sep 142012
 

Op een facebookpagina van Gate48, ‘platform voor kritische Israeli’s in Nederland’, stond vorig weekend het volgende te lezen:

Dit in reactie op:

Diezelfde Peter Goy schrijft verder onder meer:

En in reactie op een dappere admin die hem erop wees dat hij wel erg ver ging:

En verder:

Daaronder een rijtje links naar dubieuze sites die dit moesten onderbouwen. Hoewel een van de admins er dus tegenin ging en zei dat dit niet kan op de groep, bleef alles staan en reageerde van het pro-Palestina kamp niemand afkeurend op deze reacties. Rik Min, de oude stalinist, was ook van de partij en vond het allemaal heel terecht en logisch, de Palestijnen zijn nou eenmaal boos op die gemene zionisten die zomaar vonden dat de Joden ook recht hebben op een heel klein stukje land in het Midden-Oosten. Uiteraard werd ontkend dat honderdduizenden Joden uit de Arabische landen zijn gevlucht en verdreven, en de Jodenvervolgingen werden allemaal hun eigen schuld genoemd. Iedere zionist was per definitie een misdadiger die neergeschoten mag worden en iedere Palestijn had het recht iedere Israeli aan te vallen. Daar was men het blijkbaar wel over eens, want niemand van de Palestijnse kant ging daar tegenin. Ja zeker, er waren mensen die vonden dat het genuanceerder lag en dat je zo niet fatsoenlijk kunt discussiëren, maar daar trokken Peter Goy, Rik Min, Simon Vrouwe en andere Israelhaters zich niks van aan. En dus verwerd een webpagina waarop een verkiezingsdebat werd aangekondigd in het Amsterdamse CREA, georganiseerd door Gate 48, tot een haatfestijn voor antiziosemieten. Pas na meldingen aan Facebook is uiteindelijk na het weekend de hele pagina verwijderd.

Antisemitische clichés

Een van de bekendste clichés in het conflict is dat mensen die voor Israel opkomen iedere criticus een antisemiet noemen, en daarmee het werkelijke antisemitisme misbruiken en dit begrip uithollen. Vaak ook worden zionisten ervan beticht de Holocaust voor eigen doel te misbruiken, namelijk om alles wat Israel doet goed te praten. De logische relatie die er is tussen beide (niet oorzakelijk, maar wel dat de Holocaust op tragische wijze liet zien dat Joden een eigen staat nodig hebben, waar zij zelf voor hun veiligheid kunnen zorgen en zich kunnen verdedigen) wordt uiteraard ontkend. Sympathisanten van de Palestijnen zeggen vaak dat men helemaal niks tegen Israel heeft, alleen tegen de bezetting/het zionisme/de kolonisten/de apartheidspolitiek van het land, etc. etc. Peter Goy ging nog verder en verdeelde de Joden in nepjoden (zionisten en Joden in Israel) en echte Joden, dat waren semieten die niet uit Europa kwamen want dan was je een nep jood die sowieso niks in Israel te zoeken had. Zoiets. Echte Joden deugden wellicht wel, maar wie dat waren bleef onduidelijk. Ik geloof dat ze in de Arabische landen hadden moeten blijven want daar hadden ze het zo goed.

Hoe hij over Joden denkt wordt ook nog eens duidelijk uit een foto van een smerig lachende Jood met de volgende tekst erbij:

 

“Kicked out of every nation we inhabited.

Everyone but Jews are the problem”

 

Maar nee, meneer is natuurlijk geen antisemiet, hij is alleen maar tegen de vieze zionisten en ‘illegaal-Israel’ en iedereen die het voor Israel opneemt en een tegengeluid laat horen. Je kunt erover twisten waar precies antizionisme en Israel bashing over gaat in antisemitisme, maar Peter Goy is wel heel expliciet. Je zou verwachten dat alle wat beschaafdere antizionisten over hem heen zouden vallen, zeker omdat het een openbare groep is waar ook sympathisanten van Israel reageerden. Je zou iets van een discussie verwachten over wat nog kan in de strijd tegen het Grote Kwaad dat Israel heet en wat echt te ver gaat. Maar naast het geleuter over apartheid Israel, het goede leven dat de Joden in de Arabische wereld altijd hadden (ondankbare honden), foto’s van het leger en vermeende Israelische misstanden en de bekende tirades tegen de Israelische hasbara geen nieuws van het pro-Palestina front.

Yolocaust

Een paar jaar geleden reageerde ik nog weleens onder artikelen op de Volkskrant online, of Trouw of de NRC, en verbaasde me vervolgens over de bagger die daar werd achtergelaten en getolereerd. Antisemitisme, soms expliciet en soms iets meer verborgen onder Israel haat, bleek springlevend en salonfähig. Ik ben gestopt met reageren, er verschijnen ook wat minder artikelen over Israel, en zelfs Joop bekijk ik zelden nog. Vorig jaar verbaasde ik me nog dat antisemiet Peter Edel daar vaste columnist is maar je hem op de site niet van bedenkelijke zaken mocht beschuldigen, want dat was ‘nogal een aantijging’. Oftewel censuur. Maar het gaat vervelen, want er valt zelden wat nieuws te lezen. Wederom blijkt nu, op Facebook hoe vaak sympathisanten van de Palestijnen niet alleen extreem anti-Israel zijn maar ook openlijk antisemitisch, en op hoe weinig weerstand dit stuit. Tijdens mijn vakantie hebben mensen geprotesteerd tegen een openlijk antisemitische pagina op Facebook, de ‘Yolocaust’ (this Yolocaust was brought to you by Adolf Swagler). Na enig gedoe is de pagina verwijderd. Met enige regelmaat duiken dit soort groepen op en wordt opgeroepen ze te rapporteren bij Facebook, waarna een volledig anoniem team dat beoordeelt en de pagina heel misschien verwijdert (en de pagina onder een iets andere naam vaak weer opduikt). Er zijn ook diverse ‘fuck Israel’ en ‘Israel is not a country’ pagina’s, op sommige wordt openlijk de derde intifada en de vernietiging van Israel gepredikt. Hoe dan ook blijkt uit al deze voorbeelden, en dan hebben we het nog niet over huis antisemiet Gretta Duisenberg, hoe vaak antisemitisme en antizionisme samengaan. Het komt blijkbaar nogal vaak voor dat mensen die Israel haten of als een staat beschouwen die er niet zou moeten zijn, het ook niet zo op Joden hebben. Dat is natuurlijk niet zo vreemd. Joden zijn met Israel verbonden, het is hun land al wonen ze er lang niet allemaal. Velen hebben er familie of vrienden, zijn er geweest en voelden zich er thuis omdat er Hebreeuws wordt gepraat en al hun feestdagen en koosjer eten hier opeens normaal zijn. Ze zien er een land dat grotendeels door Joden is opgebouwd, op de plaats waar ook het Bijbelse Israel was gevestigd. Ze zien Jeruzalem, de hoofdstad van dit oude Israel dat zo veelvuldig wordt genoemd in de Thora en in talloze gebeden. Ze zien overeenkomsten tussen henzelf en al die Joden van overal vandaan die daar samenleven met alle problemen van dien. En sommigen besluiten er vervolgens zelf te gaan wonen en een bestaan op te bouwen.

Projectie

De vroegere Jodenhaat wordt nu vaak op Israel geprojecteerd, ook al wilden de zionisten juist breken met de oude verhoudingen, met de gettomentaliteit, en dachten dat met een Joodse staat het antisemitisme juist zou verdwijnen. Israel lijkt voor sommigen precies te belichamen wat men in de Joden verafschuwt en waarvan men hun in de loop van de eeuwen heeft beticht: het heeft teveel macht, het is arrogant, stelt zichzelf boven de wet en boven de gojim, het opereert ondiplomatiek en bedenkt soms onconventionele oplossingen voor problemen. Maar Israel is ook succesvol, het gaat er economisch goed en er worden meer Nobelprijzen gewonnen naar verhouding van het aantal inwoners dan waar ook. Een klein land dat afwijkt van de buurlanden, weigert zich aan te passen en waar beleefdheid een vreemd woord lijkt te zijn.

Uiteraard maken de antizionisten een karikatuur van Israel en stellen het als een schurkenstaat voor die Palestijnen als untermenschen behandelt. Net zoals antisemieten een karikatuur van Joden maken, letterlijk en figuurlijk, en ze van de meest bizarre praktijken beschuldigen. De Arabische media staan vol met horrorverhalen van wat zowel Joden als zionisten allemaal uitspoken en hoe zij letterlijk over lijken gaan om zelf rijk en machtig te kunnen zijn. Ik heb al eerder gezegd, als je oprecht voor de Palestijnen op wilt komen dan zou je je uiteraard verre moeten houden van dat soort zaken, die de Palestijnse zaak immers vooral schade doen. Bovendien brengt dit alles de vrede niet dichterbij maar vergroot slechts de haat. En zowel Palestijnen als Israeli’s zijn gebaat bij vrede en verzoening, niet bij complottheorieën en het demoniseren van de ander.

Ratna Pelle

 

  3 Responses to “Antisemitisme en de strijd voor Palestina”

Comments (2) Pingbacks (1)
  1. Heel goed Ratna dat je nog de fut hebt om hierop in te gaan. En dan zo uitgebreid! Maar ik vrees dat het boter aan de galg is, ontzettend wat die meneer Goy hier durft te beweren, dat houd je toch niet voor mogelijk. Maar als hij (of anderen) geinteresseerd is in de waarheid dan heb je ze een goed informatief stuk gegeven. Complimenten!
    Gerbrig

  2. In het Zeitschrift für Politik heeft Maximilian Elias Imhoff een onderzoek gepubliceerd met als thema
    Antisemitismus in der Linken.

    De conclusie is, dat met name in het
    anti-imperialistisch en orthodox-communistische spectrum de solidariteit met de Palestijnen antisemitisme een rol speelt.

    Hieronder de Duitse en Engelse samenvatting van het onderzoek.

    Maximilian Elias Imhoff
    Linker antiisraelischer Antisemitismus als Antijudaismus
    Eine quantitative Studie

    Zusammenfassung
    Die quantitative Studie prüft die Ursachen, Ausbreitung und beschaffenheit des linken Antisemitismus und soll einen Grundstein für eine quantitative Untersuchung des Antisemitismus in der Partei DIE LINKE legen. Die Stichprobe umfasst 187 Fragebögen. Antisemitismus ist operationalisiert als Israelkritik, die sich antisemitischer ressentiments bedient. Das antisemitische Israelkritik mit antijüdischen Äußerungen zusammenhängt, plädiert der Studienautor dafür, antisemitische Israelkritik bereits als eine Form des Antisemitismus anzuerkennen und nicht nur als »Grauzone« (Ullrich/Werner ZfP 58, 4). Diese Form ähnelt dabei dem Antijudaismus. Die Ergebnisse geben derVermutung von Salzborn und Voigt (ZfP 58, 3) recht, Antisemitismus vor allem im antiimperialistischen und orthodox-kommunistischen Spektrum zu verorten. Antiisraelischer Antisemitismus ist Teil der Palästina-Solidarität und einer flachen und »völkischen«
    Kapitalismuskritik. Nur eine Minderheit von 12% verfällt in einen antiisraelischen Antisemitismus. Hinzu kommen 19%, die sich von antisemitischen Ressentiments nicht klar abgrenzen können.

    Summary
    The quantitative study examines the causes, extent, and nature of
    anti-Semitism in the political left and shall lay the foundations for a
    quantitative analysis of anti-Semitism in the left-wing party »DIE LINKE«. 187 questionnaires serve as the basis for this study. Anti-Semitism is measured as a criticism of Israel, which utilizes anti-Semitic resentments. Since anti-Semitic criticism of Israel correlates with anti-Jewish statements, the study’s author argues for the recognition of anti-Semitic criticism of Israel as an existing form of anti-Semitism and not solely as a »grey area« (Ulrich / Werner ZfP 58, 4). This particular form of anti-Semitism resembles anti-Judaism.
    The study’s results favour and support Salzborn and Voigt’s (ZfP 58, 3) assumption that anti-Semitism is primarily located within the anti-imperialist and orthodox-communist spectrum. Anti-Semitism is
    part of the Palestinian solidarity and also part of a shallow and
    »nationalist« critique of capitalism. Only a minority of 12% qualify as anti-Israel anti-Semitics. Additionally, there are 19% who are unable to distinguish themselves from anti-Semitic sentiments.

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.