“Men kan nog eindeloos doorgaan …”, inderdaad. En dat moet ook vooral, maar misschien niet hier en nu en door ons. Wat we nu over Joden, joden en volkeren te zeggen hebben, hebben we wel gezegd, denk ik. En we hadden vast geen van beiden verwacht dat we het over alles eens zouden worden. Emotioneel kan ik me heel wel verplaatsen in jouw behoefte tot een volk te behoren. Iets in mij zou dat ook wel willen, maar iets anders in mij weerhoudt me daar dan weer nadrukkelijk van. Laat het denken daarover maar eens een poosje sudderen. Wie weet komen we er ooit nog eens op terug.

En tot slot: wat je schrijft over “trots” op de prestaties van je kinderen is mij uit het hart gegrepen! Het ga je goed.

Ik had eerder gereageerd, dat ik niets meer van u hoorde. Maar nu vond ik een mail van de redaktie, dat u wel had gereageerd, het was echter nog niet openlijk gepost, vanwege afwezigheid van de redaktie. Toch laat ik het staan om door de redaktie goed gekeurd te worden. Ik vind het nl. mooi uitgedrukt ~ “collective soul”. En ik ga er van uit dat u het wel zult begrijpen, dus ik verontschuldig mij voor de laatste zin van die reaktie.

Bedankt voor uw reaktie die ik nu kon lezen. We bestaan nu eenmaal als een vleselijk lichaam en een onzichtbare ziel, we zitten vol emoties, we zijn diep beïnvloed door onze opvoeding en omgeving ~
bovendien hebben de meeste mensen behoefte om tot een groep te horen, zoals u zelf aanduidt. En de ene groep voelt zich vaak weer beter dan de andere groep, allemaal heel menselijk en als individu kan
men daar dan wel proberen tegen te strijden, maar ik denk niet dat
het op grote schaal invloed zal hebben.

Het begint al met de familie. Waarom voelen we ons meer verbonden met onze ouders en broers/zusters dan met de man aan de overkant?
Misschien voelen we ons wel meer verbonden met de man aan de overkant, dan met de man in het volgende dorp. En ga zo maar door…….

Val je tussen twee stoelen om het zo te zeggen, zoals een kind van een blanke en zwarte ouder, dan kan je inderdaad een probleem krijgen. Hetzelfde uiteraard als kind van een Joodse ouder en een niet-Joodse ouder, al is dat van buitenaf minder zichtbaar.

Nogmaals, het ging mij om die ene opmerking van u dat de Joden een religie vormen en geen volk. Daar ging ik tegen in. Ik hoop van harte dat u inziet dat de Joden geen religie-groep vormen.

Iets anders is wat u schrijft over trots. Ik heb ook een probleem met “trots”. Moeders zijn vaak trots op de prestaties van hun kinderen. Onze drie kinderen hebben ook verscheidene “prestaties” geleverd, vooral de oudste zoon. Maar nooit ben ik “trots” geweest, nooit heb ik tegen onze kinderen gezegd dat ik “trots” ben. Want het is hun prestatie, nietwaar? Moet ik me tooien met de veren van mijn kinderen? Toch schijnt dat iets heel gewoons te zijn! Als ouder ben je trots op je kinderen en als lid van je groep of volk ben je trots op deze of gene in de geschiedenis van je groep/volk. Je kan trots op je ouders zijn en ook op mensen uit je groep/volk die je nooit ontmoet hebt. Wat dat betreft, zijn mijn man en ik blijkbaar afwijkend. Ik ben ook niet trots op Einstein Ik ben er niet trots op dat ik Joods ben, ik ben het gewoon.

We zijn nu eenmaal geen koude robotten en hebben behoefte aan houvast…….. Echter, er is een (beperkte) keuze mogelijk en ieder voor zich kiest bewust of onbewust wat hem/haar past.

Om toch op het konflikt hier terug te komen, men kan discussieren of de Palestijnen een volk vormen. Als men vindt van wel, dan vormen de Joden zeer zeker een volk. De Palestijnen, verspreid als ze zijn, met overgrootouders uit allerlei Arabische landen, bestaan als zodanig slechts sinds relatief kort en het hele idee van hun volk-zijn is nog geen 50 jaar oud.

Nou is inleven in een ander een nobel iets, en we hebben veel gemeen met elk ander mens, maar toch gebeurt het dat we partij moeten kiezen. Zeker als je je in een situatie bevindt zoals hier. Er zijn veel Israeliers die zich het lot van de Palestijnen sterk aantrekken, die tegen de regering zijn, die proberen om op de ene of andere manier de situatie te verbeteren. Er zijn veel projekten en initiatieven om de Palestijnse bevolking te helpen (praktisch alles komt van de kant van Israel), ik zou u veel voorbeelden kunnen geven. Maar komt puntje bij paaltje, dan worden de meeste mensen gedwongen partij te kiezen……..

Bovendien als je leven voortdurend bedreigd wordt, als je de haat hoort en leest van bijv. de hamas ~ dan wordt het wel een beetje moeilijk om je in hun “lijden” in te leven. Dat is dan echt niet het eerste wat in je opkomt. Kijken we naar Iran en Egypte, wat een haat daar vandaan komt, hoe kan ik me inleven in hun situatie?
Wat hebben zij te maken met ons dat ze ons zo haten?
Hun schoenen staan mij niet aan en ik wil me niet in hun schoenen plaatsen.

Ik wens u veel plezier binnenkort met de nieuwe koning!
Shalom van Dorith (Men kan nog eindeloos doorgaan………)

“WHO’S A JEW? “You don’t have to be white, to be Jewish” JUDAISM IS A PEOPLE, A CULTURE, A NATION [not a race]…
and a collective soul sharing a common tradition & history. more than a religion…”

Een collective soul ~ dat is een goed alternatief als meneer Voorzanger weigert om de Joden als een volk te zien. Hij zal het wel niet begrijpen………..

Ik vond het prima, leuke jonge dokter en hopelijk hoef ik hem niet te vaak te zien. Op een keer toen we bij hem waren, zei hij zo maar uit het hemels blauw, dat hij katholiek is en liet zijn kettinkje zien met kruisje.

Ik vroeg alleen of hij rooms katholiek was of behoorde tot een andere katholieke stroming, en zei verder dat het me niets uitmaakt wat hij gelooft, als hij maar een goede en aardige dokter is. En dat is hij.

Ik moet zeggen, het verbaasde me wel. Waarom voelde hij zich gedwongen om ons te laten weten dat hij een christen is, en niet een moslim? Is hij soms zelf een beetje racistisch (niet dat moslims een volk of ras vormen)? Ik heb het hem nooit gevraagd, maar vind het nog steeds een beetje vreemd.

Ik zie nu pas uw antwoord, dat zag ik niet toen ik mijn laatste stukje schreef. Het was toen nog niet te zien.

Okay, dus u vraagt wat mij Joods als ik ben me het gevoel geeft te behoren tot het Joodse volk, whatever that is. Dat is een moeilijke vraag. Waarom voelt een Eskimo dat hij tot de Eskimo’s hoort? Een zigeuner dat hij of zij een zigeuner is en niet zo maar iemand?

Zoals ik al schreef, de taal schiet hier te kort om in 1 woord alles te verduidelijken. Dat is het voordeel van woorden. Je zegt “tafel” en iedereen begrijpt waar je het over hebt. Dat ene woord ontbreekt. Volgens mij is dat wel iets wat een socioloog zou kunnen geven, of een journalist/stukjesschrijver. Misschien een psycholoog? Het is niet dat het nog nooit is gebeurd dat nieuwe termen hun intrede deden in de taal en geaksepteerd werden.

Je kan het Joods zijn van twee kanten bekijken. Het makkelijkst is natuurlijk volgens de Joodse halacha (de Joodse wet). Je bent Joods als je moeder Joods is of als je tot het Jodendom bent bekeerd. Je kan het verzwijgen, niemand hoeft te weten dat je Joods bent.

Ik weet van een paar gevallen waar jongelui er achter kwamen dat ze Joodse ouders hadden en zich toen opeens verbonden voelden met het Joodse volk en zich als Jood manifesteerden.
Een vroegere kennis van mij was opgevoed als katholiek in Australië. Toen hij er achter kwam dat zijn ouders Joods waren, is hij naar Israel “gevlucht”. Zo iets kan je niet met koude woorden verklaren. Laatst las ik van een Hongaarse anti-semiet in de politiek die er achter kwam dat hij Joods is. Even lachen natuurlijk……Weg uit zijn partij. Grote emoties spelen een rol.

Bekijk je het vanuit je innerlijke zelf, dan is het een stuk moeilijker. Het is je opvoeding, je achtergrond, wat je ouders je mee geven. Zo gaat het toch bij de meeste mensen? Ik ben opgegroeid in een Joods gezin. Niet vroom, maar wel met sommige tradities. Met ouders die de kampen hebben overleefd, een zus die als baby was ondergedoken. Met vermoorde familieleden (een broertje die niet mocht leven, een oma en verdere relaties). Ik zal u nog iets vertellen. Hoewel ik me als kind altijd bewust was van mijn Joods-zijn, dacht geen haar aan mijn hoofd er aan om in Israel te leven. Wel wist ik dat ik met een Joodse man wilde trouwen. Ik ging niet naar de Joodse jeugdbewegingen. Ik kwam hier na de middelbare school voor een paar maanden. En na de zesdaagse oorlog wist ik: dit is mijn plaats, hier hoor ik thuis. Hier voel ik me verbonden. Misschien voer voor psychologen? Ik weet dat ik niet de enige was die zo een emotionele belevenis had.

Ik leg me aardig bloot, maar ik heb er geen probleem mee om mezelf “uit te kleden”. Ik had een goede Hollandse vriend die mij kwam bezoeken. Een niet Joodse jongen. We leefden samen en het ging fantastisch. En toen heb ik hem gezegd mij te verlaten. Ik voelde dat ik met een Joodse man wilde trouwen. Ik voelde dat er iets ontbrak, iets wat ik niet kon definieëren, iets wat achter mij stond. Ik voelde alsof ik het Joodse volk achter me zag staan kijken. Ja, het klinkt alsof ik niet goed snik was (en misschien ben), maar zo was het. We hadden veel gemeen met elkaar (ik ken hem vanaf dat we zes jaar waren, van school). En toch….

Later trouwde ik met een Joodse Palestijn, totaal andere achtergrond….. Ik uit de stad, hij uit een gat. Ik uit de middenstand niet rijk, maar beslist niet arm, hij uit een arm arbeidersgezin. Hij hier geboren, bewust socialistisch gezin, voormalig kibboetsnik. En met hem voelde ik me in een veilige haven. En bij hem thuis werd er bijna niets gedaan aan Joodse tradities, zelfs niet het weinige wat er bij mij thuis gebeurde. Zijn vader wilde hem niet eens laten besnijden, maar zijn moeder heeft het achter de rug van zijn vader laten doen.

Er zijn dingen die ik tenminste niet in woorden kan uitleggen. Ook wij hebben onze twee zonen laten besnijden. Waarom? Daarom!

Hoe verklaart u de liefde, heeft u daar rationele uitleg voor? Hetzelfde geldt blijkbaar voor het gevoel tot het Joodse volk te horen, en niet tot het zigeunervolk, of tot de gemeenschap van de Eskimo’s. Er zijn dingen die zijn zoals ze zijn…..

En dat de Palestijnen een volk vormen omdat ze in dit land wonen is ook onjuist.
Ten eerste, zijn er zg. Palestijnen die al drie generaties elders leven, in andere Arabische landen.
Dus het land op zichzelf maakt ook niet dat iemand tot een bepaald volk hoort.
Ten tweede zijn er in dit land ook Joden geboren
Is enkel land het kriterium, dan zijn er Joodse Palestijnen en Arabische Palestijnen.
Ten derde zijn de voorouders van veel van de zg. Palestijnen naar dit stuk land gebracht door de Ottomanen, en kwamen ze toen uit allerlei andere Arabische landen en allerlei stammen.

Om beeldspraak te gebruiken, het zg. Palestijnse volk is als groentesoep. Arabieren van hier en uit allerlei andere landen werden “één pot nat” en op tafel kwam groentesoep. Een kunstmatig volk. Arafat zelf kwam uit Egypte. Het Palestijnse volk heeft geen lange gemeenschappelijke geschiedenis. Tot 1948 had nog nooit iemand van het Palestijnse volk gehoord. Ik ben vergeten in welk jaar deze term tot stand is gekomen. Dat neemt niet weg dat veel van deze mensen lijden (zie de behandeling van hun broeders in het geloof) en dat er grote problemen zijn. (Er is trouwens een Arabier die zelf toegeeft dat het Pal. volk als zodanig niet bestaat, maar ik heb geen bron bij de hand en weet zijn naam niet meer. Iemand? Het was dacht ik in de jaren 70)

Mijn eerste reaktie hier was vanwege het feit dat de Joden beschouwd werden als een groep religieuzen.
Daar reageerde ik op.

Maar ik heb al genoeg over “volk” geschreven in vorige reaktie. Als iemand nog steeds vol wil houden dat de Joden geen volk vormen, maar een religieuze groep ~ dan hef ik mijn handen ten hemel.

En dan wil ik iets zeggen over racisten. Als iemand mij Joods noemt, dan vind ik hem/haar geen racist. Een racist is iemand die discrimineert op grond van ethnische afkomst etc. Waarom is het racistisch als ik Joods genoemd word zonder dat er negativiteit aan te pas komt?? Mag ik een Chinees niet meer Chinees noemen en een Eskimo mag je niet duiden als Eskimo, want anders ben je een racist? Wat is dat nou voor onzin?

Onze huisarts is een Arabier. Mag ik dat eigenlijk niet zo vertellen, want oy wee als je zo iets durft te zeggen, ben je een racist! Als ik nou zou toevoegen dat hij moslim is, dan ziet het er helemaal slecht voor mij uit. Gelukkig dan voor mij is hij rooms katholiek ☺

Ik moet opeens aan de Druzen denken. Voorheen had ik nl. een Druze huisdokter. Ook de Druzen vormen een volk. Hun religie is geheim, enkel weinigen zijn uitverkoren om de religie echt te kennen. Klinkt vreemd, maar zo is het. Een deel leeft in Israel van voor 1967, een deel leeft op de Golan Hoogte, een deel leeft in Syrië. Misschien elders ook. Toch vormen ze 1 volk. Zou je een Druze kunnen overtuigen dat hij en zijn mede-Druzen geen volk vormen? Dat ze een religieuze groep vormen, terwijl de meesten van hen niet weten wat hun religie is?

Wat heeft het neutraal benoemen van iemands identiteit en/of afkomst te maken met racisme??

Mijn nicht in Amsterdam vertelde me eens dat ze Marokkaanse buren heeft. Is ze nu een racist?

Ik geef het op.

Ik verkondig hier luid dat ik Joods ben, dat ik tot het Joodse volk behoor, dat iedereen mij Joods mag noemen want dat is wat ik ben.

Nou wil ik iets toevoegen met jullie permissie, iets wat me pas onlangs duidelijk is geworden. Al dat gekrijs uit bepaalde hoeken dat de Joden van varkens en apen afstammen, daar trok ik me tot voor kort niets van aan. Stompzinnig gekrijs natuurlijk. Maar opeens had ik een soort epiphanie (klinkt religieus ☺). Aan de ene kant apen en varkens, aan de andere kant zijn er kreten dat “de Joden” de wereld willen overheersen, de banken al overheersen, evenals Hollywood en stel je voor, zelfs de Amerikaanse president. En niet te vergeten alle media. Ik zal maar niet het aantal Nobelprijzen tellen.

Alles bij elkaar toch een niet kleine prestatie. Konklusie: je kan beter afstammen van varkens en apen, want dan bereik je nog eens wat.

Allereerst: ik heb alle bewondering voor de moeite die je neemt om over deze kwestie door te denken.

Een misverstand zet ik graag recht: ik eigen mij niet “het recht” toe “om te bepalen wat de Joden zijn”. Ik doe alleen het voorstel, de suggestie, om niet van “het Joodse volk” te spreken als je niet kunt aangeven wat mensen dan tot leden van dat volk maakt. Ik denk dat niemand dat kan, maar ik kan me daar uiteraard in vergissen. Jij geeft, en ik waardeer je eerlijkheid daarin, zelf toe dat vooralsnog ook niet te kunnen. Ik houd dus nog even rekening met de mogelijkheid dat ik me niet vergis.

De definitie van “volk” die je citeert, vind ik heel aardig. En we zijn het er kennelijk over eens dat mensen die zich Joods noemen niet samen onder die definitie vallen. Da’s een mooie eerste stap. Maar kennelijk heb je ergens diep van binnen het gevoel “Joods” te zijn. Dat gevoel respecteer ik van harte, en ik moedig je graag aan er over na te denken wat het dan precies is wat je voelt. Waarom voel je je verbonden met de anderen die jij als “Joods” beschouwt, en niet evenzeer met bijvoorbeeld Palestijnen, Zigeuners of wie ook maar? Wat missen die laatsten dat de eersten naar jouw idee wel hebben? Wat maakt dat je je solidair voelt met bijvoorbeeld Israëli’s (of althans de joodse of “Joodse” Israëli’s) en niet met de Palestijnen, die toch waarachtig niet te benijden zijn? Het antwoord op de vraag wat “Joods” betekent ligt kennelijk ergens in jouw hart en in dat van de anderen die zich Joods voelen; daar kun je zelf beter bij dan die taalkundige sociologen, journalisten en stukjesschrijvers van wie je een antwoord op die vraag lijkt te verwachten.

Ik heb de definitie van volk opgezocht:
“volk – Groep met een gedeelde taal, cultuur en geschiedenis”
Dat is een heel simpele definitie

Ik geef toe dat de Joden als groep afwijken van andere groepen en dat het daarom voor sommige mensen moeilijk is hen te definiëren. Dat geeft hen echter niet het recht te bepalen wat de Joden zijn. De meeste Joden (ik durf niet te zeggen “alle Joden” want ik heb geen onderzoek gedaan) voelen zich een deel van het Joodse volk. Dan is het toch te gek dat een buitenstaander beweert dat we een religieuze groep vormen? Wie zich enigszins verdiept in het leven van de Joden, weet dat er een groot scala is van ultra orthodox tot atheist, tot messiaanse Joden en buddhisten. Hoe kan je dan beweren dat de Joden een religieuze groep vormen? Dit gaat echt mijn pet te boven, sorry.

Wel is het zo dat de meeste Joden bepaalde tradities in ere houden, de vromen geven er een religieuze smaak aan, de niet-vromen gebruiken de traditie meer om de familiebanden te versterken en de identificatie met het Joodse volk.

Het is duidelijk dat de bovenstaande definitie niet het Joodse volk dekt. Dat betekent echter niet dat de Joden geen volk vormen, maar dat het ontbreekt in de taal om de Joden als groep te definieren.

Dus geen raskenmerken, geen religieuze kenmerken, blijft over volk. Ook in de spreektaal heeft men het over het Joodse volk.

Ik denk aan de zigeuners. Ze leven verspreid over Europa en andere werelddelen. Er is ook een zigeunergemeenschap in Jeruzalem. Deze laatsten spreken Arabisch en zijn moslims. Toch horen ze bij het zigeunervolk (klinkt nogal negatief helaas). Zo voelen ze dat zelf ook aan. Ze hebben geen gemeenschappelijk land met de andere zigeuners, ze spreken een andere taal, hebben een andere cultuur en een eigen geschiedenis. Passen niet in de simpele definite van volk. Gaat iemand nu beweren dat de zigeuners geen volk vormen?

Je kan je als buitenstaander voegen bij een ander volk, door integratie en assimilatie, door langere tijd onder de mensen van dat volk te leven, door je te identificeren met dat volk, door je kinderen op te voeden in de waarden en normen van dat volk. En dan op een goed moment hoor je bij dat volk. Je ziet dit bijv. in de VS.
Mensen uit allerlei landen voelen zich als behorend tot the American People, maar velen blijven hun “oude” taal spreken, handhaven hun cultuur en hebben zeker nog geen gemeenschappelijke geschiedenis met andere Amerikanen. Gaat er iemand nu beweren dat de Amerikanen geen people vormen? Toch klopt de definitie van “volk” niet om alle Amerikanen te dekken.

Iets dergelijks gebeurt er wat het Joodse volk betreft, in veel beperkter mate weliswaar. Mensen die tot het Jodendom zijn overgegaan, behoren op dat moment tot het Joodse volk. De reden dat iemand zich tot het Jodendom bekeert, kan zijn uit religieuze gevoelens, of uit liefde voor een partner. Vooral in het laatste geval zal de religieuze kant snel verminderen.

Ik had eerst meer geschreven, maar wil het niet zo lang maken. Het is mij duidelijk dat de definitie van volk zoals ik dat heb gevonden en wat blijkbaar ook de definitie van de heer Voorzanger is, in de praktijk vaak niet de lading dekt.

Men is er in Nederland goed in om allerlei termen te gebruiken om de taal te verrijken, zoals bijvoorbeeld allochtoon en autochtoon (ik meen dat deze woorden ondertussen weer geschrapt worden). Misschien een goed idee voor taalkundige sociologen of misschien journalisten en stukjesschrijvers, om een nieuw woord te bedenken om te beschrijven wat de Joden vormen. Geen ras, geen religie, en voorlopig is de enige mogelijkheid in de taal die ik ken, VOLK.

Maar een volk definiëren op basis van gedeeld leed? Dat klinkt mooi en inleefbaar, maar ‘t roept wel wat vragen op. Wie hoort er precies tot dit volk? Holocaustslachtoffers en hun nakomelingen? Maken Roma en homo’s daar dan ook deel van uit? Alle mensen die door ánderen als ‘Joden’ zijn apart gezet? Laat je je identiteit dan niet erg sterk bepalen door racisten met wie je juist zo min mogelijk te maken wilt hebben? En opnieuw: zou je dan niet juist één “volk” moeten vormen met álle mensen die door die racisten als minderwaardig worden beschouwd? Waarom zou je zo klakkeloos de vele verschillende etiketten van de etikettenplakkers overnemen?

De vergelijking met Palestijnen overtuigt me niet zo. Die hebben net wat meer gemeen dan alleen een inderdaad triest lot: ze bewonen hetzelfde land en zijn dus Palestijn in dezelfde zin waarin jij en ik Nederlander zijn, de zin waarin ik het woord ‘volk’ gewoonlijk gebruik.