feb 012012
 

De selectieve blik op Israel van The Rights Forum

Door Ratna, geplaatst op 1-2-2012 op www.huisvanafgevaardigden.nl

 

Onder de kop ‘Analyse Bolkestein is slechts emotie‘ betoogde Jules Hosman van het Rights Forum op 21 januari dat Frits Bolkestein ongelijk heeft en Israël onze steun niet verdient. Het artikel zat echter zo vol met (verkapte) aanvallen dat ik de indruk heb dat niet zozeer Bolkestein, maar Hosman zelf vol emotie zit. Daardoor verslikt hij zich nogal eens in de argumenten waarmee hij Bolkestein om de oren slaat.

Zo suggereert hij dat de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof over de afscheidingsbarrière in 2004 internationaal recht is, maar het ging slechts om een advies in opdracht van de Algemene Vergadering. In de Algemene Vergadering is er een automatische meerderheid voor om het even welke anti-Israël resolutie, maar die vormen geen internationaal recht. De uitspraak van het Gerechtshof was zeer ongebruikelijk, omdat zij normaal gesproken over strikt juridische zaken uitspraak doet, en dan bovendien tussen twee partijen die daar zelf om hebben verzocht. In de uitspraak werd overigens geheel voorbij gegaan aan het feit dat door de barrière het aantal aanslagen drastisch was verminderd, terwijl rechtbanken in de eerste plaats belangen tegen elkaar horen af te wegen.

Hosman stelt het nederzettingenbeleid voor als de meest groteske mensenrechtenschending die er te vinden is. Het nederzettingenbeleid is schadelijk voor Israël en voor de Palestijnse bevolking, maar er zijn andere bezettingen en overheersingen die veel zwaarder drukken op de bezette bevolking, zoals in Tibet, Koerdistan en Tsjetsjenië. Israëls bezetting en het conflict überhaupt zijn qua duur en de emoties die het oproept intens, qua mensenlevens en wreedheden is het echter een relatief mild conflict. In een jaar komen er minder mensen om dan er in een maand Arabische lente. Er zijn schendingen van de mensenrechten, aan beide kanten, maar ook die zijn relatief kleinschalig. De onevenredig grote aandacht voor Israël en de focus op alles wat het doet verdoezelen het feit dat dat in het niet valt bij wat er in de meeste andere conflictgebieden gebeurt. Over emotie gesproken.

Hosman legt Bolkestein uitspraken en meningen in de mond die hij niet heeft gedaan. Zo schreef Bolkestein dat een van de redenen dat Europa zo kritisch staat tegenover Israël ermee te maken heeft dat Israël ten onrechte als kolonisator wordt gezien. Hosman maakt daarvan dat “de Israëli’s ten onrechte als kolonisatoren van de Westoever worden aangemerkt.” Maar dat heeft Bolkestein niet gezegd; die heeft het over het Britse mandaat waarin werd verklaard dat Joden het recht hadden zich in het hele gebied, dus ook de Westoever, te vestigen. Later zegt hij heel duidelijk: “Iedere uitbreiding van de nederzettingen op de Westoever verergert het probleem”.

Terwijl Bolkestein verschillende oorzaken voor de felle kritiek op Israël aanwijst, is er in Hosmans denkwereld maar één oorzaak: de bezetting en het ’brutale’ nederzettingenbeleid. Er is in zijn wereld een goede en een slechte partij, een dader en een slachtoffer, en daarom is de oplossing van het conflict ook zo simpel: dwing Israël om de nederzettingen op te geven en zich terug te trekken naar de pre-1967 wapenstilstandslijnen en er komt vanzelf vrede. Hosman wijst daartoe op het Arabische vredesplan uit 2002, dat Israël volgens hem afwees.

Volgens dit plan moet Israël zich geheel uit de Westoever, Oost Jeruzalem en de Golan terugtrekken, moet er een ‘rechtvaardige oplossing’ voor de vluchtelingen komen en een Palestijnse staat gesticht, en zullen de Arabische staten daarna vredesverdragen met Israël sluiten. Het laat geen enkele ruimte voor een landruil of Israëlische aanwezigheid in delen van ‘bezet’ Oost Jeruzalem, waar een duizenden jaren oude Joodse geschiedenis ligt met tientallen synagogen, de Klaagmuur en de Joodse begraafplaats. De oude Joodse gemeenschap werd verdreven toen in 1948 Jordanië dit deel van Jeruzalem en de Westoever veroverde en annexeerde, in strijd met het internationaal recht. Ook vernielde Jordanië bijna alle synagogen en de Joodse begraafplaats, en Joden werd tegen de afspraken in geen toegang tot de Klaagmuur gegeven. Voor Israël is een vredesplan waarbij het naar die grenzen terug moet dan ook niet aanvaardbaar. Het Arabische vredesplan houdt in dat op zijn minst een substantieel deel van de vluchtelingen en hun nakomelingen naar Israël kunnen terugkeren. Het vluchtelingenprobleem is door de Arabische staten met medeplichtigheid van de VN decennialang in stand gehouden door een bijzonder brede definitie van wie een vluchteling uit Palestina is en door te verhinderen dat de vluchtelingen elders een nieuw bestaan opbouwen. Het geclaimde ‘recht op terugkeer’ is een mythe, en bovendien zouden de inmiddels meer dan vier miljoen geregistreerde vluchtelingen bij ‘terugkeer’ naar Israël een eind maken aan de Joodse zelfbeschikking. Dit druist in tegen de tweestatenoplossing, die immers uit gaat van twee staten voor twee volken. Israël heeft indertijd gereserveerd op het Arabische vredesplan gereageerd en aangegeven het als een Arabische openingszet te zien, niet als een definitieve oplossing. Dit was voor de Arabische staten onaanvaardbaar; het was ja of nee, take it or leave it.

Zo streng als Hosman is naar Israël, dat van hem het Arabische vredesplan zonder slag of stoot had moeten aanvaarden, zo mild is hij naar de Palestijnen, die in 2008 een aantrekkelijk vredesvoorstel van Olmert afwezen. Volgens Hosman ’weten we niet precies wat zich tijdens de onderhandelingen heeft afgespeeld’ maar we weten wel dat tot twee keer toe een Israëlische premier met een voorstel instemde waarbij de Palestijnen bijna 100% van de Westoever en Gaza zouden krijgen, waarvan circa 5% via een landruil. Israël heeft ook diverse keren land teruggegeven en zelfs nederzettingen ontruimd. Op circa 40% van de Westoever hebben de Palestijnen vergaande autonomie gekregen, waardoor terroristische groeperingen met hulp van Arafats Palestijnse Autoriteit daar de infrastructuur konden ontwikkelen die heeft geleid tot honderden aanslagen in Israël tijdens de Tweede Intifada. Na de terugtrekking uit zuid-Libanon en de Gazastrook heeft een vijandige groepering in beide gebieden de macht gegrepen en Israël met raketten bestookt.

Volgens Hosman zou politieke steun altijd voorwaardelijk moeten zijn, behalve wanneer er existentieel gevaar dreigt, en dat, zo voegt hij er direct aan toe, is bij Israël niet het geval want het heeft kernwapens. Op het moment dat Israël die moet gebruiken is het echter al te laat en is het land verloren, zeker nu naast Iran ook Egypte en Saudi-Arabië plannen in die richting hebben. Al die kernwapens maken het gebied natuurlijk niet veiliger; zelfs in de Koude Oorlog ging het een paar keer bijna mis en daar betrof het slechts twee grote machtsblokken met vrij stabiele regeringen.

Zolang de Arabische wereld niet bereid is Israëls bestaansrecht te accepteren en het als een legitiem land, niet een kankergezwel of illegale roofstaat, te zien, wordt Israël existentieel bedreigd. Keer op keer blijkt dat de ‘kritiek’ (een beter woord is ‘haat’) op Israël in de Arabische wereld niet alleen de bezetting betreft, maar het hele land en haar ontstaan, en dat er een diep gevoel van wrok is vanwege de verloren oorlogen en het feit dat Joden hen nu op zoveel gebieden zijn voorbijgestreefd. Het diepgewortelde antisemitisme is een oorzaak, niet een gevolg van het conflict, en een reden voor het voortduren ervan. Deze maand haalde de moefti van de Palestijnse Autoriteit met instemming de Hadith aan waarin wordt gesteld dat het een heilige plicht is van de moslims om de Joden te doden voordat het Einde der Tijden kan aanbreken. Een Egyptische geestelijke riep onlangs eveneens op tot strijd tegen de Joden, en met hulp van Allah zullen ze volgens hem vernietigd worden. Alle rampen komen door de Joden, zo doceerde hij voorts, en het is de plicht van moslims ze te bestrijden. Zolang dergelijke zaken gemeengoed zijn in de Arabische wereld, en Hitler door velen als een held wordt gezien, is de vrede ver weg, bezetting of niet. Dat betekent niet dat kritiek op Israël niet legitiem is en dat Israël niet méér zou kunnen doen voor de vrede, maar het betekent wel dat het kernprobleem ergens anders ligt, en Nederlandse steun voor een land dat zoveel vijanden heeft op zijn plaats is.

Hosman hekelt de goede relaties van de EU met Israël, maar is ook daarin behoorlijk selectief. Zo zijn er associatieverdragen met vele mediterrane en Arabische landen, heeft de EU ook zeer goede handelsbetrekkingen met China en Rusland, om van de nauwe banden met Turkije nog maar te zwijgen. Op al deze landen valt genoeg aan te merken wat betreft de mensenrechten, en ze worden bij mijn weten niet existentieel bedreigd. Daar heeft Hosman blijkbaar geen problemen mee, sterker nog, hij suggereert dat Israël het enige land is dat moet worden aangepakt wegens mensenrechtenschendingen. Zijn ‘Rights Forum’ pretendeert zich in te zetten voor ‘een rechtvaardig Midden-Oostenbeleid’, maar gaat daarbij zeer selectief te werk. Het is in feite slechts een lobbyclub voor de Palestijnen.

Ratna Pelle is medewerkster van de website Israel-Palestina.Info.

 

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.