De Palestine Solidarity Movement, een radikale pro-Palestijnse organisatie, heeft jaren geleden haar leden opgeroepen om zich te presenteren zoals Ned Flanders van de Simpsons en te infiltreren in lokale groepen. Het zou interessant zijn als een en ander eens nader werd uitgezocht, en dit zou een nieuw en verhelderend licht kunnen werpen op hoe Israël van een moedig landje dat de woestijn tot bloei bracht is veranderd in een semi-pariastaat die geboycot moet worden. Het gaat er hierbij, nogmaals, niet om dat Israël geen fouten zou hebben, maar dat haar bestaansrecht ter discussie wordt gesteld en zij als een racistische Apartheidsstaat wordt neergezet terwijl veel andere landen, ook Westerse, ergere of vergelijkbare dingen doen en hun imago daar veel minder onder lijdt.

Wat ik bijzonder clever vind van de Palestijnen is dat zij een imago weten te creëren, ondanks geweld, chaos, corruptie en onbuigzaamheid, van onschuldige slachtoffers die zelf geen deel uitmaken van het conflict maar wie het allemaal slechts overkomt. En wat ik nog knapper vind is dat Israël wordt gezien als het hebben van zo'n succesvolle PR en zo'n machtige lobby wereldwijd, terwijl juist de Palestijnen op dit gebied zo succesvol zijn. Sommige zaken zijn slechts succesvol zolang zij buiten het zicht gebeuren. Dat geldt zeker voor een goed PR beleid. Met de spotlights op alles wat Israël wat dat betreft doet is succes voor haar op dat gebied alleen om die reden al uitgesloten. Maar ondertussen denkt iedereen dat de machtige Israël-lobby de regering in de tang heeft en zorgt dat de media genoeg aandacht besteden aan Israëls kant, ondanks vele bewijzen van het tegendeel. Petje af.

Ratna Pelle

The Secret Nuclear Dossier
Intelligence from Tehran Elevates Concern in the West
By Dieter Bednarz, Erich Follath and Holger Stark
SPIEGEL 25 January 2010


The West has long been suspicous of Iran's nuclear program. SPIEGEL has obtained new documents on secret tests and leadership structures that call into question Tehran's claims to be exclusively interested in the peaceful use of the technology.

It was probably the last attempt to defuse the nuclear dispute with Tehran without having to turn to dramatic new sanctions or military action. The plan, devised at the White House in October, had Russian and Chinese support and came with the seal of approval of the US president. It was clearly a Barack Obama operation.

Under the plan, Iran would send a large share of its low enriched uranium abroad, all at once, for a period of one year, receiving internationally monitored quantities of nuclear fuel elements in return. It was a deal that provided benefits for all sides. The Iranians would have enough material for what they claim is their civilian nuclear program, as well as for scientific experiments, and the world could be assured that Tehran would not be left with enough fissile material for its secret domestic uranium enrichment program -- and for what the West assumes is the building of a nuclear bomb.


Tehran's leaders initially agreed to the proposal "in principle." But for weeks they put off the international community with vague allusions to a "final response," and when that response finally materialized, it came in the form of a "counter-proposal." Under this proposal, Tehran insisted that the exchange could not take place all at once, but only in stages, and that the material would not be sent abroad. Instead, Tehran wanted the exchange to take place in Iran.

Once again, the Iranian leadership has rebuffed the West with phony promises of its willingness to compromise. The government in Tehran officially rejected the nuclear exchange plan last Tuesday. To make matters worse, after the West's discovery of a secret uranium enrichment plant near Qom, President Mahmoud Ahmadinejad defiantly announced that he would never give in, and in fact would build 10 more enrichment plants instead.

Highly Volatile Material

But officials in Washington and European capitals are currently not as concerned about these cocky, unrealistic announcements as they are about intelligence reports based on sources within Iran and information from high-ranking defectors. The new information, say American experts, will likely prompt the US government to reassess the risks coming from the mullah-controlled country in the coming days and raise the alarm level from yellow to red. Skeptics who in the past, sometimes justifiably so, treated alarmist reports as Israeli propaganda, are also extremely worried. They include the experts from the United Nations International Atomic Energy Agency (IAEA), whose goal is prevent the spread of nuclear weapons.

After an extensive internal investigation, IAEA officials concluded that a computer obtained from Iran years ago contains highly volatile material. The laptop reached the Americans through Germany's foreign intelligence agency, the Bundesnachrichtendienst (BND), and was then passed on to the IAEA in Vienna.

Reports by Ali Reza Asgari, Iran's former deputy defense minister who managed to defect to the United States, where he was given a new identity, proved to be just as informative. Nuclear scientist Shahram Amiri, who "disappeared" during a pilgrimage to Mecca in June 2009, is also believed to have particularly valuable information. The Iranian authorities accused Saudi Arabia and the United States of kidnapping the expert, but it is more likely that he defected.

Iran's government has come under pressure as a result of the new charges. They center on the question of who exactly is responsible for the country's nuclear program -- and what this says about its true nature. The government has consistently told the IAEA that the only agency involved in uranium enrichment is the National Energy Council, and that its work was exclusively dedicated to the peaceful use of the technology.

But if the claims are true that have been made in an intelligence dossier currently under review in diplomatic circles in Washington, Vienna, Tel Aviv and Berlin, portions of which SPIEGEL has obtained, this is a half-truth at best.

According to the classified document, there is a secret military branch of Iran's nuclear research program that answers to the Defense Ministry and has clandestine structures. The officials who have read the dossier conclude that the government in Tehran is serious about developing a bomb, and that its plans are well advanced. There are two names that appear again and again in the documents, particularly in connection with the secret weapons program: Kamran Daneshjoo and Mohsen Fakhrizadeh.

Secret Heart of Iran's Nuclear Weapons Program

Daneshjoo, 52, Iran's new minister of science, research and technology, is also responsible for the country's nuclear energy agency, and he is seen as a close ally of Ahmadinejad. Opposition leaders say he is a hardliner who was partly responsible for the apparently rigged presidential election in June. Daneshjoo's biography includes only marginal references to his possible nuclear expertise. In describing himself, the man with the steely-gray beard writes that he studied engineering in the British city of Manchester, and then spent several years working at a Tehran "Center for Aviation Technology." Western experts believe that this center developed into a sub-organization of the Defense Ministry known as the FEDAT, an acronym for the "Department for Expanded High-Technology Applications" -- the secret heart of Iran's nuclear weapons program. The head of that organization is Mohsen Fakhrizadeh, 48, an officer in the Revolutionary Guard and a professor at Tehran's Imam Hossein University.

Western intelligence agencies believe that although the nuclear energy agency and the FEDAT compete in some areas, they have agreed to a division of labor on the central issue of nuclear weapons research, with the nuclear agency primarily supervising uranium enrichment while the FEDAT is involved in the construction of a nuclear warhead to be used in Iran's Shahab missiles. Experts believe that Iran's scientists could produce a primitive, truck-sized version of the bomb this year, but that it would have to be compressed to a size that would fit into a nuclear warhead to yield the strategic threat potential that has Israel and the West so alarmed -- and that they could reach that stage by sometime between 2012 and 2014.

The Iranians are believed to have conducted non-nuclear tests of a detonating mechanism for a nuclear bomb more than six years ago. The challenge in the technology is to uniformly ignite the conventional explosives surrounding the uranium core -- which is needed to produce the desired chain reaction. It is believed that the test series was conducted with a warhead encased in aluminum. In other words, everything but the core was "real." According to the reports, the Tehran engineers used thin fibers and a measuring circuit board in place of the fissile material. This enabled them to measure the shock waves and photograph flashes that simulate the detonation of a nuclear bomb with some degree of accuracy. The results were apparently so encouraging that the Iranian government has since classified the technology as "feasible."

SPIEGEL obtained access to a FEDAT organizational chart and a list of the names of scientists working for the agency. The Vienna-based IAEA also has these documents, but the Iranian president claims that they are forged and are being used to discredit his country. After reporting two years ago that the Iranians had frozen their nuclear weapons research in 2003, the CIA and other intelligence agencies will probably paint a significantly more sobering scenario just as the UN Security Council is considering tougher sanctions against Iran.

Mulling Sanctions

When France assumes the Council's rotating chairmanship in February, Washington could push for a showdown. While Moscow is not ruling out additional punitive measures, China, which has negotiated billions in energy deals with Iran, is more likely to block such measures.

China could, however, approve "smart" sanctions, such as travel restrictions for senior members of the Revolutionary Guard and nuclear scientists. Fakhrizadeh is already on a list of officials subject to such restrictions, and Daneshjoo could well be added in the future.

But the West would presumably be on its own when enforcing sanctions that would be truly harmful to Iran -- and to its own, profitable trade relations with Tehran.

The most effective trade weapon would be a fuel embargo. Because of a lack of refinery capacity Iran, which has the world's second-largest oil reserves, imports almost half of the gasoline it uses. Sanctions would trigger a sharp rise in the price of gasoline, inevitably leading to social unrest. Experts are divided over whether it would be directed against the unpopular regime or if the country's leaders could once again inflame the Iranian people against the "evil West."

This leaves the military option. Apart from the political consequences and the possibility of counter-attacks, bombing Iran's nuclear facilities would be extremely difficult. The nuclear experts have literally buried themselves and their facilities underground, in locations that would be virtually impossible to reach with conventional weapons.

While even Israeli experts are skeptical over how much damage bombing the facilities could do to the nuclear program, the normally levelheaded US General David Petraeus sounded downright belligerent when asked whether the Iranian nuclear facilities could be attacked militarily. "Well, they certainly can be bombed," he said just two weeks ago in Washington.

Translated from the German by Christopher Sultan
URL: http://www.spiegel.de/international/world/0,1518,673802,00.html

Gretta Duisenberg wordt geinterviewd op "Islam Online". Dat levert weer een paar welhaast hilarische uitspraken op, waaruit blijkt hoe totaal doorgedraaid dit mens is. Het meeste is te absurd om te weerleggen, maar ik heb af en toe toch een poging gewaagd. Het moet voor haar een waar feest zijn geweest om tegenover een totaal kritiekloze sympathisant haar verhaal en aantijgingen kwijt te kunnen, zonder ook maar enigszins op haar woorden te hoeven letten. Vandaar misschien dat haar uitspraken nog wat extremer lijken dan die voor een Nederlands publiek.


Een paar voorbeelden:

IOL: Why did you left your home, family, and Christmas to join the Viva Palestina's convey heading for Gaza?

Mrs. Duisenberg: I have seen these films on YouTube showing how Palestinians put the dead bodies on donkeys, because there are no ambulances.

While the Palestinian people are using these little wagons, Israelis shoot the donkeys from their watching towers.

Therefore, Palestinians have to carry all the goods themselves. Have you heard about the human organs that Israelis are taking from the Palestinians?

It is true; I saw the pictures. The Israeli soldiers are taking away young men and five days later, they brought them back cut open.

Israel has admitted committing such a crime.

In je dromen. Wat Israël toegaf is dat tot in de jaren '90 soms organen uit dode lichamen waren gehaald voor onderzoek, zonder hiervoor toestemming aan de nabestaanden te vragen, wat bij zowel Joden als ook Arabieren en anderen gebeurd is. Er werden geen Palestijnen om die reden ontvoerd en vijf dagen later dood teruggebracht. Er zijn meer van dergelijke orgaanschandalen geweest, in 1999 in Nederland en ook meerdere in Engeland en de VS. Zie ook: CIDI en IF over Israelische orgaankwestie

Palestinian families have never given Israelis the permission to do so.

(...)

(IOL): I wonder why the majority of Europeans, who usually support human rights, support Israel while it is committing serious violations of human rights?

Mrs. Duisenberg: This is because of two things; first, the Jewish lobby in Holland, like in the United States, is very strong and powerful, and it is still playing on our guilt feelings, although it is 63 years since the Holocaust.

De Joden hebben teveel macht en misbruiken de Holocaust voor eigen gewin. Het moest sowieso maar eens afgelopen zijn met het gezeur over de Holocaust, het is immers al zo lang geleden! Joden moeten zich een beetje koest houden en hun plaats kennen, niet waar mevrouw Duisenberg?

In addition, whenever you have something against the Jewish people in Holland, they call you an anti-Semite.

Is dit een Freudiaanse verspreking? Of zou ze echt menen dat het volkomen normaal is om wat tegen de Joden in Nederland te hebben, iets wat natuurlijk niks met antisemitisme te maken heeft...

The second reason is a political one; Holland's right-wing government is Christian radical, and the radical people within the Jewish people have very strong feelings toward Israel, and they dominate our government.

Extremisten herken je er onder andere aan dat ze alle partijen waar ze het niet mee eens zijn extreem links of rechts noemen, afhankelijk van hun eigen kleur. Onze regering is centrum links, of christelijk-sociaal, niet rechts of radikaal christelijk. Dat radikale Joden de regering zouden domineren is helemaal absurd.

For example, Israel has ignored UNSC resolution 242 concerning the Palestinians' right of return.

Onzin. 242 zegt over de vluchtelingen:
"The necessity for achieving a just settlement of the refugee problem"
(http://www.mideastweb.org/242.htm)

IOL: Israel says that Hamas is responsible for the siege of Gaza, how do you comment on this?

Mrs. Duisenberg: This is not true, because Hamas wanted a cease-fire before the Israeli war on Gaza in 2008.

The war was triggered last year by Israel. Hamas did not break the cease-fire, but Israel did. Israel had planned for this war three months before.

Niet waar. Hamas wilde juist het staakt het vuren niet verlengen en vuurde in de week voorafgaand aan de Gaza Oorlog tientallen raketten per dag af. Israël en ook Egypte en president Abbas waarschuwden Hamas dat dit tot een escalatie van het geweld zou leiden en een harde Israëlische reactie. Israël was al in juni begonnen met de voorbereidingen voor een eventuele invasie van Gaza voor het geval het staakt het vuren dat toen werd gesloten niet zou werken. Israël moet altijd op oorlog met de landen en bewegingen waarmee het in conflict is voorbereid zijn. En uiteraard hebben Hamas en Hezbollah ook hun voorbereidingen getroffen, wapens gesmokkeld en plannen gemaakt voor een confrontatie met Israël.

Livni and all of Israeli leaders and generals have to go to the ICJ; this is what we are pleading for, because all of the Zionist leaders are war criminals.

Alle zionisten zijn slecht en alle Palestijnen zijn goed. Gretta's wereldbeeld in een notendop.

My opinion is that Hamas was chosen by people, not Fatah, so Hamas should be the leader, not Abbas.

Hamas had weliswaar een absolute meerderheid aan zetels bij de verkiezingen behaald, maar in aantal stemde slechts een minderheid van de Palestijnen op Hamas. Dit heeft te maken met het kiesstelsel (een soort districtenstelsel), waarbij bovendien soms verschillende kandidaten van Fatah tegenover een kandidaat van Hamas stonden. Daarbij is president Abbas ook democratisch gekozen. Volgens alle peilingen van de laatste jaren zou Abbas van Haniyeh winnen en Fatah van Hamas.

Hamas is now being collectively punished by the whole world, more or less, and Gaza borders are closed.

Hoe kun je Hamas nou collectief straffen? Is dit een tweede Freudiaanse verspreking?

Israel call itself the only democracy in the Middle East, which is not true, because Palestinians still encounter all these checkpoints, and are not allowed to go out or enter some places.

Wat hebben checkpoints met democratie te maken? Nederland en andere NAVO troepen hebben ook checkpoints opgezet in Afghanistan. Overigens heeft Israël de meeste checkpoints opgeheven, en kunnen Palestijnen binnen de Westoever nagenoeg ongehinderd reizen (met uitzondering van Oost-Jeruzalem).

The Zionist idea is to create a big Israel only for Zionists. Israelis want to annex the whole of Palestine, and all Palestinians have to go out.

Dit is misschien het standpunt van een of twee ultranationalistische partijen. Zelfs Lieberman is hier niet voor; hij wil slechts dat de Arabieren in Israël een loyaliteitseed afleggen. Hij is niet tegen een tweestatenoplossing en is niet tegen de aanwezigheid van Palestijnen in de te vormen Palestijnse staat; hij wil de nederzettingenblokken ruilen voor land in Israël waar voornamelijk Arabieren wonen. Het doel van het zionisme is het stichten en behouden van een Joodse staat, niet een staat voor alleen Joden en ook geen staat voor alleen zionisten. De meer dan een miljoen Arabieren in Israël hebben er volledige burger- en politieke rechten, en hun positie is beter dan die van Arabieren in de meeste Arabische landen, om van minderheden in Arabische landen nog maar te zwijgen.

Israel wants Palestinians to be servants for Jews. Many Israeli leaders have said that Palestinians are like cockroaches and that Israelis will crush them.

Op anti-Israël sites circuleren vele van dergelijke nepcitaten, maar Israëlische leiders hebben zoiets nooit gezegd. Zie bijvoorbeeld de quote busters van CAMERA.

I have all those quotes at home with the date and where they were said; I have quotes from Barak and Perez who won the Nobel Prize while he is a war criminal.

I think the only option is the one-state solution, but Israel does not want that!

Je meent het! Waarom dat vervloekte Israël dat niet wil? Omdat het het einde van Joodse zelfbeschikking inhoudt, en Joden niet graag weer tweederangsburgers willen zijn in een Arabische staat, gezien de ervaringen uit het verleden.

IOL: I knew that you are a friend with Her Majesty the Queen of Netherland, so do you talk about Palestine with the Queen?

Mrs. Duisenberg: I never talk about that. Her Majesty does not want to talk about politics.

Nevertheless, once, princess Maxima was there at a reception, and I passed next to her and she called me and said: "I want to say that I really admire you". However, the Queen is not allowed to talk about politics, and she does not give her opinion.

IsraNed meent dat de RVD zich hierover zou moeten uitspreken:

Nu zijn er lezers waarvan ik weet dat zij denken; Who cares over Gretta D. Ik wil echter even aanstippen dat velen binnen de Islamitische wereld dit interview lezen, daarbij de verkeerde conclusies trekken aangaande Israël en het idee krijgen dat de aanstaande koningin van Nederland Gretta steunt. Met andere woorden; Hamas een warm hart toedraagt. En dat is een politieke implicatie waarvan ik graag een ontkenning zie door de RVD.

Daar zit wat in. Gretta Duisenberg is toch wel -helaas- een redelijk bekende Nederlander, ook vanwege haar ex-man. Gretta Duisenberg is daarbij een antisemiet en minimaliseert de Holocaust. De koningin en Maxima mogen op geen enkele manier met zo iemand in verband worden gebracht, en als Maxima echt zou hebben gezegd haar zo te bewonderen, dan mag ze daar weleens uitleg over geven (een beetje dom....).

Ratna Pelle

Onlangs kreeg ik meermaals een mailing van mensen die niet alleen Israël een warm hart toedragen, maar ook graag hun mening ventileren over 'Climategate', en de afgelopen koudeperiode graag als bewijs aanhalen dat al dat klimaatgedoe schromelijk overdreven is en wordt ingegeven door een machtige klimaatlobby. Ook op pro-Israël websites zoals De Dagelijkse Standaard en Het Vrije Volk wordt geregeld gescholden op de klimaatmaffia, de linkse kerk, de linkse publieke omroep en ander links ongerief dat onze maatschappij probeert te veranderen in een socialistische nachtmerrie. Het feit dat de publieke omroep zo eenzijdig is wat betreft het Israëlisch-Palestijns conflict wordt als zoveelste bewijs aangehaald dat we door links worden bedonderd. Alsof het op de commerciële omroepen zoveel beter is, en alsof de Telegraaf en het AD zo'n effectief tegenwicht bieden tegen de gekleurde berichtgeving van het 'linkse' NRC Handelsblad en de Volkskrant. Conny Mus is niet veel objectiever dan Sander van Hoorn, en de andere commerciële omroepen besparen zich het geld voor een correspondent in Israël, want daar is toch geen belangstelling voor. Veel mensen op dat soort websites lijden aan hetzelfde syndroom dat je ook bij (radikaal) links wel ziet: daar ligt alles aan het grootkapitaal of het MIC (Militair Industrieel Complex). Als de treinen niet rijden vanwege een beetje sneeuw ligt dat aan de verzelfstandiging van de NS, niet aan het feit dat de wissels niet goed werden onderhouden, en als banken omvallen dan ligt dat aan de exorbitante bonussen, niet aan een gebrek aan toezicht. Bij rechts staat iedere staatsbemoeienis daarentegen gelijk aan een poging het socialisme in te voeren, en alles wat mis gaat ligt aan de overheid.


Waarom schelden sympathisanten van Israël, en vooral de mensen op websites en blogs die open staan voor een pro-Israël geluid, zo op links? De meeste en felste kritiek op Israël komt inderdaad van links, al doet Dries van Agt erg zijn best om dat beeld te veranderen, en hij is niet de enige in het CDA die meer dan kritisch is tegenover Israël. In de media is er hooguit een gradueel verschil tussen links en rechts, met - naar mijn indruk - de meest gekleurde berichtgeving in de NRC, en in mindere mate de Volkskrant en daarna Trouw, terwijl de kleine christelijke kranten het meest sympathiek staan tegenover Israël. Het AD volg ik niet zo, maar ik ben er meermaals gekleurde berichtgeving tegengekomen. Alleen Elsevier bevestigt het cliché dat rechts samengaat met sympathie voor Israël. In de politiek gaat het beeld dat links anti-Israël is en rechts pro helaas wel redelijk op. Alle linkse partijen hebben een zeer eenzijdig standpunt, D66 is iets gematigder maar ook behoorlijk kritisch, binnen het CDA en de VVD wordt redelijk genuanceerd gedacht (binnen beide partijen is er veel verschil tussen verschillende bewindspersonen, zo is Nicolai een stuk kritischer dan Van Baalen en Verhagen bewandelt een dunne lijn tussen mensen van wie de kritiek wel wat harder mag en sympathisanten van Israël). De kleine christelijke partijen en de PVV zijn onomwonden pro-Israël, waarbij er bij de ChristenUnie wel ruimte is voor nuance.
In het verleden was dit overigens eerder omgekeerd, en was de PvdA, samen met de christelijke partijen, veel uitgesprokener pro-Israël dan de VVD, dat de economische belangen geschaad zag met een te uitgesproken pro-Israël standpunt en -beleid van de Nederlandse regering.

Waar komt de tegenwoordige sympathie van rechts voor Israël vandaan, en de antipathie van links? Wat is daar de logica achter?
In de eerste plaats is de vraag wat je 'pro-Israël' noemt. Er is het eenzijdige militante pro-Israël geluid van Geert Wilders, dat ook terug te vinden is op bijvoorbeeld HVV, dat in alles erg pro-Wilders is. Israël moet gewoon afrekenen met de Palestijnen en verder niet zeuren, is de teneur. DDS is minder extreem, en zit meer in de rechts-conservatieve hoek, maar ook daar is dit geluid, met name bij de reaguurders, wel te horen. Rechts houdt van militaire kracht en bepleit het recht van de sterkste, zoals links geneigd is het voor de zwakkere op te nemen en (militaire) macht sterk te wantrouwen. Beide versimpelen daarbij vaak de werkelijkheid, veranderen haar zelfs in een karikatuur en bevestigen daarbij niet zelden elkaars vooroordelen. Wilders is meer pro-Israël dan de meeste Israëli's, die niet tegen een territoriaal compromis zijn, in meerderheid een verbod op minaretten en andere anti-islamitische voorstellen afkeuren en vinden dat Arabische inwoners van Israël gelijke burgerrechten moeten hebben. De meeste Joden in Nederland volgen ook een veel gematigder lijn, zoals blijkt uit de standpunten van het CIDI, de belangrijkste Joodse pro-Israël organisatie. Het CIDI stelt nadrukkelijk dat men voor vrede is en voor een tweestatenoplossing, en heeft zich meermaals kritisch uitgelaten over de bezetting en voortdurende nederzettingenbouw. Veel Joden voelen zich verwant met de PvdA, al lopen zij daar in toenemende mate tegen het eenzijdige standpunt over Israël aan.

Er is in Israël en wat zij symboliseert voor zowel links als rechts een en ander te halen, en daarom verbaast het mij dat binnen links het pro-Israël geluid nagenoeg afwezig is.
Rechts wijst graag op het economische en technologische succes van Israël. Israël is zonder 'subsidie' opgebouwd, op eigen benen en tegen de zin van de gehele Arabische wereld. Israël symboliseert verlichting en het westerse ideaal van vrijheid tegenover een achtergebleven Arabische wereld waarin traditie, geloof, clans en corruptie de vooruitgang tegenhouden. Israël symboliseert het succes van het Westen en het kapitalisme; door superieure organisatie, hard werken en inzet wist het van een stukje woestijn zonder enige olie of andere natuurlijke hulpbronnen verreweg het welvarendste land van het Midden-Oosten te maken. Israël symboliseert kracht, doorzettingsvermogen, eigen initiatief, hard werken en zelfbewustzijn.

Voor links stond Israël tot in de jaren '70 symbool voor hoe een verdrukt en vertrapt volk is opgestaan en vanuit het niets een staat heeft opgebouwd. Niet door ongebreideld kapitalisme, maar door de collectivistische kibboets, door onderlinge solidariteit en de bereidheid persoonlijk gewin opzij te zetten voor het grotere geheel. De Joden, het ultieme slachtoffer, waren eindelijk vrij en wisten zich op miraculeuze wijze hun vijanden van het lijf te houden. De omliggende Arabische staten waar rijke en corrupte oliesjeiks de dienst uitmaakten, werden verslagen door een leger bestaande uit Holocaust overlevenden en veteranen uit de tweede wereldoorlog, democratisch gecontroleerd en aanvankelijk onder gezag van de machtige vakbond, de Histadroet. De Arabische staten sympathiseerden met de nazi's, onderdrukten bovendien hun eigen bevolking, een kleine kliek verrijkt zich ten koste van het volk en alles gaat er via vriendjespolitiek. Ook voor hen symboliseerde Israël vooruitgang, maar dan eerder in de zin van een revolutionair elan, een elan dat ook zeker aanwezig was bij veel zionisten van het eerste uur.
In beide gevallen staat goed tegenover kwaad, recht tegenover onrecht.

Waarom heeft links nu alleen oog voor de 'rechtse waarden' van Israël en wat ziet het in de Palestijnen? Israël zelf is rechtser geworden, de kibboetsen zijn bijna allemaal geprivatiseerd, het idealisme van de begintijd is eraf en de bezetting van de Westoever heeft een beweging van religieus geïnspireerd nationalisme op gang gebracht. Deze beweging was ook voor die tijd al aanwezig maar vormde toen een duidelijke minderheid binnen het zionisme. In de overwinning van de Zesdaagse Oorlog (waarin zij duidelijk de Goddelijke hand zag) zag zij haar gelijk bevestigd en heeft daardoor in kracht en invloed enorm gewonnen. Ook de weigering van de Arabische staten om vrede te sluiten na de Zesdaagse Oorlog heeft haar in de kaart gespeeld.


Israël is een bezettingsmacht geworden, het sterkste land in de regio, dat met het modernste wapentuig Palestijnse stenengooiers te lijf gaat. Dat is althans het beeld dat we sinds de eerste intifada voorgeschoteld krijgen. De televisiebeelden van de Israëlische overmacht, of die nou wel of niet is gerechtvaardigd, werken tegen Israël. Als je twee mensen ziet vechten en eentje ligt boven sympathiseer je haast automatisch met de onderliggende partij, zonder dat je de oorzaak van de vechtpartij kent. Daarbij is de Holocaust langer geleden en het beeld van de Jood die opstaat en ondanks overweldigende tegenstand de woestijn ontgint en een nieuw leven opbouwt langer geleden. Rechts heeft daar geen last van want het beeld van de heroïsche Jood die van aanpakken weet is voor haar niet in tegenspraak met het economische en militaire succes van Israël, maar bij links wringt dit wel. Israël is te zeer een onderdeel van de gevestigde macht geworden, te machtig geworden om er mee te kunnen sympathiseren. Links heeft daarbij de neiging om primitieve volken, tradities en niet-westerse wijsheden te verheerlijken, en het doorgeschoten individualisme te veroordelen. Ik heb lyrische verhalen gehoord van mensen over het pure leven van de Bedoeïenen, bepaald door de seizoenen, de woestijn en de gemeenschap. Stond links lang voor de vooruitgang, voor de maakbaarheid en de techniek, nu lijkt zij daar weer wat afstand van te nemen, al zijn beide tendensen altijd binnen links aanwezig geweest. Rechts eigent zich momenteel het verlichtingsdenken en bijbehorend optimisme steeds meer toe, hoewel deze tegenstelling dwars door het politieke spectrum heen loopt en ook door bepaalde partijen heen. Overigens is D66 typisch een optimistische partij die eerder staat voor moderniteit en techniek dan voor traditie en de gemeenschap, en zij is behoorlijk kritisch tegenover Israël, terwijl de PVV veel meer appelleert aan de gemeenschap en alles wat verloren dreigt te gaan. Zo logisch zit een en ander dus blijkbaar toch niet in elkaar.

Een andere, misschien belangrijker reden voor de linkse kritiek op Israël is dat voor links de Verenigde Naties en het internationale recht bepalend zijn. Na de Tweede Wereldoorlog hebben we internationale afspraken gemaakt om een dergelijke ramp in de toekomst te voorkomen, en hoe imperfect ook, daar moeten we ons aan houden. Juist het Westen moet zich daaraan houden, om de indruk te vermijden dat die afspraken een nieuw middel zijn om haar hegemonie veilig te stellen en anderen haar wil op te leggen, aldus links. Dat het westen daardoor in feite vaak met één hand op de rug vecht, aangezien schurkenstaten en terroristische bewegingen zich weinig aan dergelijke nobele afspraken gelegen laten liggen, dat neemt men op de koop toe. Dat de VN inmiddels een krachtig middel van de antizionisten in hun strijd tegen Israël is geworden, wil men niet zien. Misschien is dit wel de belangrijkste reden of het belangrijkste verschil in de beoordeling van Israël en het conflict tussen links en rechts. Het gaat niet om edele wilden of hardwerkende Joden, maar om het feit dat Israël geregeld door de VN op de vingers wordt getikt en zich niet altijd precies aan de internationale spelregels houdt. Rechts vindt dat geoorloofd en vindt dat het Westen wel wat zelfbewuster mag zijn en haar waarden met kracht verdedigen of zelfs opleggen (en haar belangen veilig stellen), links beweert dat dat juist die waarden aantast. Vroeger had men er begrip voor dat Israël zich soms van onconventionele middelen moet bedienen omdat het zoveel vijanden heeft en zo klein is, en weinig natuurlijke bondgenoten kent, tegenwoordig meent men dat Israël als kernmacht en bondgenoot van het machtigste land ter wereld niets heeft te vrezen.

Links gaat daarbij uit van een positiever mensbeeld, waarin terrorisme voortkomt uit wanhoop, en criminaliteit uit armoede en slechte omstandigheden. Ook gelooft men dat de VN ondanks haar tekortkomingen toch in staat is de wereld een beetje vrediger en rechtvaardiger te maken, iets waaraan ik steeds meer ben gaan twijfelen. Als het aan de VN ligt, is er simpelweg geen ruimte voor Israël en dat is met geen mogelijkheid te rijmen met enig rechtvaardigheidsgevoel.
Links heeft nogal eens de neiging om (militaire) kracht en machteloosheid, ofwel dader en slachtoffer, met moraal te verwarren. Alsof de zwakkere ook altijd gelijk heeft en nobeler is.
Maar links is ook vreselijk inconsequent: tegenover de gevestigde orde en macht van de Arabische wereld stelt men zich over het algemeen mild op, ondanks haar onderdrukking van vrouwen en minderheden en dissidenten. De antipathie voor de VS en schuldgevoelens over het verleden toen het westen de wereld beheerste en opdeelde, zijn daar debet aan.

Daarnaast is links vrijwel blind voor het voortdurende en weer openlijker gebezigde antisemitisme. Dit wordt maar al te vaak als antizionisme en dus legitiem uitgelegd, als wat onhandig geuite maar terechte woede over een nieuwe ronde van Israëlische agressie. Populair is de aantijging dat Israël zelf het antisemitisme in de kaart speelt en dat dit grotendeels zal verdwijnen wanneer er vrede is in het Midden-Oosten, en daarvoor heeft Israël de sleutel in handen. Deze blinde vlek voor Jodenhaat en de oorzaken daarvan is een schandvlek voor het linkse gedachtegoed en de linkse beweging.
Voor de duidelijkheid: wanneer ik van 'links' en 'rechts' spreek zijn dat noodgedwongen veralgemeniseringen en niet iedereen zal zich in alle kenmerken of toegedichte visies van deze stromingen kunnen vinden. Ik vind het echter te makkelijk om te zeggen: 'ik ben links en niet antisemitisch dus ik hoef me dit niet aan te trekken'. Je moet je dat wel aantrekken. Juist dan. En ertegenin gaan en heel hard aan de bel trekken. Gaza is geen getto van Warschau en de Joodse Israëli's zijn geen 'Herrenvolk' en de Joden zijn niet de nieuwe daders geworden en de Joodse lobby controleert niet de Westerse media of onze buitenlandse politiek. En Anne Frank met een keffiyeh kan ook echt niet.

Tot slot het milieu nog even. Het schijnt dat Israël ons wat dat betreft in sommige opzichten vooruit is. Volgens een artikel in een Britse krant is Israël het eerste land waar een nationaal netwerk voor de elektrische auto bestaat met duizenden oplaadpunten. Noodgedwongen doet Israël veel aan energie- en waterbesparing, al kan het natuurlijk altijd beter. Een citaat:

The land is sandy and infertile. "Israel has become a world power in terms of green technology because of our long experience in dealing with scarcity," says Jon Medved, head of the pioneering video ringtone company Vringo and an investor in Israeli clean technology companies. "We've created these technologies to solve problems that are acute here."

Israel and experts such as Dov Pasternak lead the world in countering the creeping desertification that has made large swathes of Africa and Asia uninhabitable. Satellite photographs show that only two countries have increased the area of land covered by forest and agriculture - the United States and Israel. Israeli farmers revolutionised the watering of agricultural crops more than 40 years ago through the drip irrigation system which has since been adopted worldwide.

Israël hergebruikt 70% van het afvalwater en is ook een pionier in aardwarmte en zonne-energie. Het kan natuurlijk altijd beter, en ik heb zelf nog wel de nodige waterverspilling gezien in Israel. Climategate of niet, fossiele energie is eindig en belastend voor het milieu, en ons gebruik van deze energie moet drastisch omlaag (en nee, ik zie kernenergie niet als een alternatief, met name vanwege het probleem van het kernafval waar nog steeds geen bevredigende oplossing voor is gevonden). Terwijl de wereld er niet in slaagde om hier bindende afspraken over te maken in Kopenhagen, is Israël hiermee allang bezig.

Ratna Pelle

Veel pro-Israël bloggers, waaronder ik zelf, besteedden de afgelopen week aandacht aan de Israëlische hulp aan Haïti. Dit heeft - wat mij betreft althans - verschillende redenen. In de eerste plaats is het een enorme ramp, waarvan de omvang maar moeilijk door wil dringen, en waaraan ik, ondanks dat het niet over Israël gaat, daarom toch aandacht wil besteden. Op de Israël-Palestijnen Nieuws Blog zoek ik naar nieuws over Israël dat ik in de 'gewone' media mis, en leg ik meer nadruk op het positieve nieuws omdat dat één van de dingen is die ik de media kwalijk neem: het eenzijdige beeld over Israël dat zij verspreiden door alles wat Israël doet in een negatief daglicht te stellen en alles wat het niet goed doet uit te vergroten.


Israëls hulp aan Haïti is bovendien ook echt royaal en vooral effectief, en wordt door vriend en vijand geprezen. Israël heeft op dit gebied een bijzondere expertise vanwege de vele aanslagen in eigen land en bovendien een traditie van hulp bij rampen en aan derde wereldlanden, ook al hebben deze landen vaak geen betrekkingen met Israël en erkennen het soms niet eens (Israël bood bijvoorbeeld ook hulp aan Iran aan na een zware aardbeving daar vijf jaar geleden). Wanneer Israël iets verkeerd doet of daarvan de minste verdenking bestaat, dan staat het in alle kranten en staan de usual suspects met harde veroordelingen klaar. Wanneer Israël wat goeds doet (en dat doet het heus niet alleen ver van huis; zo behandelt het jaarlijks tienduizenden Palestijnen in haar ziekenhuizen) mag dat ook gezien en gezegd worden.

Volgens antizionisten gebruiken Israël en haar sympathisanten de aardbeving in Haïti ten onrechte om Israëls imago op te poetsen. Dat zijzelf de ramp juist gebruiken om wederom hun gal over Israël nog maar eens te spuien, is uiteraard helemaal in de haak. Het doet blijkbaar pijn te moeten erkennen dat Israël zaken doet die niet in hun beeld van Israël als racistische oorlogszuchtige roversbende past. Het gaat niet om het oppoetsen van een imago, maar om een kant van Israël te laten zien die maar weinigen tegenwoordig nog willen zien: een land dat probeert goed te doen in de wereld, en haar expertise wil delen met anderen. Dat staat los van het feit dat het naar de Palestijnen toe soms onrechtvaardig of wreed kan zijn. Israëls critici merken cynisch op dat Israël beter haar achtertuin de Gazastrook eens kan bezoeken voor wat humanitaire hulp, en de grenzen kan openen. Men vergeet daarbij dat vanuit die achtertuin acht jaar lang raketten op Israël zijn afgevuurd, aanslagen zijn gepleegd en een soldaat ontvoerd. Voor de duidelijkheid: Israël is in conflict met de Palestijnen, en deze proberen Israël te schaden. Hamas doet dat met geweld, door grootschalige wapensmokkel voor een toekomstige confrontatie, door antisemitische haatpropaganda op TV en op scholen te verspreiden, en door internationaal met landen en andere terroristische groeperingen samen te werken. Fatah en de PA doen dit door de verspreiding van haatpropaganda en leugens en het verheerlijken van geweld tegen Israël, en het samenwerken met andere landen om Israël diplomatiek te isoleren en onder druk te zetten.

Kortom, Israëls hulp aan Haïti kun je niet afzetten tegen of vergelijken met het conflict met de Palestijnen. Toch doen zelfs gematigde vredesactivisten als Gershon Baskin dit, en de radikalere antizionisten hebben Haïti al in het zoveelste anti-Israël thema veranderd, inderdaad, over de ruggen van de slachtoffers heen. Als Israël haar imago wil oppoetsen door werkelijk goede daden te verrichten is dat tot daar aan toe, maar als je goede daden van een ander voor een wanhopige bevolking op zo'n manier de grond in moet boren ben je gewoon heel erg zielig. Ik heb ook al berichten gesignaleerd dat Israël uit is op de organen van de Haitianen. Tja. Hier bestaat een term voor, maar die is tegenwoordig een beetje taboe geworden.

Er is één ding waarin ik de critici wel gelijk moet geven, en dat is aantijging door sommige sympathisanten van Israël dat de Arabische staten niks aan hulp voor Haïti zouden doen. Sorry, maar dat is gewoon niet waar, zoals uit onder andere dit artikel blijkt. Naast hulp van diverse Arabische staten (onder andere Jordanië en een aantal Golfstaten) zijn er ook veel Arabische en islamitische liefdadigheidsinstellingen die hulp geven en vinden er inzamelingsacties plaats. Het is zowel onjuist als onzuiver om de hulp van Israël aan Haïti te gebruiken tegen de Arabische staten.

Ami Isseroff waarschuwt er voor om Israëls hulp aan Haïti te zeer de verbinden met Israëls imago. Hij schrijft:

We do not do these things to improve the Israeli "image" or gain the love of the world. Bitter experience taught us that no good deed goes unpunished. African nations that received so much aid from Israel in the 60s broke off diplomatic relations in 1967. Uganda, which had been the recipient of agricultural aid and student exchange programs, repaid us by hosting a plane hijacked by terrorists. Anyone who expects that Haiti will establish diplomatic relations with Israel just because we saved some Haitians will probably be disappointed. As for anti-Zionists, nothing will change with them. It doesn't matter what we do, they still know that we all have horns and tails and eat babies. Don't confuse them with the facts.
(....)
One should never do good deeds in the expectation of reward. That is not only immoral, it is also unrealistic. The world does not work that way. We do this sort of thing because that is what we were taught that one is supposed to do. It is part of our education and outlook. Perhaps it is part of the Zionist ethic, perhaps not. I remember several instances where Palestinian Arabs helped Israeli Jews after accidents. Perhaps it is a local shared ethic. This was always a rough country and people always were in trouble from floods, disease, road accidents, earthquakes, marauders and famine and always needed help. On the other hand, the spirt of humanism pervaded all of the writings and work of the early Zionists. One of the most remarkable aspects of the work of the Hadassah medical charity is that from the very beginning of their work, they offered medical aid in Jerusalem to both Jews and Arabs without discrimination. Organized help of this type, available to anyone, is evidently a "genetic" part of Zionism and a part of the Jewish tradition. It should not be remarkable, but it is.

Wijze woorden van een Israëli die oog blijft houden voor beide kanten. Juist deze humanistische traditie is voor hem en vele anderen ook onderdeel van het zionistische ethos.

Zie ook: Israëlische hulp aan Haïti als PR gebruikt?

Wie vanwege welk ethos dan ook geld wil geven voor Haïti en geen zin heeft in Giro 555 waar de Novib en co bij betrokken zijn, kan geld storten op het Joods Humanitair Fonds te Den Haag, Rekeningnr: 60.21.43.187, onder vermelding van "hulp Haïti".
Het fonds is een ANBI (Algemeen Nut Beogende Instelling), dus giften aan het Fonds zijn aftrekbaar voor de belasting.

Ratna Pelle

Na maandenlange rust lijkt de situatie rond de Gazastrook nu weer te escaleren. Het staakt het vuren dat Hamas zou hebben afgesproken met de andere militante groeperingen (en dat natuurlijk groot in NRC Handelsblad verscheen), werd al direct ontkend door deze groeperingen. De laatste weken trekken ze zich er echter wel héél openlijk niks van aan en lijkt het dan ook op een bewuste strategie van Hamas. Als het wil kan het immers zijn wil wel opleggen aan de veel kleinere en zwakkere andere facties.


Er zijn verschillende oorzaken te bedenken voor de escalatie, zowel vanuit Hamas als vanuit Israël. Hamas heeft de afgelopen week dreigende taal geuit naar Israël en aangekondigd de nodige verrassingen in petto te hebben. Onlangs heeft het een raket getest die Tel Aviv kan bereiken. Op hun beurt hebben legerfunctionarissen de mogelijkheid geopperd dat Israël in een toekomstig conflict de Philadelphi Road kan bezetten, een smalle strook tussen de Gazastrook en Egypte. Langs die 14 km lange grens heeft Hamas honderden, volgens sommigen meer dan 1.000 tunnels gegraven voor de smokkel van wapens en allerhande schaarse goederen.

Omdat sommige aanvallen op de Kerem Shalom grensovergang voor goederen waren gericht, denkt blogger Elder of Ziyon (EoZ) dat het doel is de juist weer op gang gekomen export van aardbeien en bloemen uit de Gazastrook te frustreren. Uiteraard oogst Israël weer felle internationale kritiek als vanwege de grenssluiting de aardbeien en bloemen verpieteren. Ma'an News schreef vorige week:

As of Friday, with the crossing suddenly closed Thursday after a mortar shell landed in the vicinity, three truckloads with 5,970 kilograms of strawberries and one truckload of 120,000 cut flowers were waiting at the crossing. Though the crossing is scheduled to be open on Fridays, this has not been the case since August.

According to the Agricultural Development Society (ADS) in Gaza noted that the "more than 300 out of 750 tones of strawberries that continue to be harvested between now and mid-February, are supposed to be exported; the flower season continues until the end of may and is expected to generate more than 30 million cut flowers for export, so far only 630,000 have left the Gaza Strip."

Vreemd is dat ik niks in de Nederlandse media heb mogen vernemen over de export van bloemen en aardbeien, terwijl wel vaak wordt beweerd dat de grenzen totaal zijn gesloten voor alle export. In het artikel in Ma'an Nieuws wordt expliciet verwezen naar Nederland dat deze tuinbouw steunt en subsidieert. Begin dit jaar stonden er wel berichten in de krant dat de grenzen - na eenmalig een vrachtwagen bloemen te hebben doorgelaten - potdicht zaten. De berichten dat de grens weer openging voor de export heb ik gemist. Ik kwam het toevallig tegen bij EoZ, die het nota bene uit het Palestijnse Maan Nieuws had.

Andere redenen voor de recente raketaanvallen zijn mogelijk dat Hamas de druk op Israël wil opvoeren wat betreft de onderhandelingen over een gevangenenruil. Volgens Israëlische media was er al een keer of wat bijna een deal, maar Israël heeft onlangs laten weten Hamas' voorstel niet te accepteren. Hamas had al een paar keer te kennen gegeven geen duimbreed te zullen toegeven, en meent dat Israël vroeg of laat wel aan haar eisen zal voldoen. Volgens een bericht op de website van Hamas zouden mensen van de Israëlische inlichtingendiensten Palestijnen met een zoon of ander familielid in de gevangenis hebben gebeld en ertoe aangezet om bij Hamas aan te dringen op meer compromisbereidheid. Maar Hamas beweert natuurlijk wel meer...

Hamas wil verder mogelijk Netanjahoe en zijn regering uittesten, die immers een beleid van zero tolerance tegenover raketten had aangekondigd, en het zou kunnen dat binnen Hamas en met name de militaire vleugel de roep om confrontatie is toegenomen, nadat men zich sinds de Gaza Oorlog relatief rustig heeft gehouden. De wereld, en met name Israël, moet vooral niet denken dat Hamas is verslagen en Israël nou veilig is. Tot slot kan het ook nog zijn dat Iran Hamas (en Islamitische Jihad, en de Volksfronten, die zij allemaal steunt met geld en wapens) heeft aangezet tot een nieuwe confrontatie met Israël. Iran en Hezbollah proberen steeds meer invloed te krijgen op de Palestijnen, en bij de moord onlangs op een Israëlische rabbijn door de Al Aqsa Martelaren Brigades op de Westoever, bleek Hezbollah indirect betrokken te zijn geweest.

En Israël? Heeft Israël belang bij een nieuwe confrontatie? In principe niet, denk ik, want de internationale storm van kritiek vanwege de Gaza Oorlog is nog niet echt gaan liggen, men is intern ook nog zaken aan het uitzoeken en veranderingen in het leger aan het doorvoeren, en men staat bovendien meer dan vorig jaar onder druk van de VS, dat onder Obama minder dan onder Bush geneigd zal zijn Israël te blijven steunen terwijl de rest van de wereld om harde veroordelingen roept. De regering wil echter wel laten zien dat het menens is en men niks van Hamas c.s. tolereert. Netanjahoe heeft al genoeg concessies gedaan het afgelopen jaar, zeker naar de smaak van zijn conservatieve achterban, over vrede en twee staten gepraat en checkpoints opgeheven. Maar op een grote confrontatie zit hij zeker niet te wachten, en hij hoopt waarschijnlijk dat een paar felle gerichte acties een afschrikwekkend effect zullen hebben.

Ondertussen heeft Hamas wel steeds betere raketten en ander wapentuig (antitank wapens bijvoorbeeld) binnengesmokkeld, en gaat daar ook mee door. De vraag is hoelang Israël dat nog zal tolereren en wat het daartegen kan ondernemen. Egypte is nou bezig een soort ondergrondse muur te bouwen langs de grens, maar die zal niet diep genoeg gaan om alle smokkel tegen te gaan, en juist de tunnels voor de wapensmokkel zitten waarschijnlijk diep. Verder hangt een en ander mede af van de onderhandelingen over een gevangenenruil. Als die er komt zal Israël waarschijnlijk de grenzen gedeeltelijk openen en wordt het staakt het vuren hernieuwd (na de Gaza Oorlog kondigden beide kanten een eenzijdig staakt het vuren af). Als de onderhandelingen blijven stuklopen, vooral vanwege Hamas onbuigzaamheid wat betreft enkele gevangenen die verantwoordelijk zijn voor de meest wrede aanslagen in Israël, zal Israël wellicht geneigd zijn harder toe te slaan.

Ratna Pelle

Een jaar na de Gaza Oorlog wordt door de media op geen enkele manier afstand genomen van hun wel erg 'betrokken' berichtgeving toen, waarbij journalistieke regels als hoor en wederhoor, niet liegen, alle relevante bronnen raadplegen en onpartijdigheid, werden geschonden. Wat betreft NRC Handelsblad en het NOS journaal is dit in uitgebreide rapporten aangetoond. Een jaar later doen ze het nog eens dunnetjes over. Zo had het NOS journaal op 28 december een reportage van Sander van Hoorn waarin de Palestijnse cameraman Mahmoed El Ajrami in het zonnetje werd gezet. Hij maakte de beelden bij veel reportages van Van Hoorn en blikte terug op de gebeurtenissen, onder andere het Israëlische bombardement bij een UNRWA school op 6 januari 2009, waarvan de NOS onterecht beweerde dat Israël de school zelf had getroffen en er 40 doden waren gevallen. Ook beweerde de NOS, toen en nu, dat Israël de school met witte fosfor had beschoten terwijl men die slechts had gebruikt om een rookgordijn op te werpen dat de eigen positie voor de vijand moest verbergen. Daarna ging het nog even over dat Israël niks de Gazastrook binnenlaat. In het item werd Israëls kant van de zaak in het geheel niet gegeven, we moesten het doen met het verhaal van Ajrami. In een andere NOS uitzending is dit niet goed gemaakt met een reportage vanuit Israël of door een Israëlische woordvoerder te laten uitleggen hoe het volgens hem was gegaan. Overigens heeft Van Hoorn zelf een keer gezegd dat je moet oppassen wat betreft de objectiviteit van de berichtgeving als je je te eenzijdig verlaat op Arabische journalisten en cameramensen.


NRC Handelsblad herdacht de Gaza Oorlog onder andere door een interview met kolonel Desmond Travers, een lid van de Goldstone commissie (24 december), die beweerde dat 'er geen militaire reden was om de Gazastrook binnen te gaan om een einde te maken aan de raketaanvallen door Hamas'. Israël zou over de technologie beschikken om die raketten uit te schakelen en de lanceerders te elimineren zonder Gaza binnen te gaan. De vraag waarom Israël dan zo lang de raketaanvallen tolereerde ontwijkt hij vervolgens, om uit te leggen waarom Israël volgens hem ten strijde trok. Israël wilde de tegenslagen van de Libanon Oorlog tegen Hezbollah wreken, Livni wilde de verkiezingen winnen, en het vertrek van de regering-Bush. De Israëlische militairen zouden 'hoe dan ook de Gazastrook in willen'. Bewijs? De operatie was al maanden tevoren voorbereid.

Het is toch maar goed dat iemand die blijkbaar zeer deskundig is wat betreft het kunnen van het Israëlische leger en de motivaties van de regering ons even voor komt lichten. Waarom zoiets niet aan het Israëlische leger wordt voorgelegd? Tsja, we gaan toch geen oorlogscriminelen om hun mening vragen? En het is toch alleszins logisch dat Israël jarenlang duizenden raketten van Hamas heeft getolereerd terwijl het die ook zonder grondoperatie 'onmiddellijk' had kunnen uitschakelen? Israëli's doen nou eenmaal niets liever dan Palestijnen doodschieten en gaan veel liever met een grote legermacht het gebied in dan veilig vanuit de lucht Hamas posities uit te schakelen. En Israëlische ouders zien hun zonen (en dochters) graag sneuvelen voor het vaderland, ook als dat geen enkel militair doel dient.
Travers herhaalt ook nog maar eens het cliché dat 'door het toenemend geweld van Israël zijn veiligheid afneemt'. Misschien dat Travers de Israëlische regering eens kan voorlichten, en kan uitleggen hoe het komt dat na de Israëlische terugtrekking uit Gaza, na de terugtrekking uit Libanon en eerder na de terugtrekking van grote delen van de Westoever het geweld juist toenam. Als hij voor dat probleem een oplossing weet denk ik dat een groot deel van de Israëlische politiek en het volk hem diep dankbaar zou zijn.
Dit is dus het niveau van de krant voor wie de nuance zoekt, en tot zover de waarheidsvinding en kritische rol van de journalistiek waar het de Gaza oorlog betreft. (past dit hier wel?)

Een paar dagen later kwam de NRC onder de kop 'De Palestijnen is zestig jaar onrecht aangedaan', met een interview met Karen Koning Abuzayd, vanaf 2005 directeur-generaal van de UNRWA. Haar missie zit erop, en dat wordt naar goed VN gebruik afgesloten met nog even een paar fikse trappen naar Israël. Ze heeft oorlogen in Bosnië, Sierra Leone en Soedan meegemaakt en verwachtte in 2000 in Gaza in de beschaafde wereld te belanden en aan een soort opbouwmissie mee te werken ('Gaza was de veiligste plek waar ik ooit had gewoond'). Maar dat viel tegen, want de tweede intifada gooide roet in het eten, en na 2005 ging het allemaal nog harder achteruit, met de Gaza Oorlog als dieptepunt. Gevraagd naar het verschil met de andere brandhaarden die ze heeft gezien, zegt ze dat nergens de bevolking zo vaak hoop wordt gegeven en die daarna weer de grond wordt ingeslagen. En dat nergens een conflict zo lang duurt, en vluchtelingen na 60 jaar nog steeds niet in een veilig gebied leven. Dat is wellicht zo, maar zij legt de oorzaak daarvan onterecht weer eens geheel bij Israël. Geen woord over de Israëlische terugtrekking uit Gaza, Hamas dat in 2006 de verkiezingen won en in 2007 een bloedige coup pleegde, geen woord over het voortdurende streven van Hamas om Israël te bevechten en te verslaan, geen woord over de onvrijheid onder Hamas, de onderdrukking van vrouwen, minderheden en andersdenkenden, het oppakken van journalisten.

Nee, integendeel, Israël zou de Gazastrook nog steeds bezetten en het Westen moet met Hamas gaan praten en de boycot stoppen. En zich tegelijkertijd veel harder opstellen naar Israël toe. Ze wijst ook nog even op het zogenaamde 'recht op terugkeer' van de Palestijnse vluchtelingen, dat overigens ook in een van de vragen van Guus Valk als vaststaand recht wordt beschreven. Ze heeft ervoor gestreden dat de vluchtelingen mogen kiezen waar ze willen wonen, omdat 'zonder een regeling van dit probleem' een oplossing van het conflict ondenkbaar is. En een regeling staat voor haar blijkbaar gelijk aan de Palestijnen hun zin geven. Voor het feit dat Israël niet aan haar eigen ondergang wil meewerken toont ze geen enkel begrip.
Het is overigens nog maar de vraag of de meeste vluchtelingen wel naar Israël willen terugkeren, en wijst een enquête uit 2003 onder Palestijnse vluchtelingen uit dat dit maar voor een kleine minderheid zou gelden. Een en ander hangt natuurlijk sterk af van de voorwaarden. En laten we, voor de duidelijkheid, niet vergeten dat we het over de nakomelingen (vaak de kleinkinderen) van de vluchtelingen hebben. Nog maar een klein deel van de oorspronkelijke vluchtelingen is nu nog in leven, en van hen was een gedeelte indertijd zelf pas sinds een paar jaar in Palestina en kwam eigenlijk uit een van de omliggende landen. Voor geen enkele andere groep vluchtelingen gelden zulke ruime criteria als voor de Palestijnen, en in tegenstelling tot de UNHCR is het werk van de UNRWA niet gericht op het oplossen van het probleem maar slechts op tijdelijke hulp. Een oplossing buiten het 'recht op terugkeer' wordt zelfs actief tegengewerkt, zowel door de UNRWA als de PLO. Aangezien het 'recht op terugkeer' indruist tegen Joodse zelfbeschikking in het gebied, zal Israël daar nooit mee instemmen (het druist ook in tegen het VN delingsplan uit 1947 en de hele idee van een tweestatenoplossing, waarin het idee immers is een Joodse en Arabische staat die beide het nationale thuis voor hun volk zijn).
Ook als maar tien procent van de vluchtelingen zou terugkeren, is dat een half miljoen mensen. Mensen die de staat voor een groot deel vijandig gezind zijn. Bovendien is de kans groot dat de diverse vluchtelingenorganisaties en -vertegenwoordigers de vluchtelingen zullen 'aanmoedigen' voor 'terugkeer' naar Israël te kiezen, waardoor het aantal veel hoger uit kan vallen. Men was not amused met de uitslag van bovengenoemde enquête, en het kantoor van het Palestijns Centrum voor Politiek Beleid en Onderzoek schijnt zelfs te zijn bestormd. Het 'recht op terugkeer' is overigens niet verankerd in het internationale recht, en VN resolutie 194 van de Algemene Vergadering spreekt niet van een 'recht op terugkeer'. Zie ook: Palestinian refugees right of return.

Het is dus niet zo gek dat het vluchtelingenprobleem nog niet is opgelost. De Arabische staten, de PLO en de Palestijnse vluchtelingenorganisaties houden het bewust in stand als middel tegen Israël. Dat ook de UNRWA daaraan meewerkt is een schande, een enorme verkwisting van geld, en misdadig naar al die vluchtelingen aan wie geen uitzicht op een beter leven wordt geboden. Maar dat zal geen westerse journalist tegen Karen Koning Abuzayd zeggen, dus zij kan rustig met de vuist op tafel slaan en zeggen dat het een schande is dat de internationale gemeenschap niet harder tegen Israël optreedt, terwijl de problemen in bijvoorbeeld Bosnië wel worden opgelost.

Nog steeds wordt de lezers van NRC Handelsblad essentiële informatie onthouden, en laat men maar één helft van de foto zien. Allerlei mensen mogen in de krantenkolommen hun woede en verontwaardiging over Israël uiten, terwijl dit nooit wordt tegengesproken, want ieder artikel of brief van de andere kant wordt geweigerd, en Israëli's worden alleen geïnterviewd indien zij voldoende kritisch tegenover Israël staan. Men moet nu eenmaal streng selecteren. Dat heet vrije pers, maar soms krijg je de indruk dat de media in handen zijn van een of andere sinistere lobby.

Ratna Pelle