mrt 102012
 

Iran test lange afstandsraket Qader.


In pro-Israel kringen is enthousiast gereageerd op de toespraak van Netanjahoe voor de AIPAC op 5 maart. Het was dan ook een gepassioneerde speech om het gevaar van een nucleair Iran duidelijk te maken. Iran apologeten en vredesaktivisten betogen dat Iran ofwel geen kernwapens nastreeft ofwel ze alleen wil gebruiken als afschrikking en drukmiddel.

Dat laatste zou al rampzalig zijn, als Israel zich bijvoorbeeld wil verdedigen tegen aanvallen van Hamas of Hezbollah, bondgenoten van Iran die nogal eens graag de Joodse staat met raketten bestoken.

Dat Iran niet daadwerkelijk haar kernwapens zou gebruiken, is nogal een gok gezien hoe fundamentalistisch en onscrupuleus het regime van de ayatollahs is, waarschijnlijk een grotere gok dan een pre-emptieve aanval riskeren.

Voor de vredesaktivisten (om ze zo maar te noemen) bestaat er echter maar een risico en dat is een nieuwe oorlog en de onschuldige slachtoffers die daarbij vallen. Ze weigeren in te zien dat het om een dilemma gaat, een duivels dilemma omdat we van beide zaken (een pre-emptieve aanval of niet aanvallen met het risico dat Iran een kernbom ontwikkelt) de gevolgen niet precies kunnen overzien.

Als de ayatollahs inderdaad zo verstandig zouden zijn, zouden ze die dreigende aanval overigens makkelijk kunnen afwenden: ze kunnen a) hun atoomprogramma schrappen (en kernenergie voor vreedzame doeleinden gunstig importeren, zoals hen al vaker is aangeboden), en/of b) vrede sluiten met Israel en haar bestaansrecht erkennen. Dat lijkt niet onredelijk, maar zoveel redelijkheid vertrouwen de vredesaktivisten Iran ook weer niet toe. Als men al de mogelijkheid erkent dat Iran aan een kernwapen werkt, toont men vaak bijzonder veel begrip voor dit streven, en benadrukt dat Iran zich bedreigd voelt en zich terecht goed wil kunnen wapenen tegen een Amerikaanse aanval, waarbij dan naar Irak wordt verwezen.

In Dagblad De Pers liet Eva Ludemann zich afgelopen week niet van haar intelligentste kant zien. Ze schetst de situatie wanneer Iran een atoombom heeft en vraagt retorisch of er dan meteen een kernraket richting Israel wordt gestuurd.

Is het eind der tijden aangebroken? Is dit het Armageddon? Richten de messianistische ayatollahs in Teheran zo snel mogelijk een Shahab-raket met kernkop op Tel Aviv? Is hun droom ‘Israël van de kaart te vegen’ eindelijk bewaarheid geworden?

Dat is het doemscenario waarmee we de laatste maanden vrijwel dagelijks om de oren worden geslagen door Israëlische politici en militairen. ‘Als premier van Israël kan ik het mijn volk niet aandoen in de schaduw van de vernietiging te moeten leven’, bulderde premier Netanyahu maandag tijdens een bezoek aan de VS. Hij was daar om Obama over te halen tot een preventieve luchtaanval op Irans nucleaire complexen. ‘Een nucleair Iran vormt de grootste fysieke bedreiging voor het Joodse volk sinds Hitler.’

Om even verderop toch schoorvoetend te erkennen dat zelfs als de Iraanse leiders zo slim en rationeel zijn als Ludemann denkt, Israel nog steeds een probleem heeft:

Met een nucleair Iran zal het machtsevenwicht in de hele regio drastisch veranderen. Israël zal niet langer de zogenoemde ‘veilige haven’ kunnen zijn voor Joden wereldwijd; wie wil nog wonen in een land waarboven permanent een islamitische, nucleaire donderwolk hangt?

Een nucleair Midden-Oosten bedreigt de raison d’être van Israël. ‘Amerikaanse Joden blijven in de VS en onze jongeren zullen vertrekken’, aldus minister van Defensie Barak enige tijd geleden in een interview. ’Met een brain drain tot gevolg en dat is een existentieel gevaar voor ons land.’ Een Israël met een krimpende Joodse bevolking, dat is voor Israëli’s zeker geen rooskleurig scenario. Maar het is toch echt wat anders dan dat Israël met een Iraanse atoombom van de kaart wordt geveegd.

De meeste Israeli’s zullen niet verwachten dat Iran de bom op de dag dat ze hem hebben op Israel zullen afvuren, maar dat ze hem op allerlei manieren zullen gebruiken om hun macht te vergroten, om te chanteren, om hun tegenstanders dwars te zitten en om Israel geleidelijk in te dammen en onleefbaar te maken. Precies wat Ludemann zegt dus. Geen enkel land zou willen leven met zo’n situatie. Er is geen enkel land dat zoveel vijanden heeft als Israel en zo vaak wordt bedreigd en waarvan veelvuldig het bestaansrecht wordt ontkend. Daarbij is Israel geïsoleerd in de regio en heeft er nauwelijks natuurlijke vrienden en bondgenoten. Een Iraans kernwapen zou de machtsverhoudingen in de regio drastisch veranderen en zorgen voor een constante ontoelaatbare dreiging. Israel zal minder goed kunnen optreden tegen groeperingen Hamas en Hezbollah, en die zullen daar dankbaar gebruik van maken.

Staten zijn geen eeuwig leven beschoren, en dat weet men in Iran ook. Wanneer men zegt dat Israel of het zionistische regime moet verdwijnen, laat men meestal wijselijk in het midden wie dat hoe en wanneer precies moet doen en hoeveel goddelijke hulp men daarbij wellicht zal krijgen. De toekomst zal het leren, maar die toekomst kan men een handje helpen door de juiste voorwaarden en machtsverhoudingen te scheppen. Een Iraans kernwapen is een enorme stap op weg naar die juiste voorwaarden.

 

WB & RP

 

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.